II OZ 62/05

II OZ 62/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Ożóg /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący S. NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. C. od zarządzenia Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 maja 2004r. sygn. akt SA/Rz 2890/01 w zakresie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 23 października 2001r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 maja 2004r. /data sporządzenia i wpływu/ W. C. wniósł "o doręczenie wyroku z dnia 29 kwietnia 2004r. wraz z uzasadnieniem – w związku z zamiarem wniesienia od tegoż skargi kasacyjnej".
Tego samego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wezwał W.. C. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem ściągnięcia w trybie postępowania egzekucyjnego. W podstawie prawnej wezwania powołano przepisy art. 234 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych /Dz.U. Nr 221, poz. 2192/.
W zażaleniu na to wezwanie W.. C. wniósł o jego uchylenie i zwolnienie z urzędu z wnoszenia powtórnej opłaty za finał postępowania sądowoadministracyjnego, wszczętego skargą z dnia 17 grudnia 2001r. w obronie uprawnień kombatanckich, bezzasadności i bezprawnie pozbawionych przez Urząd d/s K i OR i nakazanie wydania wyroku WSA z dnia 29 kwietnia 2004r. bez warunkowania tego uprzednim wniesieniem opłaty w wysokości 100 zł czyli 10 – krotnie większej niż uiszczony wpis sądowy na początku sprawy.
W uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż wpis sądowy w obowiązującej wówczas kwocie 10 zł wniósł w dniu 11 stycznia 2002r. i uważa, że w ramach tej opłaty należy mu się pisana wiedza o finale sprawy na tym szczeblu postępowania, czyli pisemny wyrok z dnia 29 kwietnia 2004r. wraz z uzasadnieniem. Powołane dla niniejszej sprawy rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003r. uważa za rażące naruszenie zasady prawnej lex retro non agit oraz art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Wniosek o zwolnienie z urzędu z wnoszenia żądanej opłaty jest uzasadniony również tym, że z uzasadnienia ustnego prawie nic nie wie gdyż ma kłopoty ze słuchem wynikające z sędziwego wieku /.../. Dotychczasowe postępowanie i jego wynik uważa za rażąco naruszające jego prawa konstytucyjne, zagwarantowane przez art. 19, art. 45 ust. 1 i art. 176 /.../.
Zarządzeniem z dnia 6 lipca 2004r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pozostawił wniosek W. C. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to nie zostało zakwestionowane przez skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Powyższe zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zapadło pod rządami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2004r. /por. art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./. Tego samego dnia, co i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi weszło w życie rozporządzenie w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym świadczy jego § 6.
Przepisy te mają w niniejszej sprawie zastosowanie w związku z art. 97 § 1 przywołanych Przepisów wprowadzających /.../. Stanowi on, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 234 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 i art. 221 nie stosuje się /§ 2/. Nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu /§ 3/.
Unormowanie to jest na tyle wyraźnie, że nie budzi wątpliwości, iż opłatę kancelaryjną pobiera się za konkretną czynność. Twierdzenie zatem, że uiszczenie wpisu sądowego od skargi wystarcza by w takim przypadku żądać odpisu orzeczenia z uzasadnieniem bez odrębnej opłaty jest pozbawione zasadności.
Jasny jest także i nie wymaga wyjaśnienia przepis § 2 cytowanego rozporządzenia w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w spawach sądowoadministracyjnych, według którego opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Uregulowanie to nie stoi w sprzeczności ani z zasadą lex retro non agit ani art. 88 ust. 1 Konstytucji. Zasada niedziałania prawa wstecz tkwi w tym, że "ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu" /art. 3 kc/. Przepisy wprowadzające, o jakich wyżej była mowa w art. 97 § 1 stanowią natomiast zasadę, że obowiązują przepisy z chwili orzekania sądu administracyjnego, a nie z chwili wniesienia skargi do tego sądu. Przy tym zgodnie z art. 88 ust. 1 Konstytucji warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, a przepisy wyżej powołane zostały opublikowane w Dz.U. Nr 153 z 2002r. /ustawy/ i Dz.U. Nr 221 z 2003r. /rozporządzenie/.
Nie można też uznać, że dotychczasowe postępowanie w sprawie narusza przepisy Konstytucji, tj. art. 19 /otaczanie specjalną opieką weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych/, art. 95 ust. 1 /prawo do sądu/ i art. 176 /dwuinstancyjność postępowania sądowego/. Zasady te, ze swej istoty bardzo ogólnie ujęte są w konkretnych rozwiązaniach prawnych. Skarżący nie skonkretyzował na czym miałoby polegać naruszenie przepisu art. 19 Konstytucji, natomiast spór jaki toczy z organem administracyjnym i sądem administracyjnym I instancji świadczy o zachowaniu jego prawa do sądu i dwuinstancyjności postępowania.
Z tych powodów zażalenie nie mające usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu na zasadzie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie, o jakim mowa na wstępie uzasadnienia zostało powtórzone przez Sąd I instancji w dniu 9 grudnia 2004r., na nie również skarżący wniósł zażalenie, ale czynności te Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako raz wniesione i odniósł się do nich w powyższy sposób.