II OZ 743/06

II OZ 743/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Stahl /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1302/05 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 października 2005 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przyznania skarżącemu A. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 października 2005 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, iż warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie we wniosku sytuacji uprawniającej do skorzystania z tej wyjątkowej instytucji. To właśnie na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania sytuacji materialnej i osobistej kwalifikującej do przyznania tego prawa. Natomiast w niniejszej sprawie, skarżący złożył w sprawie sprzeczne oświadczenia, które nie pozwoliły Sądowi na rzetelną ocenę jego sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych. Na powyższe postanowienie skarżący A. K. wniósł w terminie zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że obowiązkiem wnioskodawcy jest jednoznaczne wykazanie, że jego sytuacja jest na tyle trudna, że uzasadnia przyznanie pomocy, o której mowa w przepisie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepisy o prawie pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania, związanych ze swoim udziałem w sprawie, dlatego ich zastosowanie nie może być traktowane rozszerzająco. W sprawie niniejszej Sąd I instancji słusznie uznał oświadczenia złożone przez skarżącego w sprawie za niewiarygodne. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwóją małoletnich dzieci, a źródłem ich utrzymania są dochody z prowadzonych działalności gospodarczych w łącznej wysokości 3300 zł. brutto. Wezwany do uzupełnienia oświadczeń skarżący m.in. wskazał, że nie posiada żadnych rachunków bankowych ( Sąd I instancji trafnie zauważył, że posiadanie rachunku bankowego jest obowiązkiem każdego przedsiębiorcy), mieszka z rodzicami i nie ponosi kosztów związanych z codziennym utrzymaniem. Z dokumentów przedstawionych na wezwanie Sądu wynika ponadto, że z rachunku bankowego żony skarżącego opłacana jest umowa leasingowa w kwocie 1129 zł. miesięcznie.
Istotnie takie rozbieżności nie mogły stanowić podstawy do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zasadnie bowiem przyjął Sąd I instancji, że skarżący nie wykazał swojej sytuacji osobistej i materialnej w sposób rzetelny. Sąd I instancji nie miał więc podstaw do uznania, że skarżący nie posiada środków wystarczających na pokrycie kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.