II OZ 551/24

Sprawa dotyczyła zażalenia M. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, które odmówiło jej dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako uczestniczki. Sprawa pierwotnie dotyczyła skargi S. I. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych dotyczących samowolnie wybudowanego tarasu. M. I., będąca najemczynią lokalu w tej nieruchomości, wniosła o dopuszczenie do udziału w sprawie, powołując się na swój interes prawny wynikający m.in. z art. 33 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) oraz art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) w zw. z art. 6b ustawy o ochronie praw lokatorów. Argumentowała, że samowola budowlana stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców, a ona jako najemca ma obowiązek dbać o stan techniczny lokalu. Sąd pierwszej instancji odmówił dopuszczenia, uznając jej interes za faktyczny, a nie prawny, ponieważ przepisy Prawa budowlanego (art. 49g ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 1) nakładają obowiązki legalizacyjne na inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu, a nie na najemcę. Umowa najmu, zdaniem sądu, nie rodzi interesu prawnego w rozumieniu przepisów procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie, potwierdził stanowisko WSA. Podkreślił, że interes prawny musi mieć oparcie w normie prawa materialnego, która bezpośrednio wpływa na sytuację prawną podmiotu. Stosunek najmu, jako zobowiązaniowy, nie kreuje praw rzeczowych do nieruchomości i nie uprawnia najemcy do udziału w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym tarasu, nawet jeśli jego stan techniczny budzi obawy. Sąd wskazał, że przepisy Prawa budowlanego dotyczące legalizacji samowoli budowlanych są skierowane do inwestora, właściciela lub zarządcy, a nie do najemcy. Z tego względu zażalenie zostało oddalone.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający