II GZ 339/13

II GZ 339/13 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2013-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zofia Przegalińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
V SA/Wa 555/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2012-12-14
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 194 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 555/12 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi C. M. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 555/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił zażalenie C. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 kwietnia 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi C. M. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 kwietnia 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej C. M. zostało doręczone skarżącej wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia w dniu 15 kwietnia 2013 r. W dniu 16 kwietnia 2013 r. (data nadania przesyłki) skarżąca złożyła pismo procesowe z 15 kwietnia 2013 r., zatytułowane "Zażalenie i Prośba" do którego dołączyła pismo z tej samej daty zatytułowane "Zażalenie". Pisma te skarżąca podpisała samodzielnie. Sąd I instancji zakwalifikował je jako zażalenie na postanowienie z dnia 10 kwietnia 2012 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Nadto zwrócił uwagę, że w myśl art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Podkreślił, że skarżąca została pouczona o obowiązku sporządzenia go przez adwokata lub radcę prawnego przy okazji doręczenia odpisu kwestionowanego postanowienia. Pomimo tego, w rozpoznawanej sprawie, zażalenie skarżąca wniosła samodzielnie z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego. Tym samym należało je odrzucić, zgodnie z art. 178 w zw. z art. 194 § 4 oraz z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Pismem z dnia 20 maja 2013 r., nadanym w dniu 22 maja 2013 r., skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wyraziła niezadowolenie z treści wspomnianego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie. Zgodnie jednak z art. 194 § 4 p.p.s.a. w stosunku do tego środka zaskarżenia wnoszonego od wspomnianej kategorii postanowień obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Przepis ten wprowadza formalny bezwarunkowy przymus radcowsko – adwokacki dla tego konkretnego typu zażalenia, taki jak w przypadku skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę niebędącą pełnomocnikiem profesjonalnym. Oznacza to, że warunkiem dopuszczalności zażalenia w takich sprawach jest jego sporządzenie przez adwokata lub radcę prawnego, a w przypadkach określonych przez art. 175 § 3 p.p.s.a. – ewentualnie przez rzecznika patentowego lub doradcę podatkowego. W konsekwencji naruszenie przewidzianego przez art. 194 § 4 p.p.s.a. obowiązku – wobec przewidzianej przez art. 197 § 2 p.p.s.a. zasady odpowiedniego stosowania przepisów o skardze kasacyjnej do postępowania toczącego się na skutek zażalenia – powinno skutkować odrzuceniem tego środka zaskarżenia przez wojewódzki sąd administracyjny, stosownie do art. 178 p.p.s.a. (zob. R. Hauser, Postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2005, nr 2-3, s. 15).
Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.).
Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w imieniu skarżącej zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie sporządziła żadna z powyżej wymienionych osób, lecz ona osobiście. Podkreślić należy, że skarżąca została pouczona przez Sąd o bezwzględnym obowiązku w powyższym zakresie, tzn. przymusie adwokacko-radcowskim.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.