II PK 178/06

Wyrok z dnia 18 stycznia 2007 r. II PK 178/06 Sporządzenie na piśmie i wysłanie przez pracodawcę identycznej treści oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, które dotarło do pracow- nika wcześniej w postaci elektronicznej i później przesyłką pocztową, nie naru- sza wymagania wypowiedzenia na piśmie (art. 30 § 3 k.p.). Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Sędziowie SN: Małgorzata Wrębiakowska-Marzec, Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy z powództwa Marii P. przeciwko Bankowi [...] SA w K. o odszkodowa- nie, na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 5 grudnia 2005 r. [...] o d d a l i ł skargę kasacyjną i nie obciążył powódki kosztami postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2005 r. oddalił apelację powódki Marii P. od wyroku Sądu Rejono- wego dla Warszawy - Pragi w Warszawie z dnia 17 stycznia 2005 r., oddalającego powództwo w sprawie przeciwko Bankowi [...] SA o odszkodowanie z tytułu niezgod- nego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę. W sprawie tej ustalono, że powódka była zatrudniona na stanowisku radcy prawnego w Departamencie Prawnym Banku [..] SA (zwanym dalej Bankiem lub pozwanym). Wobec zbliżającego się okresu osią- gnięcia wieku emerytalnego powódka złożyła pozwanemu ofertę rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron w trybie przewidzianym § 11 w związku z § 2 ust. 3 regulaminu określającego zasady postępowania i obowiązki pracodawcy wobec pracowników Banku [...] SA w związku z prowadzonym procesem restrukturyzacji zatrudnienia w latach 2002-2003, stanowiącego załącznik do Zarządzenia [...] Preze- 2 sa Zarządu Banku [...] SA z dnia 16 kwietnia 2002 r. (powoływanego dalej jako Re- gulamin). Warunkiem zastosowania tego trybu rozwiązania stosunku pracy była zgoda pracodawcy związana z objęciem pracownika procesem restrukturyzacji za- trudnienia. Z uwagi na zakończony proces restrukturyzacji zatrudnienia w Departa- mencie Prawnym powódce odmówiono wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie. Pozwany przedstawił jednak powódce propozycję rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron na zasadach ogólnych (a nie wynikają- cych z Regulaminu). Powódka podtrzymała jednak ofertę rozwiązania umowy o pracę w trybie regulaminowym, podnosząc, iż w jej opinii proces restrukturyzacji zatrudnienia nie został zakończony. Dyrektor Departamentu Prawnego ponownie nie wyraził zgody na taki tryb rozwiązania stosunku pracy. Podobne stanowisko uzyskała powódka od członka zarządu Banku. W dniu 8 czerwca 2004 r. powódka otrzymała w drodze elektronicznej przyję- tej w Banku [...] SA (za pomocą e-maila) oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę ze skutkiem na dzień 30 września 2004 r. w związku „z osiągnię- ciem” przez nią uprawnień emerytalnych. Natomiast w dniu 11 czerwca 2004 r. otrzymała przesyłką pocztową pismo identycznej treści. Na gruncie takich ustaleń Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejono- wego, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Złożona przez powódkę pro- pozycja rozwiązania umowy o pracę w trybie przewidzianym Regulaminem miała charakter oferty, której przyjęcia pracodawca miał prawo odmówić. Skoro nie doszło między stronami do porozumienia co do rozwiązania umowy o pracę w sposób prze- widziany w art. 30 § 1 pkt 1 k.p., to pracodawca mógł skorzystać z innego sposobu rozwiązania umowy, np. w drodze wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 k.p.). W świetle art. 60 i art. 61 k.c. oświadczenie woli może być wyrażone także w postaci elektro- nicznej i jest ono złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka ko- munikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 § 2 k.c.). Natomiast zgodnie z art. 78 k.c. w związku z art. 300 k.p. do zachowania formy pisemnej, określonej w art. 30 § 3 k.p., wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Analizując stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002 r., III PZP 17/02 (OSNP 2003 nr 20, poz. 481), że dopuszczalne i prawnie sku- teczne jest doręczenie pracownikowi za pomocą faksu pisma pracodawcy wypowia- dającego umowę o pracę, co powoduje rozpoczęcie biegu terminu przewidzianego w 3 art. 264 § 1 k.p., ale stanowi naruszenie art. 30 § 3 k.p., zgodnie z którym oświad- czenie każdej ze stron o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu bez wypowiedzenia umowy o pracę powinno nastąpić na piśmie, Sąd drugiej instancji stwierdził skuteczność doręczenia powódce oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy w drodze elektronicznej, konstatując, że wysłanie pracownikowi maila na adres elektroniczny pracodawcy, u którego ten pracownik pracuje, należy uznać za wystarczające do wywołania skutków przewidzianych w art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p., pod wa- runkiem zapoznania się przez pracownika z jego treścią. Ponadto nie można było stwierdzić nieskuteczności dokonania wypowiedzenia umowy o pracę drogą elektroniczną w sytuacji równoczesnego sporządzenia oświad- czenia w formie pisemnej w tym samym dniu. Wysłanie oświadczenia w formie elek- tronicznej potraktować należało jedynie jako dodatkową formę powiadomienia przez pracodawcę o złożeniu oświadczenia rozwiązującego stosunek pracy. „Skoro to samo oświadczenie, o tej samej treści, zostało złożone w dwóch formach, to co naj- wyżej mówić o abundancji form, a nie o braku zachowania formy właściwej”. Okolicz- ność, że pracodawca przesłał powódce mailem wypowiedzenie umowy o pracę w dniu 8 czerwca 2004 r. nie ma w tym przypadku znaczenia dla spełnienia wymogu przewidzianego w art. 30 § 3 k.p., zwłaszcza że pozwany doręczył powódce pismo o wypowiedzeniu umowy o pracę także w dniu 11 czerwca 2004 r. Równocześnie w dokonanym wypowiedzeniu umowy o pracę znajdowało się pouczenie o przysługują- cym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy w terminie 7 dni od dni doręcze- nia tego pisma (art. 30 § 5 k.p.). Okoliczności te potwierdzały jedynie dodatkowy cha- rakter dokonanego powiadomienia o wypowiedzeniu umowy o pracę za pośrednic- twem poczty elektronicznej i świadczyły o zapobiegliwości oraz staranności praco- dawcy w tym zakresie. W odniesieniu do wskazanej przez pozwanego przyczyny rozwiązania umowy o pracę z powódką Sąd Okręgowy uznał - powołując się na orzecznictwo Sądu Naj- wyższego - że osiągnięcie przez pracownika wieku emerytalnego i uzyskanie prawa do świadczeń emerytalnych uzasadnia wypowiedzenie temu pracownikowi umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 39 k.p. i nie może być ocenione jako dyskryminacja pracownika ze względu na wiek lub płeć (art. 113 k.p.). Podana powódce przyczyna mogła być uznana za wystarczającą i uzasadniającą wypowie- dzenie umowy o pracę (art. 30 § 4 k.p.). W ujawnionym stanie faktycznym sprawy nie mogło być mowy o dyskryminacji powódki. W przypadku braku porozumienia praco- 4 dawcy z pracownikiem w zakresie rozwiązania umowy o pracę w drodze porozumie- nia stron, nie dyskryminuje pracownika wypowiedzenie umowy o pracę, w szczegól- ności gdy pracownik osiągnął wiek i uprawnienia emerytalne. W skardze kasacyjnej powódki zarzucono naruszenie następujących przepi- sów prawa materialnego: 1) art. 60 i 78 § 2 k.c. w związku z 300 k.p. oraz art. 30 § 3 i 45 k.p., przez błędną interpretację i uznanie, że „złożenie oświadczenia woli o roz- wiązaniu umowy o pracę drogą mailową w sytuacji, gdy następnie zostało dostarczo- ne oświadczenie woli tej samej treści, ale pisemnie jest prawidłowo złożonym oświadczeniem woli z zachowaniem formy pisemnej”, 2) art. 45 § 1 k.p., przez nie- właściwą wykładnię pojęcia „uzasadnionego wypowiedzenia" polegającą na przyję- ciu, że „jedynym uzasadnieniem wypowiedzenia umowy o pracę może być fakt naby- cia przez powódkę uprawnień emerytalnych, w oderwaniu od innych aspektów danej sprawy”. Skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa procesowego poprzez całkowite pominięcie w rozważaniach Sądu podnoszonych przez stronę okoliczności równo- czesnego rozwiązania umowy o pracę innego radcy prawnego w trybie, którego zastosowania odmówiono powódce, co stanowiło naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w sposób oczywisty miało wpływ na wynik sprawy. Jako oko- liczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego „skutków złożenia dwóch oświadczeń woli o rozwiązaniu umowy o pracę, z których pierwsze nie spełnia wymogu pisemności, a następne spełnia ten wymóg oraz potrzebę wykładni pojęcia uzasadnioności wypowiedzenie umowy o pracę, a także oczywiste naruszenie prze- pisów postępowania mającego wpływ na treść orzeczenia”. W tym stanie rzeczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, albo o zmianę zaskarżone- go wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem pozwu. Zgadzając się ze stwierdzeniem Sądu Okręgowego, że pozwany złożył oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę wysyłając do powódki maila, co było wystarczające do wywołania skutków określonych w art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p., skarżąca zwróciła uwagę, że Sąd Okręgowy akceptując pogląd prawny wy- rażony w powołanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2002 r., jed- nocześnie doszedł w swych rozważaniach praktycznie do przeciwnych wniosków. Równocześnie „odnosi się wrażenie, że Sąd Okręgowy jakby niedostatecznie odróż- nił pojęcia ‘wyrażenie woli’ (art. 60 k.c.), której ujawnienie jest możliwe również w postaci elektronicznej, ‘chwila złożenia oświadczenia woli’ (art. 61 k.c.) - możliwość 5 zapoznania się z nią również w postaci elektronicznej oraz ‘forma pisemna złożenia woli w postaci elektronicznej’ (art. 78 § 2 k.c)”. Jednakże z treści art. 78 § 2 k.c. jed- noznacznie wynika, że jedynie oświadczenie woli w postaci elektronicznej opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym jest równoznaczne z formą pisemną. A contrario wszystkie inne formy złożenia oświadczenia woli w postaci elektronicznej nie spełniają wymogów formy pisemnej. Całkowicie nietrafne były zatem wnioski Sądu Okręgowego, że po otrzymaniu mailem w dniu 8 czerwca 2004 r. oświadczenia woli, otrzymanie w dniu 11 czerwca 2004 r. oświadczenie woli tej samej treści, ale w formie pisemnej, powodowało, że forma pisemna została zachowana. Dokonane 8 czerwca 2004 r. wypowiedzenie, aczkolwiek niezgodne z przepisami (nie w formie pisemnej), było skuteczne i od tego dnia wywoływało określone prawne następstwa - chociażby z art. 264 § 1 k.p. Nie do przyjęcia jest jednak stanowisko, że pracowni- kowi, któremu skutecznie wypowiedziano umowę o pracę i któremu już zaczął biec albo nawet minął termin odwołania, można złożyć po raz drugi wypowiedzenie umowy, tak jakby poprzedniej czynności nie było. Tymczasem wypowiedzenia umowy o pracę naruszającego prawo pracodawca nie można jednostronnie cofnąć, aby następnie mieć możliwość dokonania wypowiedzenia, które nie narusza prawa. Skarżąca przyznała, że nabycie uprawnień emerytalnych może być samoistną przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę. Jednakże w rozpoznawanej sprawie istotę problemu stanowiło to, czy uzasadnione było jednostronne wypowiedzenie przez pozwanego umowy o pracę „zaraz po uzyskaniu przez powódkę uprawnień emerytalnych przy odmowie dwa, trzy miesiące wcześniej zgodnego rozwiązania umowy o pracę w trybie uprawniającym do uzyskania przewidzianego w regulaminie ekwiwalentu”. Wprawdzie pozwany mógł nie przyjąć oferty skarżącej rozwiązania umowy o pracę w trybie § 11 Regulaminu, jednakże z treści § 2 Regulaminu, który przewidywał przede wszystkim zwalnianie pracowników z uprawnieniami emerytal- nymi i przedemerytalnymi, wynikało dla pracodawcy zobowiązanie do zwalniania tych osób w trybie Regulaminu. Gdyby nie było powyższego przepisu pracodawca miałby możliwość nieograniczonego jednostronnego wypowiadania umów o pracę z powo- łaniem się jedynie na istniejące uprawnienia emerytalne, a więc bez wypłaty dodat- kowych świadczeń odszkodowawczych. Ponadto, zdaniem skarżącej, „proces re- strukturyzacji u pozwanego w komórce prawnej nie był zakończony”, a Sądy obu in- stancji całkowicie pominęły bardzo istotny i niezaprzeczony przez pozwanego fakt, iż w okresie kiedy skarżącej odmawiano zgody na rozwiązanie umowy w trybie regula- 6 minowym (§ 11 Regulaminu), w tym trybie rozwiązano umowę o pracę z innym radcą prawnym też zatrudnionym w Warszawie, a któremu daleko było do wieku emerytal- nego. „Pozwany w ramach restrukturyzacji mógł nie chcieć, aby zatrudnienie skarżą- cej ustało i wybrał do zwolnienia innego radcę prawnego z W., albo chciał - co też wydaje się bardziej prawdopodobne - aby zatrudnienie skarżącej zakończyć i czekał tylko na moment uzyskania przez powódkę uprawnień emerytalnych a także, co ważniejsze, chwilowy brak uregulowań przewidujących świadczenia odszkodowaw- cze dla osób zwalnianych przez pozwany Bank”. W świetle powyższego nie sposób przyjąć, aby wypowiedzenie powódce umowy o pracę było uzasadnione. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik pozwanego wniósł o odmo- wę przyjęcia jej do rozpoznania, utrzymując, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek określonych w art. 3989 k.p.c. Natomiast - w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpatrzenia - wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej i za- sądzenie od skarżącej na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego we- dług norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje w granicach zaskarżenia oraz w granicach jej podstaw (art. 39313 § 1 in principio k.p.c.). Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że granice kasacyjnego zaskarżenia nie zostały precyzyjnie zakreślone, po- nieważ wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony wprawdzie „w całości”, ale rów- nocześnie autor skargi kasacyjnej ograniczył wartość przedmiotu zaskarżenia do kwoty 36.528 zł, co stanowiło równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia po- wódki (w zaokrągleniu do pełnym złotych), odpowiadającą dochodzonemu odszko- dowaniu z tytułu niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę, a pomija- jącą oddalenie apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji, który oddalił także roz- szerzone powództwo o zasądzenie 10-krotnych zarobków należnych z tytułu rozwią- zania umowy o pracę w drodze regulaminowego rozwiązania umowy o pracę za po- rozumieniem stron. Mogło być to jednak celowe zachowanie skarżącej, zważywszy że strony nie osiągnęły porozumienia w przedmiocie uzgodnienia takiego trybu roz- wiązania umowy o pracę (§ 11 Regulaminu), co mogłoby uruchomić prawo do uzy- skania dodatkowych regulaminowych świadczeń pieniężnych w związku z takim try- bem rozwiązania stosunku pracy. Odnosząc się do tego zakresu sprawy, którego 7 objęcie granicami i podstawami zaskarżenia budziło wątpliwości, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie podważano niewystąpienia koniecznego wymagania rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, którym było wyrażenie zgody przez praco- dawcę (§ 11 Regulaminu). Skoro pozwany stanowczo nie wyrażał takiej zgody, to sporny tryb rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron nie zaistniał. Równocześnie końcowe twierdzenia skargi kasacyjnej, że „proces restruktury- zacji u pozwanego w komórce prawnej nie był zakończony” oraz że Sądy obu instan- cji pominęły fakt rozwiązania umowy o pracę w trybie regulaminowym z inną radcą prawnym, „której daleko było do wieku emerytalnego”, nie mogły być w postępowaniu kasacyjnym zweryfikowane z uwagi na chybione zarzuty proceduralne. Sąd drugiej instancji istotnie nie odnosił się do ewentualnego rozwiązania umowy o pracę z in- nym radcą prawnym w trybie regulaminowego porozumienia stron, co zostało objęte kasacyjnym zarzutem z art. 328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c., skoro taki fakt nie był przedmiotem ustaleń Sądu pierwszej instancji, a powódka w apelacji od wyroku tego Sądu nie kwestionowała braku takiego ustalenia ani nie postawiła zarzutów z nim związanych. W konsekwencji Sąd drugiej instancji nie miał obowiązku ustosunkowa- nia się do ewentualnego faktu zastosowania spornego regulaminowego trybu roz- wiązania umowy o pracę za porozumieniem stron do innego radcy prawnego. Istotne pozostało zatem niekwestionowane w postępowaniu kasacyjnym ustalenie, że pozwany nie wyraził zgody na rozwiązanie umowy o pracę w drodze porozumienia stron, a także przyjęcie, że proces restrukturyzacji zatrudnienia radców prawnym został już wcześniej zakończony. W takich okolicznościach sprawy Sąd Najwyższy nie mógł podważać zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowi- ska skarżącej, która uznała za „oczywiście niekwestionowany” pogląd, że nabycie uprawnień emerytalnych może być samoistną przyczyną dokonania wypowiedzenia umowy o pracę, zważywszy ponadto że stan zdrowia i wskazywanie na możliwość nabycia uprawnień emerytalnych były określane jako podłoże i uzasadnienie złożonej przez powódkę oferty rozwiązania umowy o pracę w regulaminowym trybie porozu- mienia stron, na co nie przystał pozwany pracodawca. Wszystko to oznaczało, że nie potwierdziły się proceduralne podstawy skargi kasacyjnej oraz zarzut naruszenia art. 45 § 1 k.p. Ponadto Sąd Najwyższy nie uznał zasadności podstawowego kasacyjnego za- rzutu błędnej interpretacji art. 60 i 78 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p., związanego z uznaniem Sądu drugiej instancji, że pozwany pracodawca dochował pisemnej formy 8 wypowiedzenia umowy o pracę. Na gruncie art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p nie podlegało sporowi, że oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę może być wyrażone przez każde zachowanie prawodawcy, które ujawnia taką wolę w sposób dostateczny, w tym również przez jej ujawnienie w postaci elektronicznej. Problemem była legalność doręczonego pocztą elektroniczną (e-mailem) oraz tradycyjną prze- syłką pocztową oświadczenia woli pracodawcy, które powinno nastąpić na piśmie (art. 30 § 3 k.p.). W tym zakresie skarżąca argumentowała, że zgodnie z art. 78 § 2 k.c. tylko oświadczenie woli złożone w postaci elektronicznej, które zostaje opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy kwalifikowa- nego certyfikatu, jest równoważne formie pisemnej. Z tego unormowania a contrario wynika, że inne sposoby doręczania oświadczenia woli w drodze elektronicznej nie zachowują wymaganej formy pisemnej. Twierdzenie takie jest nieadekwatne do stanu rozpoznawanej sprawy, w której oświadczenie woli pozwanego pracodawcy zostało sporządzone w dniu 8 czerwca 2004 r. na piśmie, a następnie w identycznej treści zostało doręczone zarówno w postaci elektronicznej (pocztą mailową), jak i tradycyjną przesyłką pocztową, która dotarła do powódki w dniu 11 czerwca 2004 r. Chybione są w szczególności twierdzenia skarżącej jakoby pozwany pracodawca złożył dwa różne oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, jedno sku- tecznie doręczone w postaci elektronicznej, które jednak nie nastąpiło na piśmie w rozumieniu art. 30 § 3 k.p. w opozycji do art. 78 § 2 k.c., a następnie drugie wypo- wiedzenie przesłane tradycyjną przesyłką pocztową, które w sposób nieuprawniony, bo nie poprzedzony cofnięciem za zgodą powódki skutecznie doręczonego wypo- wiedzenia „elektronicznego”, nastąpiło z zachowaniem formy pisemnej. Tymczasem pozwany pracodawca sporządził na piśmie jedno tożsame w treści oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, które jedynie szybciej dotarło do powódki w po- staci elektronicznej oraz później za pośrednictwem poczty. Takie podwójne doręcze- nie tego samego oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedze- niem nie narusza ani art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p., ani art. 30 § 3 k.p., jeżeli zostało sporządzone i dotarło do pracownika na piśmie. Byłoby nadmiernym i niezro- zumiałym formalizmem uznanie za niezgodne z art. 30 § 3 k.p. identycznego oświad- czenia woli pracodawcy sporządzonego na piśmie tylko z tego powodu, że zostało ono doręczone zarówno w postaci elektronicznej, jak i tradycyjną przesyłką pocz- tową, zwłaszcza w obowiązującym u pozwanego systemie przesyłania wiadomości służbowych pocztą elektroniczną, w którym mają udział wszyscy zatrudnieni pracow- 9 nicy. Taki system służbowej komunikacji elektronicznej był traktowany przy przesyła- niu wiadomości służbowych jako „równoważny formie pisemnej” i korzystała z niego także powódka, która elektronicznie negocjowała swoją ofertę rozwiązania umowy o pracę w „regulaminowym” trybie porozumienia stron, a także domagała się przesła- nia jej oryginału pisma o rozwiązaniu umowy o prace za wypowiedzeniem otrzyma- nego w postaci elektronicznej. W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał, że pracodaw- ca, który sporządził na piśmie i wysłał identycznej treści oświadczenie woli o wypo- wiedzeniu umowy o pracę, jakie dotarło do pracownika zarówno w postaci elektronicznej, jak i tradycyjną przesyłką pocztową, nie narusza wymagania dokona- nia wypowiedzenia na piśmie (art. 30 § 3 k.p.). Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił niemającą usprawiedli- wionych podstaw skargę kasacyjną na podstawie art. 39814 k.p.c., nie obciążając powódki kosztami postępowania (art. 102 k.p.c.). ========================================