II OZ 959/06

II OZ 959/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Gorczycka -Muszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 390/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-03-27
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/06 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi sprawy z wniosku A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia : oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia z 27 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską z powodu wniesienia jej po terminie. W dniu 20 kwietnia 2006 r. A. S. złożył pismo zatytułowane "Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego", wskazując, iż uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn, wynikających z nieznajomości przepisów prawa.
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 22 grudnia 2005 r., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej jako "ppsa", zgodnie z którym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu.
W ocenie Sądu doręczenie skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2006 r. postanowienia o odrzuceniu skargi, należy traktować jako ustanie przyczyny uchybienia terminu i od tej daty liczyć wskazany w art., 87 § 1 ppsa siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W sprawie niniejszej termin do złożenia ww. wniosku upłynął w dniu 13 kwietnia 2006 r. Podnoszona zaś przez skarżącego argumentacja co do nieznajomości przepisów postępowania nie spełnia zdaniem Sądu wymogu kreślonego w art. 87 § 2 ppsa.
Na powyższe postanowienie A. S. wniósł zażalenie podnosząc, iż składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sugerował się treścią otrzymanego pouczenia, w którym wskazano 30 dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Błąd w tym zakresie wynikał z braku jego pouczenia o terminach dokonywania czynności procesowych.
Odpowiedź na zażalenie złożył Komendant Główny Policji wnosząc o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa, przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić na wniosek strony, o ile wykaże ona, że nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Stosownie do art. 87 ppsa, z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu należy wystąpić w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia. Powinien on wskazywać okoliczności przemawiające za brakiem winy w uchybieniu. Wnoszący o przywrócenie terminu musi wykazać, że niedotrzymanie terminu było spowodowane przeszkodą, której nie mógł usunąć, dochowując należytej staranności. Składając wniosek o przywrócenie terminu należy jednocześnie dokonać czynności, której terminu nie dotrzymano.
W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność złożenia przez skarżącego wniosku z uchybieniem wskazanego terminu. Jak wynika z akt sprawy, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął najpóźniej z dniem 13 kwietnia 2006 r., natomiast wniosek skarżący złożył w dniu 20 kwietnia 2005 r.
Okoliczność uchybienia przez skarżącego wskazanego terminu nie została poddana pod wątpliwość w zażaleniu, bowiem skarżący powołał się jedynie na nieświadomość siedmiodniowego terminu do składania takich wniosków wynikającą z braku pouczenia i z tej przyczyny przy dokonaniu czynności procesowej zasugerował się treścią pouczenia co do terminu i trybu wniesienia skargi kasacyjnej. Taka argumentacja nie jest trafna. Nieznajomość terminów procesowych, na które powołuje się skarżący nie może być uznana za podstawę przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, ponieważ brak wiedzy w tym zakresie nie stanowi braku winy strony. Brak winy w niedochowaniu terminu zachodzi jedynie wówczas, gdy strona natrafiła na przeszkodę, która nie dało się przy dołożeniu należytej staranności w żaden sposób usunąć przed upływem wyznaczonego terminu do dokonania czynności. Za przyczyny takie uważa się z reguły zdarzenia nieprzewidywalne, które powodują obiektywnie brak sprzyjających okoliczności do dokonania czynności. Za przyczynę taką mogą być uznane klęski żywiołowe, katastrofy komunikacyjne, choroba i inne nagłe zdarzenia, na które strona nie ma wpływu. Oznacza to, że jedyną możliwością przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskującego, że dokonanie czynności w terminie nie było możliwe, z uwagi na taką nieprzewidywalną przyczynę. Skarżący w takiej sytuacji się nie znalazł.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących braku pouczenia co do możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, iż sąd nie ma obowiązku szczegółowego instruowania strony występującej w sprawie bez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym co do wszelkich możliwych jej zachowań ani do przestrzegania strony przed brakiem troski o jej własne interesy.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ppsa., postanowiono jak w sentencji.