II OZ 960/25

II OZ 960/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. art. 58 par. 1 pkt 1-6, 173 par. 2, 178, 184, 185 par. 2, 197 par. 1 i 2, 247
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K. i K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 850/24 o odmowie przyznania K. P. prawa pomocy w sprawie ze skargi D. K., D. K.2 i K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P.; 2. odrzucić zażalenie D. K..
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem
z 18 marca 2025 r. o sygn. VII SPP/Wa 850/24 odmówił przyznania K. P. prawa pomocy w sprawie ze skargi D. K., D. K.2 i K. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Sąd powołując się na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.;
dalej "p.p.s.a.") wskazał, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy,
gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy jest niewątpliwe, że skarga nie może zostać uwzględniona. Prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn
procesowych, jak i uregulowanych w przepisach materialnoprawnych.
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja dotyczy wyłącznie dokonanej przez
organ oceny w zakresie dopuszczalności wniesionego przez R. P. odwołania, a zatem nie ma bezpośredniego wpływu na sferę prawną K. P..
W ocenie Sądu ze względu na oczywistą bezzasadność skargi należało orzec
o odmowie przyznania K. P. prawa pomocy, przy czym nie
badano jej sytuacji finansowej i możliwości płatniczych.
Pismem z [...] kwietnia 2025 r. D. K. i K. P. wniosły zażalenie na powyższe postanowienie.
W uzasadnieniu podniesiono argumentację wskazującą na niezasadność
odmowy przyznania prawa pomocy. Zakwestionowano czynności organu i wskazano
na zasadność wniesionej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie K. P. nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast zażalenie D. K. podlega odrzuceniu.
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uzależnione jest
od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi zaś art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zastosowanie regulacji art. 247 p.p.s.a. następuje, gdy obowiązujące prawo
jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA o sygn.: I ONP 10/12,
II OZ 37/13) w szczególności, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia
na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA o sygn. I OZ 13/14).
Zasadnie zatem w okolicznościach niniejszej sprawy przyjął Sąd
I instancji, że skoro wniosek K. P. o przyznanie prawa pomocy złożono w sprawie ze skargi, która podlegała odrzuceniu wobec jej niedopuszczalności
z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu danego aktu, to
okoliczność oczywistej bezzasadności takiej skargi obligowała do oddalenie wniosku
o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
Zgodnie z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie strona lub uczestnik
na prawach strony (oraz podmioty wymienione w art. 173 § 2 p.p.s.a.).
Zażalenie niedopuszczalne podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 178 p.p.s.a. Z kolei art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze
kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.
Za koniecznością odrzucenia zażalenia D. K. przemawia fakt, że
powołana niedopuszczalność może zachodzić zarówno z przyczyn podmiotowych, jak
i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym występują również
wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę niebędącą adresatem skarżonego orzeczenia, ponieważ jego skutki prawne w postaci odmowy przyznania prawa pomocy, dotyczą wyłącznie adresata danego orzeczenia – w tym przypadku wyłącznie K. P.. Nadto D. K. nie była inicjatorką postępowania o udzielenie prawa pomocy, tym samym postanowienie zapadło w postępowaniu wywołanym wnioskiem K. P.
i dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych jej osoby.
Z tych przyczyn zażalenie złożone przez D. K. na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy K. P. na podstawie art. 247 p.p.s.a. jest niedopuszczalne, ponieważ D. K. nie była adresatką tego postanowienia.
Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178
w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji.