II OZ 95/24

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie P.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odmówiło wstrzymania wykonania postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 7 marca 2023 r. o nałożeniu grzywny w kwocie 10.000 zł. Grzywna ta została nałożona w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 22 sierpnia 2014 r., nakazującej przeprowadzenie prac konserwatorskich i robót budowlanych przy zabytku, ze względu na zagrożenie jego zniszczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu odmowy wstrzymania wykonania wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił wystarczająco przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Sąd podkreślił, że wskazanie na zagrożenie dla zaspokojenia kosztów utrzymania rodziny nie jest wystarczające, a skarżący ma obowiązek wykazać, że wykonanie postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd zaznaczył, że nie jest uprawniony do poszukiwania dowodów za wstrzymaniem, a skarżący nie przedstawił swojej sytuacji materialnej. Skarżący w zażaleniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., argumentując, że jest w wieku emerytalnym, nie pracuje, a grzywna godzi w podstawy jego egzystencji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, podzielając stanowisko WSA. Sąd podkreślił, że obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania spoczywa na wnioskodawcy, który musi wykazać konkretne, zindywidualizowane przesłanki. Twierdzenia skarżącego o trudnej sytuacji finansowej nie zostały poparte dokumentami źródłowymi, co uniemożliwiło sądowi dokonanie pełnej oceny ryzyka znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. NSA zaznaczył, że nie ocenia zasadności nałożonego obowiązku, a jedynie przesłanki do wstrzymania jego wykonania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający