II OZ 132/16

II OZ 132/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-02-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-01-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wr 466/15 - Postanowienie WSA we Wrocławiu z 2016-09-06
II OZ 529/16 - Postanowienie NSA z 2016-05-24
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2015r., sygn. akt II SA/Wr 466/15 o odrzuceniu skargi w części pochodzącej od Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] we W. w sprawie ze skargi T. S. i Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] we W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 września 2015r., sygn. akt II SA/Wr 466/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę w części pochodzącej od Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] we W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia zagrożenia spowodowanego nieprawidłowym wyniesieniem przewodów kominowych oraz uszkodzeniami trzonów kominowych poprzez wykonanie określonych robót budowlanych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skargę w niniejszej sprawie wniósł T. S. wskazując, że składa ją w imieniu własnym oraz w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] [...] we W.. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu wezwano T. S. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie do akt pełnomocnictwa do działania w imieniu Wspólnoty bądź do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania Wspólnoty przed sądem administracyjnym. W wezwaniu wskazano, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie doręczono T. S. w dniu 4 sierpnia 2015 r. (dowód doręczenia: k. 5 akt sądowych). Pismem nadanym w dniu 10 sierpnia 2015r. T. S. podał, że nie jest w stanie dołączyć pełnomocnictwa do działania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, ponieważ zarządca przymusowy Wspólnoty odmówiła mu udzielenia pełnomocnictwa. W piśmie wskazano też, że T. S. złożył w Sądzie Rejonowym dla [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na dokonanie czynności i zatwierdzenie czynności w postaci złożenia skargi do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Nadto T. S. wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków skargi do czasu rozstrzygnięcia jego wniosku przez sąd rejonowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga w części pochodzącej od Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] [...] we W. podlega odrzuceniu.
Sąd przytaczając art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. podniósł, że niedołączenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej (art. 46 § 3 p.p.s.a.) to brak formalny skargi, który można uzupełnić stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd podał, że do skargi zastosowanie znajdzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Sąd w niniejszej sprawie przyjął, że gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika, co wynika z art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. Co prawda przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. nakazuje wezwać stronę do uzupełnienia pisma, które nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymagań formalnych, ale w wypadku pisma wnoszonego przez pełnomocnika wezwanie do złożenia pełnomocnictwa nie powinno być kierowane do strony. Sąd uznał, że wezwanie doręczone do rąk osoby określającej siebie jako reprezentanta strony skarżącej za skuteczne wobec strony skarżącej (art. 34 p.p.s.a.).
Sąd ustalił, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 11 sierpnia 2015 r. W terminie tym strona skarżąca braków skargi nie uzupełniła, lecz T. S. wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków. W związku z tym Sąd stwierdził, że w postępowaniu sądowym przedłużeniu podlegać mogą wyłącznie terminy sądowe, to jest wyznaczone przez sąd lub przewodniczącego (art. 82 p.p.s.a.). Tymczasem termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany (jest natomiast możliwe przywrócenie terminu na ogólnych zasadach –art. 86 p.p.s.a.). Dlatego też wniosek sformułowany przez T. S. nie mógł skutecznie przerwać lub zawiesić biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W zażaleniu złożonym w imieniu własnym i w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] [...] we W., T. S. zaskarżył powyższe postanowienie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:
1) art. 6, art. 17, art. 18 ust. 3, art. 40 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. nr 80. poz. 903 ze zm.) oraz art. 33 § 1, art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93) poprzez ich niezastosowanie co doprowadziło do nieuwzględnienia konstrukcji prawnej wspólnoty mieszkaniowej jako jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej do której stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych i pominięcie, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] [...] jest osobą ustawową, którą to osobę w sądzie i poza sądem reprezentuje organ powołany przez właścicieli lokali w obowiązkowej umowie właścicieli lokali, o której mowa w art. 18 ust. 3, określającej sposób i zasady zarządzania nieruchomością wspólną zawartą pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego, a w razie jego niepowołania zarządca przymusowy ustanowiony przez sąd;
2) art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 43, poz. 296 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie co doprowadziło do pominięcia prawomocnego od dnia 25 września 2010r. postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2010r. (sygn. akt [...]) w sprawie o zmianę zarządcy odwołującego M. B. z funkcji zarządcy przymusowego i ustanawiającego M. G. zarządcą przymusowym w nieruchomości przy ul. [...] [...] we W. w celu reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] [...] oraz do samodzielnego wykonywania czynności zarządzania w zakresie zwykłego zarządu;
3) art. 1 ust. 1 i 2, art. 6, art. 13 ust. 1 (w zakresie obowiązku właściciela współdziałania w zarządzie nieruchomościową wspólną); art. 17 i art. 27 (zdanie pierwsze) ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. nr 80. poz. 903 ze zm.); art. 200 i art. 209 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 43, poz. 296 ze zm.); art. 935 § 1 i 3, art. 938 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 43, poz. 296 ze zm.) i art. 64 ust. 1, 2 i 3 i art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 28 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że T. S. z mocy art. 209 k.c. jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do wniesienie w imieniu zobowiązanej Wspólnoty Mieszkaniowej skargi na decyzję z dnia [...] kwietnia 2015r., nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i do reprezentowania zobowiązanej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu jako czynności zmierzającej do zachowania wspólnego prawa współwłaścicieli budynku przy ul. [...] [...], w sytuacji gdy zarządca przymusowy M. G. celowo nie wniosła tej skargi wbrew ustawowemu obowiązkowi wykonywania czynności potrzebnych do prowadzenia prawidłowej gospodarki.
4) art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi i tym samym pozbawienie skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej prawa do sądu tylko z tej przyczyny, iż zarządca przymusowy odmówił wniesienia tej skargi, a wobec jej wniesienia przez właściciela lokalu odmawia jej podpisania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez jego
błędną wykładnię i przyjęcie, że gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenia
pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo;
2) art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię co doprowadziło do bezpodstawnego wezwania T. S. do usunięcia nieistniejących braków skargi wniesionej w oparciu o przepis art. 209 k.c. mający wprost zastosowanie poprzez przepis art. 1 ust. 2 ustawy o własności lokali;
3) art. 57 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że niedołączenie przez T. S. pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej (art. 46 § 1 p.p.s.a.) to brak formalny skargi;
4) art. 35 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że pełnomocnikiem Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] [...], będącej jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, może być wyłącznie radca prawny lub adwokat;
5) art. 34 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 67 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że uznać należało wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez przedłożenie pełnomocnictwa, doręczone do rąk osoby określającej siebie jako reprezentanta strony skarżącej ze skuteczne wobec strony skarżącej;
6) art. 28 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej wobec braku organu czynności w postępowaniu dokonuje zarządca przymusowy M. G., co nie wyklucza prawa i obowiązku wykonania na podstawie art. 209 k.c. przez właściciela lokalu czynności zachowawczych w imieniu Wspólnoty w obronie wspólnego prawa w sytuacji gdy ów zarządca celowo nie wykonała tej czynności;
7) art. 46 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że niedołączenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej to brak formalny skargi podczas gdy właściciel lokalu nie może być pełnomocnikiem; może być osobą uprawnioną do wniesienia skargi w imieniu skarżącej Wspólnoty w oparciu o art. 209 k.c. zw. z art. 1 ust. 2, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 17 i art. 27 u.w.l., a do wykonania czynności zachowawczej nie jest potrzebne pełnomocnictwo ani Wspólnoty Mieszkaniowej ani współwłaścicieli nieruchomości w sytuacji gdy zarządca przymusowy nie wniosła skargi;
8) art. 46 § 1 ust. 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie przy przyjęciu, że T. S. nie jest pełnomocnikiem skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej i pominięcie, że skarga jest dotknięta innym brakiem formalnym; nie jest podpisana przez stronę tj. Wspólnotę działającą przez zarządcę przymusowego M. G.;
9) art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że braki formalne skargi w niniejszej sprawie nie zostały uzupełnione, co powoduje odrzucenie skargi w części pochodzącej od Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] we W. podczas gdy wezwanie pozbawione jest sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego doręczenie osobie nie mogącej być pełnomocnikiem skarżącej Wspólnoty;
10) art. 135 § 1, art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie: prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 2010r. (sygn. akt [...]); pisma z dnia 11 sierpnia 2015r. zarządcy przymusowego M. G. skierowanego do T. S., w którym stwierdza, że "W odpowiedzi na Pana maila z dnia 11 sierpnia br. informuję, iż jako zarządca przymusowy nie podzielam Pana stanowiska w sprawie zasadności składania skargi do WSA, o której Pan wspomina w mailu. Dlatego też nie przesyłam Panu ani do WSA umocowania dla Pana do działania przez Pana w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej" oraz pisma z dnia 10 sierpnia 2014 (maila) skierowanego do zarządcy przymusowego w sprawie udzielenia pełnomocnictwa, (w mailu jest mowa o skardze z dnia 1 czerwca 2015r. na decyzję nr [...] z dnia [...]kwietnia 2015r.); pisma z dnia 10 sierpnia 2015r. T. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części w jakiej wyjaśnia, iż podstawą prawną do złożenia skargi w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej jest art. 209 k.c. w zw. art. 1 ust. 2, art. 6 art. 13 ust. 1 i art. 17 ustawy o własności lokali.;
11) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie z jakiego powodu T. S. nie może być osobą uprawioną w rozumieniu art. 28 § 1 p.p.s.a. na podstawie przepisu art. 209 k.c. do działania w imieniu zobowiązanej Wspólnoty Mieszkaniowej w sytuacji, gdy zarządca przymusowy M. G. nie złożyła skargi, a przyczyny jej niezłożenia nie można racjonalnie wyjaśnić w oparciu o obiektywne kryteria oceny, tj. ustawowy obowiązek podejmowania przez zarządcę czynności koniecznych do prowadzenia prawidłowej gospodarki oraz obowiązek samodzielnego podejmowania czynności zwykłego zarządu (art. 935 § 1 i 3 k.p.c.) oraz nie wyjaśnienie z jakiego powodu Sąd żąda od T. S. pełnomocnictwa do działania w imieniu Wspólnoty skoro nie może być jej pełnomocnikiem.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania o sygn. akt II SA/Wr 617/12 zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2013r. uwzględniającego skargę Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu na okoliczności sposobu usunięcia braków formalnych skargi wniesionej przez trzech właścicieli lokali w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej ze względu na odmowę wniesienia skargi przez zarządcę przymusowego M. G. oraz na okoliczność zobowiązania zarządcy przymusowego M. G. do usunięcia braków tej skargi; ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. na okoliczność jej przedmiotu i treści w tym podpisania skargi przez trzech właścicieli lokali I. C., A. S. i K. K. (k. 2-6); z pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2012r. skierowanego do M. G. na okoliczność jego przedmiotu i treści w tym udzielenia informacji M. G. o złożeniu skargi oraz wezwania do wyjaśnienia, czy na dzień złożenia skargi była oraz czy nadal pozostaje zarządcą przymusowym nieruchomości przy ul. [...] [...] oraz w razie odpowiedzi twierdzącej dołączenia dokumentu poświadczającego umocowanie do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] [...] (np. postanowienie sądu o ustanowieniu zarządcy przymusowego oraz podpisanie skargi w terminie 7 dniu pod rygorem odrzucenia skargi (k. 70); z pisma M. G. z dnia 24 grudnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na okoliczność jego przedmiotu i treści w tym złożenia przez M. G. wyjaśnienia, że "na dzień złożenia skargi byłam i nadał pozostaję zarządcą przymusowym w/wym. nieruchomości. Wobec powyższego załączono ksero postanowienia Sądu o ustanowieniu zarządcy przymusowego oraz podpisaną kopię skargi"; ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. na okoliczność jej przedmiotu i treści w tym podpisania przez zarządcę przymusowego M. G. skargi uprzednio podpisanej i wniesionej przez trzech właścicieli lokali I. C., A. S. i K. K.; z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2013r. na okoliczność składu orzekającego Sądu, treści zapadłego wyroku i jego uzasadnienia oraz prawomocności wyroku.
Nadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania sądowego o sygn. akt II SA/Wr 262/15 zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2015r. oddalającego skargę T. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] marca 2015r. Nr [...] w przedmiocie robót budowlanych polegających na remoncie, przebudowie i nadbudowie budynku hotelu na okoliczność podjętych przez zarządcę przymusowego M. G. czynności procesowych w imieniu uczestniczki Wspólnoty Mieszkaniowej oraz złożenia w dniu 21 lipca 2015r. oświadczenia do protokołu, iż wnosi o oddalenie skargi T. S.; postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na remoncie, przebudowie i nadbudowie budynku hotelu [...] zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2014r. umarzającą to postępowanie, w której stroną była Wspólnota Mieszkaniowa na okoliczność przebiegu tego postępowania, podjętych przez zarządcę przymusowego M. G. czynności procesowych oraz złożenia odwołania od decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że podmiotem, wnoszącym zażalenie jest T. S.. Wprawdzie żalący wskazał, że wnosi zażalenie w imieniu własnym oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] [...] jednocześnie jednak, pomimo wezwania, nie złożył stosownego pełnomocnictwa udzielonego przez Wspólnotę. W tej sytuacji Sąd uznał, że zażalenie zostało złożone jedynie przez T. S.. Takie działanie Sądu spowodowane było specyfiką sprawy.
Rozpoznając tak skonkretyzowane, co do osoby je wnoszącej zażalenie należało uznać, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy prawidłowo Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącego T. S. do usunięcia braków formalnych skargi wniesionej w imieniu Wspólnoty poprzez złożenie pełnomocnictwa. Na tak zadane pytanie należało udzielić odpowiedzi twierdzącej.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono braków formalnych skargi w terminie.
Zgodnie zaś z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 49 p.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§1). Pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia (§ 3). Zauważyć w tym miejscu należy, iż przepisy o zwrocie pisma nie dotyczą w szczególności skargi albowiem w tym przypadku następuje jej odrzucenie (art. 58 § 3 p.p.s.a.) .
Podkreślić należy, iż każde pismo strony w tym i skarga do Sądu pierwszej instancji powinno zawierać, niezależnie od elementów składowych tego pisma zawartych w art. 46 § 1 p.p.s.a., w szczególności podpis strony albo jej pełnomocnika ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3).
T. S. wniósł w niniejszej sprawie skargę oświadczając, że działa w imieniu własnym oraz Wspólnoty Mieszkaniowej. Ponieważ nie dołączył pełnomocnictwa od tego ostatniego podmiotu zasadnie Sąd pierwszej instancji wezwał go do uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że każdy podmiot który powołuje się na działanie w czyimś imieniu winien przedstawić stosowane do tego umocowanie.
Nie ma także racji wnoszący zażalenie, że zobowiązanie o uzupełnienie braków formalnych skargi powinno być skierowane do Wspólnoty Mieszkaniowej, a nie do podmiotu, który deklaruje, że działa w jej imieniu. Wezwania do usunięcia braków formalnych pism kierowane są bowiem w pierwszej kolejności do podmiotów, które wnoszą pisma. Jedynie w sytuacji stwierdzenia, że osoba, której udzielono pełnomocnictwa nie mieści się w kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 - 3 p.p.s.a. wskazane jest zobowiązanie bezpośrednio strony do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przez stronę osobiście.
W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła tym bardziej, że ze złożonej przez T. S. korespondencji z M. G. wynika w sposób oczywisty, że nie podziela ona stanowiska co do zasadności złożenia skargi. W konsekwencji nie ma racji żalący się, że w sposób nieuprawniony Sąd pierwszej instancji wezwał go do usunięcia braków formalnych skargi. Umocowanie takie wynikało z art. 37 § 1, 49 § 1 i 2 oraz 57 § 1 p.p.s.a.
Bez znaczenia dla oceny powyższej kwestii pozostaje odmienna, zdaniem żalącego, ocena tego zagadnienia zawarta w rozstrzygnięciach wskazanych w zażaleniu. Orzeczenia te nie są wiążące dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.
Wskazując na zapisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000, Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej: u.w.l.) podnieść także należy, że w postępowaniu administracyjnym co do zasady przymiot strony przysługuje wspólnocie mieszkaniowej, którą – zgodnie z art. 6 u.w.l. tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Jeśli liczba lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych jest większa niż siedem wspólnota mieszkaniowa jest reprezentowana na zewnątrz przez zarząd (jednoosobowo lub kilkuosobowo) wybrany przez właścicieli lokalu (art. 20 ust. 1 cyt. ustawy). Tym samym to właśnie zarząd wspólnoty jest podmiotem uprawnionym do reprezentowania wspólnoty w stosunkach zewnętrznych, odnoszących się do nieruchomości wspólnej.
Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] [...] we W. jest reprezentowana przez zarządcę przymusowego, którym obecnie jest M. G.. A zatem jedynie ten podmiot może reprezentować Wspólnotę na zewnętrz. Oczywistym jest, że prawo takie przysługuje również osobie, której zarządca przymusowy udzieli pełnomocnictwa do reprezentowania wspólnoty. Takiego pełnomocnictwa, pomimo wezwania, T. S. nie uzyskał i nie złożył.
Nie ma także racji żalący się twierdząc, że zwolniony jest z konieczności składania takiego pełnomocnictwa wobec treści art. 209 k.c. Przypomnieć wypada, że zgodnie z treścią tego przepisu każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa. Wyjaśnić należy żalącemu, że dokonanie przez jednego ze współwłaścicieli czynności zachowawczej tj. takiej, której celem jest ochrona wspólnego prawa i dokonana jest w interesie wszystkich współwłaścicieli żadną miarą nie oznacza, że dokonujący tej czynności działa w imieniu pozostałych współwłaścicieli jako ich pełnomocnik lub przedstawiciel ustawowy. Osoba taka działa we własnym imieniu, a jedynie w interesie pozostałych współwłaścicieli (tak m.in. wyrok SN z 28 kwietnia 2005 r. III CK 505/04 Lex 151662). Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że działał jako przedstawiciel Wspólnoty w oparciu o art. 209 k.c.
Inną jest natomiast kwestią czy skarga wniesiona przez T. S. może być uznana jako czynność zachowawcza w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu. Ta kwestia nie może być jednak przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu ale Sądu rozpoznającego skargę ww. na decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r.
W tym stanie rzeczy nieuzasadnione są te wszystkie zarzuty żalącego, w których wskazuje się na naruszenie przepisów postępowania w związku z art. 209 k.c. (art. 28 § 1 i 46 § 3 p.p.s.a.).
Takie działanie wbrew stanowisku żalącego nie stanowi także naruszenia prawa Wspólnoty do sądu (naruszenie art. 45 ust. 1 i 77 ust. 1 Konstytucji). Skoro Wspólnota zrezygnowała w prawa wniesienia skargi (pamiętać należy, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. została jej doręczona) to oznacza, że sama zrezygnowała z tego prawa.
Konkludując skoro żalący wniósł skargę w imieniu własnym oraz innego podmiotu nie dołączając jednocześnie pełnomocnictwa, to prawidłowo Sąd wezwał do usunięcia braków formalnych skargi. W orzecznictwie przyjmuje się wszak, że podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, bądź która pełnomocnictwa takiego nie przedstawiła, jest brakiem formalnym, który może podlegać usunięciu przez wezwanie strony do podpisania skargi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt I GSK 2703/05, postanowienie NSA z 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2634/11, postanowienie NSA z 18 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 465/14, postanowienie NSA z 25 września 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/14; z dnia 19 maja 2015r., sygn. akt II OSK 1082/15 publ.CBOSA).
Bezskuteczny upływ ustawowego terminu do uzupełnienia skargi obligował Sąd do odrzucenia skargi wniesionej przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. [...] [...] - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.