I GZ 384/24

I GZ 384/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Salachna /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6554
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1861/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-07-11
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 73, art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "S." Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1861/22 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej "S." Sp. z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1861/22 w sprawie ze skargi "S." Sp. z o.o. we W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 czerwca 2022 r. nr RYB.kr.921.14.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej specjalnego zezwolenia połowowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1861/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) odrzucił skargę kasacyjną "S." Sp. z o.o. we W. (dalej: skarżąca lub Spółka) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1861/22 oddalającego skargę "S." Sp. z o.o. we W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 czerwca 2022 r., nr RYB.kr.921.14.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Skierowane do skarżącej wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie tego wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwanie nie zostało odebrane przez pełnomocnika Spółki. Zgodnie z regulacją art. 74a § 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.
W konsekwencji powyższego, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 14 grudnia 2023 r. Termin na uzupełnienie braku fiskalnego skargi kasacyjnej rozpoczął bieg w dniu 15 grudnia 2023 r. i upłynął w dniu 21 grudnia 2023 r. We wskazanym terminie opłata sądowa od skargi kasacyjnej nie została uiszczona.
Pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając to orzeczenie oraz wnosząc o jego uchylenie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisu art. 73 § 2 oraz § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż doręczenie przesyłki obejmującej zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1861/22 zostało skutecznie doręczone na podstawie przepisu art. 72 § 4 p.p.s.a., pomimo iż zawiadomienie o złożeniu tego pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nie zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej ani też na drzwiach biura (mieszkania) adresata.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sposób doręczania pism sądowych, w tym wezwań, w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie natomiast z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Wreszcie § 4 tego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone. W myśl powyższych przepisów powinny zostać spełnione ku temu następujące przesłanki: wystąpienie niemożności doręczenia pisma w inny sposób, dwukrotne awizowanie pisma w odpowiednim czasie, a także upływ 14-dniowego terminu od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w placówce pocztowej.
Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że skoro po dwukrotnym awizowaniu przesyłki sądowej zawierającej powyższe wezwanie, a wezwanie to nie zostało odebrane z placówki pocztowej, to przesyłkę tę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 14 grudnia 2023 r. Siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej minął zatem 21 grudnia 2023 r. Z akt sprawy wynika zaś, że w zakreślonym w ten sposób terminie skarżąca nie uzupełniła braków fiskalnych skargi kasacyjnej. Spełniona została zatem przesłanka do odrzucenia skargi z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Pełnomocnik Spółki wskazał w zażaleniu, że nie został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej z powodu wystąpienia nieprawidłowości działania Poczty Polskiej S.A. przy doręczeniu przedmiotowej przesyłki sądowej. Istotą argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia jest próba podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie, tj. spełnienia w okolicznościach sprawy przesłanek skuteczności doręczenia w trybie z art. 73 p.p.s.a., czyli poprzez awizo. Pełnomocnik skarżącej kwestionuje fakt prawidłowej awizacji wskazując na brak awiza w skrzynce pocztowej/drzwiach biura.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że domniemanie prawdziwości danych przedstawionych przez doręczyciela może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie obalił jednak skutecznie tego domniemania. Zdaniem NSA, nie przedstawił on bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomień o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie strony w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej bądź też zostało błędnie wystawione. Wyprowadzone zaś w zażaleniu argumenty nie mogły zaprzeczyć fikcji doręczenia. Stanowisko wnoszącego zażalenie nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Ze znajdującej się w aktach koperty (karta akt sądowych nr 113), w której na adres pełnomocnika Spółki została nadana przesyłka z wezwaniem do uzupełnienia braku fiskalnego oraz załączonego do niej dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru (z.p.o.) wynika, iż z powodu niedoręczenia przesyłki, nastąpiło jej dwukrotne awizowanie w dniach 30 listopada 2023 r. i 8 grudnia 2023 r. Z z.p.o. wynika również, że przesyłkę pozostawiono w UP, o czym w dniu 30 listopada 2023 r. poinformowano adresata poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Wszystkie czynności podjęte przez doręczyciela przy próbie dostarczenia przesyłki sądowej zostały odnotowane na kopercie i z.p.o., a każda adnotacja tam się znajdująca została opatrzona podpisem osoby doręczającej. Jak wynika zaś z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma ma zaś moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone (vide np.: postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OZ 460/20; wyrok NSA z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 784/16; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym, wobec braku obalenia domniemania prawidłowości doręczenia przesyłki w sposób zastępczy, nie sposób uznać, że do doręczenia nie doszło. Brak jest zatem podstaw, aby w rozpoznawanej sprawie stwierdzić, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 3 w zw. z § 4 p.p.s.a. nie wystąpił w dniu 14 grudnia 2023 r., to jest w ostatnim dniu okresu 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizo (30 listopada 2023 r.). Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej bezskutecznie upłynął w dniu 21 grudnia 2023 r.
W odniesieniu zaś do zaprezentowanego w zażaleniu stanowiska pełnomocnika Spółki w zakresie wystąpienia przez Sąd do Urzędu Pocztowego celem wyjaśnienia przyczyn braku umieszczenia w skrzynce oddawczej adresata informacji o awizowaniu przesyłki sądowej, należy zauważyć, że twierdzenie pełnomocnika profesjonalnego reprezentującego skarżącą jest gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami uprawdopodabniającymi występowanie w określonej placówce pocztowej nieprawidłowości w działaniu operatora. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał zatem, że istnieją problemy z doręczaniem przesyłek przez pocztę, z akt sprawy nie wynika również by kiedykolwiek sygnalizował operatorowi ewentualne nieprawidłowości w doręczaniu korespondencji, a nadto zwracając uwagę Sądu na wadliwości w działaniu doręczyciela, sam nie podjął żadnych działań zmierzających do ich wyeliminowania, przykładowo poprzez złożenie skargi na działanie operatora pocztowego lub wystąpienie z reklamacją.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.