II PK 215/04

Sygn. akt II PK 215/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 2 grudnia 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel 
 
 
w sprawie z powództwa K. P., K. M. 
przeciwko Agencji Mienia Wojskowego - Oddziałowi Terenowemu w G. o 
przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2004 r., 
kasacji powódki Kazimiery Podolak od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych w G. 
z dnia 24 czerwca 2003 r.,  
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE  
 
 
 
Powódka K. M. w dniu 10 grudnia 2001 r. wniosła do Sądu Rejonowego 
pozew przeciwko Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie. Domagała się 
uznania za nieuzasadnione wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego przez 
pozwaną w dniu 4 grudnia 2001 r. i przywrócenia do pracy na poprzednich 
warunkach. Powódka wskazała, iż pozwana wypowiedziała jej umowę o pracę 
uzasadniając to utratą zaufania do powódki spowodowaną wprowadzeniem w 
błąd pracodawcy, poprzez złożenie zapewnienia o ukazaniu się ogłoszenia w 
prasie lokalnej informacji o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej 
do sprzedaży położonej w P. przy ulicy U. Powódka nie zgodziła się z tym 
uzasadnieniem wskazując, iż nigdy nie składała w swoim imieniu tego rodzaju 

 
 
2 
zapewnienia, a w okresie kiedy wskazane ogłoszenie miałoby się ukazać była 
na zwolnieniu chorobowym.  
Analogicznej treści pozew został złożony w dniu 22 stycznia 2002r. przez 
powódkę K.P. Jedyna różnica dotyczyła daty wypowiedzenia umowy o pracę, 
miało ono miejsce w dniu 17 stycznia 2002r. Pozostałe okoliczności, w tym 
uzasadnienie wypowiedzenia były identyczne jak w przypadku powódki K. M.   
K. P. również wskazała, iż nigdy nie składała zapewnienia o ukazaniu się 
ogłoszenia. Na rozprawie w dniu 27 marca 2002r. Sąd zdecydował o połączeniu 
powyższych spraw do wspólnego rozpoznania.  
W odpowiedziach na złożone pozwy strona pozwana wniosła o oddalenie 
powództw. Uzasadniając swoje wnioski wskazała, iż w dniu 1 czerwca 2001 r. w 
Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie odbył się przetarg na sprzedaż 
nieruchomości położonej w P. przy ulicy U. Przygotowaniem przetargu 
zajmował się Oddział Terenowy AMW[…]. Prawidłowość przeprowadzenia 
przetargu została zakwestionowana z uwagi na to, iż ogłoszenie o wywieszeniu 
wykazów nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, wymagane przez 
przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie ukazało się, a załączone 
do dokumentacji ogłoszenie o wywieszeniu wykazów, które w dniu 4 kwietnia 
2001 r. miało ukazać się w Gazecie […] jest w rzeczywistości montażem, czyli 
zostało sfałszowane. Prezes Agencji Mienia Wojskowego nakazał wyjaśnienie 
tej sytuacji i zażądał potwierdzenia, że takie ogłoszenie zostało zamieszczone 
w prasie. Zdaniem pozwanej zapewnienie zostało złożone przez K. P., która 
pełniła 
wówczas 
funkcję 
kierowniczki 
wydziału 
zagospodarowania 
nieruchomości oraz przez K. M., która była pracownikiem tego wydziału. 
Zapewnienie zostało złożone w piśmie z dnia 16 lipca 2001 r. przedstawionym 
do podpisu dyrektorowi Oddziału. Pozwana wskazała, że powódki składając 
zapewnienie nie sprawdziły czy ogłoszenie faktycznie się ukazało. Wykazały w 
ten sposób lekceważący stosunek do powierzonych im obowiązków, 
nierzetelność w ich wykonywaniu, a konsekwencją takiego stosunku do 
obowiązków była utrata zaufania do powódek. Pozwana podała, że obowiązek 
zamieszczania w prasie ogłoszeń o wywieszeniu wykazów nieruchomości j 
należy do wydziału, którym kierowała powódka K.P.  

 
 
3 
W toku postępowania powódki nie zgodziły się ze stanowiskiem pozwanej 
odnośnie 
tego, 
iż 
do 
zakresu 
działania 
wydziału 
zagospodarowania 
nieruchomości należało zamieszczanie ogłoszeń. Ich zdaniem ogłoszeniami 
zajmował się wydział marketingu. Ponadto powódki wniosły o zasądzenie 
odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia, obok przywrócenia ich do pracy.  
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 
18 lipca 2002r. przywrócił powódki K. M. i K. P. do pracy w pozwanej Agencji 
Mienia Wojskowego w Warszawie na poprzednich warunkach i stanowisku.  
Sąd ustalił, że do zakresu działania wydziału zagospodarowania nieruchomości 
Oddziału Terenowego Agencji Mienia Wojskowego należało min. przejmowanie 
nieruchomości, ich zagospodarowanie zgodnie z obowiązującymi procedurami, 
a także sporządzanie wniosków i wykazów nieruchomości przeznaczonych do 
zagospodarowania w formie dzierżawy lub sprzedaży. Natomiast do wydziału 
marketingu należało w szczególności organizowanie przetargów na sprzedaż i 
dzierżawę przejętego mienia.  
Sąd ten stwierdził, że roszczenie powódek o przywrócenie do pracy zasługuje w 
całości na uwzględnienie. Jest okolicznością bezsporną, iż powódki były 
zatrudnione w pozwanej Agencji Mienia Wojskowego na podstawie umów o 
pracę zawartych na czas nie określony. W przedmiotowej sprawie pozwana w 
swoich oświadczeniach o rozwiązaniu z powódkami nów o pracę jako 
przyczynę 
wskazała 
utratę 
zaufania 
spowodowaną 
wprowadzeniem 
pracodawcy, przez złożenie zapewnienia o ukazaniu się ogłoszenia w prasie 
lokalnej informacji o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej do 
sprzedaży położonej w P.       Wobec tego przedmiotem badania Sądu było 
ustalenie, czy powódki rzeczywiście złożyły zapewnienie tej treści. Natomiast 
nie było przedmiotem niniejszego postępowania ustalenie, czy powódki 
ewentualnie dopuściły się fałszerstwa ogłoszenia, bądź też wiedziały kto tego 
dokonał.  
Biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd wywnioskował, 
że powódki nie mogły złożyć potwierdzenia ukazania się ogłoszenia z uwagi na 
to, iż zamieszczanie ogłoszeń o przetargach nie należało do ich kompetencji. 
Wobec tego nie należało do nich ustalanie czy takie ogłoszenia się ukazało. Nie 
mogły brać na siebie odpowiedzialności za zadania należące do innego 
wydziału. 
Rola 
wydziału 
zagospodarowania 
nieruchomości, 
w 
którym 

 
 
4 
zatrudnione były powódki, w zakresie organizacji przetargów ograniczała się 
tylko i wyłącznie do sporządzenia wniosków odnośnie nieruchomości 
przeznaczonych do sprzedaży oraz wykazów tych nieruchomości. Natomiast 
wszelkie pozostałe czynności związane z organizacją przetargu w tym 
zamieszczanie ogłoszeń o wywieszeniu wykazów należało do wydziału 
marketingu. Z regulaminu organizacyjnego wyraźnie wynika, iż to wydział 
marketingu zajmował się organizacją przetargów. W związku z tym nie można 
postawić powódkom zarzutu lekceważenia obowiązków.  
Biorą pod uwagę powyższe rozważania Sąd uznał, iż przyczyna 
wypowiedzenia umowy o pracę wskazana przez pozwanego była nieprawdziwa, 
wobec czego rozwiązanie umowy o pracę z powódkami było nieuzasadnione.  
Apelację od wyroku złożyła pozwana Agencja Mienia Wojskowego w 
Warszawie, w której pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, względnie o 
zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa.  
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Wyrokiem z 24 
czerwca 2003 r., zmienił zaskarżony wyrok o tyle, że oddalił powództwo K. P., i 
w pozostałym zakresie oddalił apelację.  
Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska Sądu I instancji co do dokonanej 
interpretacji w zakresie analizy treści dokumentu sporządzonego w dniu 16 
lipca 2001 roku. Z treści dokumentu wynika, iż „Oddział Terenowy Agencji 
Mienia Wojskowego w G. wyjaśnia, że zgodnie z posiadaną dokumentacją 
ogłoszenie o wywieszeniu wykazów nr 3/01 i 10/01 dotyczących nieruchomości 
położonych w P. przy ul. U. 5, oznaczonych w ewidencji gruntów nr 66/21 i 
66/20 ( obecnie 66/22 ) ukazało się w Gazecie […], jako prasie lokalnej, 
zgodnie z art. 35.1. Ustawy o gospodarce nieruchomościami Dz.U. Nr 46 tekst 
jednolity z 2000 roku".  
W ocenie Sądu Okręgowego pismo to  informuje odbiorcę o 
stwierdzonym: fakcie posiadania dokumentacji dotyczącej ogłoszenia o 
wywieszeniu wykazów nr 3/01 i 10/01(...), fakcie ukazania się ogłoszenia, 
rodzaju prasy, w której ogłoszenie ukazało się, zgodności z przepisami ustawy. 
Trudno zatem zgodzić się z oceną Sądu I instancji, " ... iż pismo to miało jedynie 

 
 
5 
stanowić wyjaśnienie, iż ogłoszenie zostało zamieszczone zgodnie z przepisami 
ustawy o gospodarce nieruchomościami".  
Istotą zawisłego sporu było ustalenie przez Sąd I instancji, czy przyczyna 
wskazana w wypowiedzeniu powódkom umów o pracę, była konkretna i 
prawdziwa. Zatem ocena roszczeń obu powódek winna opierać się na 
ustaleniach faktycznych i dokonanej analizie zebranego w sprawie materiału 
dowodowego w odniesieniu do zawartych w wypowiedzeniach umów o pracę 
przyczyn.  
Sąd Okręgowy w toku postępowania apelacyjnego przeprowadził postępowanie 
dowodowe w zakresie ponownego przesłuchania powódek K. P. i K. M. oraz 
przedstawiciela pozwanego W. S.  Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że 
powódka K. M. nie ponosi odpowiedzialności za treść pisma z dnia 16 lipca 
2001 roku, albowiem przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę wskazana w 
wypowiedzeniu umowy o pracę z dnia 4 grudnia 2001 roku nie zaistniała. Z 
zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż pozwany nie badał 
przed wypowiedzeniem umowy o pracę powódce K. M. czy brała udział w 
wykonywaniu jego polecenia, natomiast propozycja jaką złożył uprzednio 
powódce K. M. co do zwolnienia dyscyplinarnego była spowodowana 
podległością służbową K. P. W ocenie Sądu wobec poczynionych ustaleń w 
zakresie stanu faktycznego odpowiedzialność za treść pisma z dnia 16 lipca 
2001 roku ponosi powódka K. P. Zaznaczyć w tym miejscu należało, że 
powódka u pozwanego zatrudniona była na stanowisku kierownika wydziału 
Zagospodarowania Nieruchomości Oddziału Terenowego, a w orzecznictwie 
funkcjonuje jednolity  pogląd, że w stosunku do pracownika na stanowisku 
samodzielnym czy kierowniczym należy stosować ostrzejsze kryteria oceny 
jego pracy, niż wobec pracownika na stanowisku szeregowym. 
Kasację od powyższego wyroku złożyła powódka K. P. Powyższemu 
wyrokowi zarzucono: naruszenie prawa materialnego - art. 30 § 1 pkt 4 k.p. 
poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że powódka, jako kierownik 
wydziału zagospodarowania nieruchomości pozwanej, dopuściła się naruszenia 
obowiązków pracowniczych.  

 
 
6 
Podnosząc powyższy zarzut wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i 
oddalenie apelacji pozwanej Agencji Mienia Wojskowego - Oddział Terenowy 
od wyroku Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 
dnia 18 lipca 2002 r., co do powódki K. P.; zasądzenie od powódki na rzecz 
pozwanych solidarnie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa 
procesowego za instancję kasacyjną, według norm przepisanych; ewentualnie o 
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do 
ponownego rozpoznania.  
Przyjęcie kasacji do rozpoznania i jej merytoryczne rozpatrzenie 
uzasadniono ciężarem wad prawnych ciążących na zaskarżonym orzeczeniu, 
oraz koniecznością  rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego: czy nawet 
ewentualne uchybienie pracownika, jednak co do czynności, której normalnie 
nie wykonywał i nie powinien wykonywać, należącej do zakresu obowiązków 
innych pracowników zatrudnionych w innej jednostce wewnętrznej pracodawcy, 
tylko 
na 
podstawie 
nadzwyczajnego 
polecenia 
przełożonego, 
przy 
jednoczesnym braku winy pracownika ani świadomego działania na szkodę 
pracodawcy, uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Przepis art. 3933 § 1 k.p.c. określa konieczne składniki kasacji, w pkt 3 
wskazano, że winna ona zawierać przedstawienie okoliczności uzasadniających 
jej rozpoznanie. Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie 
kasacji jest jej istotnym elementem, którego brak nie pozwala na ocenę, czy w 
sprawie występują przesłanki ustawowe dla poddania kasacji rozpoznaniu. W 
orzecznictwie zostało dokładnie wyjaśnione, że spełnienie wymogu z art. 3933 § 
1 pkt 3 k.p.c. powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w 
którym skarżący wskaże, jakie to konkretnie występujące w sprawie 
okoliczności pozwalają zakwalifikować kasację do rozpoznania, i uzasadni 
dlaczego 
odpowiadają 
one 
ustawowemu 
katalogowi 
przesłanek 
usprawiedliwiających przyjęcie kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: 
z 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002/5/71; z 30 maja 2001 r., III 
CZ 36/01, OSNC 2002/2/22; czy z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 
2002/1/11). 

 
 
7 
W konsekwencji należy przyjąć, iż z treści całego art. 393 k.p.c. wynika, 
że przepis ten przewiduje cztery następujące okoliczności, w których Sąd 
Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania: w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba dokonania wykładni 
przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie, zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo, zachodzi 
nieważność postępowania przed sądem odwoławczym. Katalog ten ma 
charakter rozłączny w tym sensie, że istnienie którejkolwiek przyczyny jest 
wystarczającą przesłanką przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
Przechodząc do oceny kasacji w tej konkretnej sprawie należy zauważyć 
co następuje. W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności, które z 
urzędu uzasadniałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonego wyroku.  
Kasacja, jest w całości polemiką z ustaleniami Sądu i ich prawną oceną. 
Pełnomocnik skarżącej z tych samych faktów wysnuwa „własne” wnioski i 
formułuje oceny odmienne od wywiedzionych i sformułowanych przez Sąd.  
Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował już stanowisko w kwestii „utraty 
zaufania” jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę (por. wyrok SN z dnia 
16 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS z 1998 r. nr 18, poz. 534; wyrok z 
dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99, OSNAPiUS z 2001 r. nr 1, poz. 14), 
którą to pozwany podał w wypowiedzeniu umowy o pracę. Nie uszło jednak 
uwadze Sądu, że skarżąca zajmował stanowisko kierownicze u pozwanego, a 
to powoduje zwiększone wymagania w ocenie należytego wykonywania 
obowiązków pracowniczych i zarazem zwiększoną odpowiedzialność za ich 
niewykonanie lub wykonanie nienależyte.  
 W tym świetle nie występuje w sprawie istotne zagadnienie prawne, 
które według skarżącej wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. Jeżeli więc 
uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności uzasadniających jej 
rozpoznanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób pozwalający na 
ocenę słuszności argumentacji w tym zakresie.  
 
Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. 
 
 
 

 
 
8