II OZ 891/05

II OZ 891/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń M. i J. małżonków P. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie: 1) z dnia 10 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 1518/02 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia 2) z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 1518/02 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu rozprawy w sprawie ze skargi M. i J. małżonków P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 4 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: oddalić zażalenia.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek M. i J. P. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu o odmowie uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu rozprawy. W motywach rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, iż wniosek skarżących był niedopuszczalny. Ponadto uznał, że przywrócenie terminu stało się nieaktualne, gdyż przedmiotowy wniosek został złożony już po wydaniu przez WSA w Lublinie wyroku oddalającego skargę małżonków P., co uzasadniało, zdaniem Sądu I instancji, jego odrzucenie.
Następnie postanowieniem z dnia 13 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu o nieuwzględnieniu wniosku o odroczenie terminu rozprawy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd I instancji powołując się na przepisy art. 194 § 1, 163 § 1, 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 63 i 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził, iż zażalenie skarżących było niedopuszczalne, gdyż na tego rodzaju postanowienie zażalenie nie przysługiwało.
Na powyższe postanowienia M. i J. P. złożyli zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o ich uchylenie.
W treści zażaleń, skarżący wyjaśnili, iż wystąpili z wnioskiem o przełożenie terminu rozprawy, albowiem zbyt późno otrzymali zawiadomienia o rozprawie. Rozprawa jednak się odbyła i w rezultacie skarżący zostali pozbawieni możliwości skutecznej obrony swych praw. Małżonkowie P. podnieśli również, że nie otrzymali żadnej odpowiedzi na ich wniosek, nie doręczono im również wyroków, ani postanowień.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 163 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienia ogłoszone na rozprawie Sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom. W takiej bowiem sytuacji obowiązkiem Sądu jest sporządzenie uzasadnienia w terminie siedmiu dni od dnia wydania postanowienia.
Art. 194 § 1 w/w ustawy stanowi natomiast, iż zażalenie na postanowienie przysługuje w wypadkach przewidzianych w ustawie. Zaskarżalne zażaleniem są również postanowienia wymienione enumeratywnie w dalszej części tej normy prawnej (punkty od 1 do 10).
Faktem jest, iż Sąd I instancji na rozprawie w dniu 25 lutego 2005 r. postanowił nieuwzględnić wniosku M. i J. P. o odroczenie terminu rozprawy.
Z analizy wskazanych wyżej przepisów wynika, iż przedmiotowe postanowienie nie podlegało zaskarżeniu. Nie jest ono bowiem wymienione w powołanym wyżej art. 194 § 1, jak również żaden inny przepis ustawy nie przewiduje możliwości jego zaskarżenia. Skoro zatem dla omawianego postanowienia ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości zaskarżenia, to podkreślić należy, iż Sąd I instancji nie był zobowiązany do jego uzasadnienia, ani tym bardziej doręczenia stronom. W tym stanie rzeczy, zasadny jest wniosek, iż zażalenie na takie postanowienie było niedopuszczalne, co uzasadniało jego odrzucenie przez Sąd I instancji.
W ocenie Sądu, z tożsamą sytuacją mamy do czynienia w przypadku wniosku M. i J. P. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Lublinie nieuwzględniające wniosku o odroczenie terminu rozprawy.
Zgodnie z dyspozycją art. 88 zd. 1 w/w ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek w tym przedmiocie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, był niedopuszczalny. Nie można było bowiem przywrócić terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, która nie została przewidziana przez ustawodawcę w żadnym przepisie ustawy.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał zażalenia małżonków P. za niezasadne i na podstawie art. 197 § 1 i § 2 w zw. z art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o ich oddaleniu.