II OZ 812/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie K. P. i D. K. na postanowienie WSA w Warszawie, uznając je za niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie K. P. i D. K. na postanowienie WSA w Warszawie, które utrzymało w mocy zarządzenie referendarza o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. NSA uznał zażalenie za niedopuszczalne, wskazując, że postanowienie WSA nie podlega zaskarżeniu na podstawie przepisów P.p.s.a. Dodatkowo, zażalenie zostało odrzucone, ponieważ K. P. i D. K. nie były adresatami zaskarżonego postanowienia, które dotyczyło wniosku D. K.1 o prawo pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) postanowieniem z dnia 2 lipca 2025 r. odrzucił zażalenie K. P. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z dnia 28 marca 2025 r. Postanowienie WSA utrzymało w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 2 stycznia 2025 r. o pozostawieniu wniosku D. K.1 o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sprawa dotyczyła skargi K. P., D. K. i D. K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. NSA uznał zażalenie K. P. i D. K. za niedopuszczalne z dwóch powodów. Po pierwsze, zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do NSA przysługuje tylko na określone w ustawie postanowienia WSA. Postanowienie WSA wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy nie zostało ujęte w tym katalogu, co czyni je niezaskarżalnym. NSA powołał się również na art. 260 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd orzeka jako Sąd II instancji, co oznacza, że orzeczenie w zakresie prawa pomocy jest prawomocne i nie podlega dalszym środkom odwoławczym. Po drugie, NSA stwierdził niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych. K. P. i D. K. nie były adresatami zaskarżonego postanowienia WSA, które dotyczyło wniosku D. K.1 o prawo pomocy. Skutki prawne postanowienia dotyczyły wyłącznie D. K.1, dlatego zażalenie wniesione przez pozostałe osoby było niedopuszczalne. W związku z powyższym, NSA, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, takie postanowienie nie podlega zaskarżeniu zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ nie zostało wymienione w katalogu postanowień podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 194 § 1 P.p.s.a., a przepisy P.p.s.a. traktują je jako orzeczenie Sądu II instancji w zakresie prawa pomocy, które jest prawomocne.
Uzasadnienie
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia WSA wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy. Orzeczenie to jest traktowane jako prawomocne w zakresie prawa pomocy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (6)
Główne
P.p.s.a. art. 194 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Określa katalog postanowień WSA podlegających zaskarżeniu zażaleniem. Postanowienie WSA wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy nie znajduje się w tym katalogu.
P.p.s.a. art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Stanowi, że zażalenie niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 178
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 257
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 260 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 260 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie WSA wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy nie podlega zaskarżeniu zażaleniem do NSA. Zażalenie zostało wniesione przez osoby niebędące adresatami zaskarżonego postanowienia WSA.
Odrzucone argumenty
Argumentacja K. P. i D. K. dotycząca naruszenia prawa materialnego i błędnej interpretacji prawa, zasad współżycia społecznego oraz utraty zaufania do organów Państwa.
Godne uwagi sformułowania
każdy środek odwoławczy (zażalenie/skarga kasacyjna) nie odniesie zamierzonego skutku bowiem jest niedopuszczalny Uznać zatem należało je za niezaskarżalne. zażalenie, które jest niedopuszczalne podlega odrzuceniu Należy zauważyć, że niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych.
Skład orzekający
Grzegorz Czerwiński
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ugruntowanie zasady niedopuszczalności zaskarżenia postanowień WSA wydanych w przedmiocie prawa pomocy po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza, a także kwestii podmiotowej dopuszczalności wniesienia środka zaskarżenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury związanej z prawem pomocy i zarządzeniami referendarzy sądowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z niedopuszczalnością środka zaskarżenia, co jest istotne dla prawników procesowych, ale nie zawiera elementów zaskakujących czy szeroko interesujących.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII OZ 812/25 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2025-07-02 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-04-28 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s Hasła tematyczne Odrzucenie zażalenia Skarżony organ Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Odrzucono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2024 poz 935 art. 178 art. 194 § 1, art. 197 § 2, art. 257, art. 260 § 1 i 2 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 614/24 utrzymujące w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 stycznia 2025 r. o pozostawieniu wniosku D. K.1 o prawo pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K. P., D. K. i D. K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 816/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić zażalenie K. P. i D. K.. Uzasadnienie Postanowieniem z 28 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 614/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprzeciwu D. K. 1 od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 stycznia 2025 r. pozostawiającego wniosek D. K. 1 (dalej jako skarżący) o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K. P. , D. K. i D. K. 1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 816/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Odpis tego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia przesłano skarżącemu pismem z 10 kwietnia 2025 r. W piśmie z 10 kwietnia 2025 r. (data nadania 15 kwietnia 2025 r.) D. K. i K. P. wniosły zażalenie na postanowienie z 27.03.2025 r. (powinno być 28.03.2015 r.) w odniesieniu do oddalenia zażalenia na postanowienie MWINB w sprawie pomocy". Wskazały na naruszenie prawa materialnego i błędną interpretację prawa. Ich zdaniem naruszono zasady współżycia społecznego i doszło do utraty zaufania do organów Państwa. Ich zdaniem, sztucznie stworzono naruszenia prawa administracyjnego, które powinno być przypisane A. K. i A. K.1, a nie skarżącym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie K. P. i D. K. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Z racji tego każdy środek odwoławczy (zażalenie/skarga kasacyjna) nie odniesie zamierzonego skutku bowiem jest niedopuszczalny. Ustawodawca w art. 194 § 1 P.p.s.a. przedstawił katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, a w art. 173 § 1 P.p.s.a. wskazał postanowienia, na które przysługuje skarga kasacyjna. Nie ma w tych regulacjach postanowienia Sądu wydanego w związku z rozpatrzeniem sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy z art. 260 § 2 P.p.s.a.. Uznać zatem należało je za niezaskarżalne. Potwierdza to też treść tego ostatniego przepisu wskazując, że Sąd orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wydanie orzeczenia jako sąd drugiej instancji jest prawomocnym orzeczeniem w zakresie prawa pomocy a wobec tego niedopuszczalne jest kierowanie na takie orzeczenie jakichkolwiek środków odwoławczych. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. art. 178 P.p.s.a., z których wynika, że zażalenie, które jest niedopuszczalne podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie Sąd doręczając odpis postanowienia z dnia 28 marca 2025 r. prawidłowo pouczył skarżącego D. K. 1 o tym, że na postanowienie to nie przysługują środki odwoławcze (k. 26 akt), a mimo to K. P. i D. K. wniosły zażalenie z dnia 10 kwietnia 2025 r. (data nadania 15.04.2025 r.), w którym kwestionują to postanowienie zarzucając Sądowi łamanie przepisów prawa. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie wpływa na ocenę, że złożono środek zaskarżenia, który był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu. Ponadto zażalenie wniesione przez K. P. i D. K. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne z innej przyczyny. Podstawą prawną odrzucenia będzie jednak ten sam art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a. Zażalenie ww. osób złożone w niniejszej sprawie na postanowienie WSA w Warszawie z 28 marca 2025 r. jest niedopuszczalne, ponieważ osoby te nie były adresatami zaskarżonego postanowienia Sądu o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego, którym pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Adresatem tego postanowienia był wyłącznie D. K.1 bowiem to jego wniosek o prawo pomocy był przedmiotem oceny referendarza a następnie Sądu. Należy zauważyć, że niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie odnośnie do zażalenia D. K. i K. P. . W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI