III FZ 572/23

III FZ 572/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-11-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Gajewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 259 par 1, art. 260 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt I SPP/Bd 23/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r. nr SKO-4231/107/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
III FZ 572/23
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt I SPP/Bd 23/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie Ł. W. (dalej: Skarżący) na postanowienie tego sądu z 25 kwietnia 2023 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 16 marca 2023 r., odmawiające zmiany postanowienia z 15 lipca 2022 r., sygn. akt I SPP/Bd 113/22, w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 24 maja 2022 r., nr SKO-4231/107/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenie.
Na powyższe postanowienie, pismem z 20 czerwca 2023 r. Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podniósł zarzut błędu
w ustaleniach faktycznych, wskazując że sprzeciw wniósł zgodnie z pouczeniem jakie otrzymał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm. dalej: ,,p.p.s.a.’’), od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Oznacza to, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od tego orzeczenia jest środkiem odwoławczym. Natomiast Wojewódzki sąd administracyjny, który bada sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji.
Zatem postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie.
Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo odrzucił jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z dnia
25 kwietnia 2023 r., ponieważ postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. W związku z tym, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.), sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że zażalenie skarżącego w tej sprawie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a.
W nawiązaniu do argumentacji zażalenia należy wskazać, że w żaden sposób nie podważa ona zaskarżonego postanowienia. Skarżący myli etapy procedowania, gdyż błędnie utożsamia postanowienie referendarza sądowego (które zawierało pouczenie o możliwości złożenia środka zaskarżenia), z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie został pouczony o możliwości złożenia sprzeciwu/zażalenia na postanowienie
z 25 kwietnia 2023 r., w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działał jako sąd drugiej instancji. Z uwagi, że rozstrzygnięcie ww. sądu było ostateczne, nie przysługiwało na nie zażalenie. A zatem postanowienie to prawidłowo nie zawierało pouczenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie
art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.