II OZ 653/24

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie A.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odmówiło wstrzymania wykonania postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2023 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca wniosła skargę na postanowienie utrzymujące w mocy decyzję o nałożeniu grzywny w wysokości 10.000 zł, argumentując, że jej wykonanie skutkowałoby znaczną szkodą majątkową i że grzywna jest pozbawiona podstaw faktycznych. Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania, stwierdzając, że skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w szczególności nie udowodniła, że samo uszczuplenie majątkowe narazi ją na znaczną szkodę bez wykazania jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Sąd podkreślił, że na etapie wniosku o wstrzymanie nie bada się zasadności skargi. Zażalenie skarżącej zarzucało naruszenie przepisów KPA (art. 7b i 8) oraz zasad proporcjonalności i równego traktowania. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, podzielając stanowisko WSA. Sąd wskazał, że obowiązek uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, który musi wykazać konkretne okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzono, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń o znacznej szkodzie, a jedynie gołosłowne tezy. NSA zaznaczył również, że WSA nie mógł naruszyć przepisów KPA, gdyż postępowanie sądowe toczy się w oparciu o P.p.s.a., a zarzuty dotyczące wadliwości postanowienia nie są badane na etapie wniosku o wstrzymanie.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający