II OZ 789/24

II OZ 789/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. P. i D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 632/24 o odrzuceniu skargi E. P. i D. P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 stycznia 2024 r. nr 191/24 w przedmiocie wstrzymania budowy postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 632/24 WSA w Warszawie odrzucił skargę E. P. i D. P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 24 stycznia 2024 r. o wstrzymaniu budowy.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z 17 kwietnia 2024 r. wezwano skarżących do usunięcia (solidarnie) braku formalnego skargi, przez nadesłanie 2 odpisów skargi wiernie odzwierciedlającej treść skargi datowanej na dzień 26 lutego 2024 r. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone D. P. 2 maja 2024 r., natomiast E. P. wezwanie doręczono 9 maja 2024 r. w trybie zastępczym. W zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony, wobec czego WSA w Warszawie, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." oraz zwrócił skarżącym opłatę w wysokości 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie wskazując, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi nie mogło zostać doręczone D. P. 2 maja 2024 r., ponieważ od 30 kwietnia do 5 maja 2024 r. przebywał on wraz z E. P. na swojej działce na Mazurach. We wskazanym terminie pod adresem korespondencyjnym nie przebywał nikt, dlatego skarżący nie wiedzą, kto mógłby korespondencję odebrać. Po powrocie z urlopu w skrzynce pocztowej nie znaleziono także żadnego awizo dotyczącego przesyłki nadanej do E. P. Skarżący wskazali również, że nie spodziewali się ponownego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Niedołączenie zaś wymaganej liczby odpisów skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13). Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Po myśli natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braki formalne nie zostały w terminie uzupełnione podlega odrzuceniu.
Odnosząc treść powołanych powyżej przepisów do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że wezwanie skarżących do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów dla uczestników postępowania, było uzasadnione. Pierwsze takie wezwanie miało miejsce 11 marca 2024 r. Drugie wezwanie w tej sprawie w wykonaniu zarządzenia z 17 kwietnia 2024 r. stanowiło natomiast konsekwencję nieprawidłowej odpowiedzi skarżących na wcześniejsze wezwanie Sądu z 11 marca 2024 r. W odpowiedzi na to pierwotne wezwanie skarżący nie nadesłali bowiem wymaganych odpisów złożonej skargi datowanej na 26 lutego 2024 r., lecz inną, znacznie rozbudowaną skargę. W związku z tym, zarządzeniem z 17 kwietnia 2024 r. wezwano ich do nadesłania odpisów skargi wiernie odzwierciedlającej treść skargi datowanej na dzień 26 lutego 2024 r. W powyższym kontekście argumentacja skarżących jakoby nie spodziewali się oni ponownego wezwania do nadesłania odpisów skargi, bo te już wcześniej złożyli, nie mogła być uwzględniona.
Nieuzasadniona okazała się również zasadnicza argumentacja zażalenia, oparta na zanegowaniu doręczenia skarżącym wezwań do usunięcia braku formalnego skargi.
I tak, twierdzenie skarżących jakoby wezwanie dla D. P. nie zostało doręczone, nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. W aktach tych znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania skierowane do skarżącego, a wynika z niego, że przesyłka zawierająca to wezwanie była awizowana 25 kwietnia 2024 r. i umieszczona w placówce pocztowej, o czym adresatowi pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Następnie 2 maja 2024 r. adresat (D. P.) – co również wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – odebrał przesyłkę osobiście w placówce pocztowej, co potwierdził swoim podpisem. Negacja tego faktu poprzez złożenie oświadczenia, że w dniu dokonania tego doręczenia, pod adresem korespondencyjnym nikt nie przebywał nie mogła więc wywołać oczekiwanego przez skarżących skutku.
Analogicznie w przypadku wezwania skierowanego do E. P., argumentacja skarżących również nie zasługuje na uwzględnienie. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika bowiem, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 25 kwietnia 2024 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 6 maja 2024 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 14 maja 2024 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem.
Podkreślić należy, że skarżący zmierzają do obalenia domniemania skuteczności doręczenia oraz doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że przesyłki nie odebrano (D. P.) lub awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela (E. P.). Taka argumentacja godzi w samą istotę instytucji doręczenia. Uwzględnienie argumentacji skarżących prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia oraz doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel faktycznie przesyłki nie doręczył lub nie pozostawił awiza. Podkreślić zaś należy, że według stanowiska ugruntowanego w orzecznictwie sądowym, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. np. wyrok NSA z 28.01.2015 r., I FSK 1029/14, oraz postanowienie NSA: z 27.09.2012 r., II OZ 811/12).
Na koniec zaznaczenia wymaga, że przedmiotem oceny na aktualnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego był wyłącznie fakt nieusunięcia braku formalnego skargi. Przyczyny, z powodu których nastąpiło uchybienie terminu do usunięcia tych braków będą przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w związku ze złożonym przez skarżących wnioskiem o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.