II OZ 530/25

II OZ 530/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 3179/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-06-13
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 15 kwietnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 3179/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 października 2024 r. nr 1233/24 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 20 sierpnia 2024 r., nr R/57/2024, nakazującą skarżącej Spółce rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci ekranu świetlnego LED, mocowanego do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie betonowym ustawionym na powierzchni gruntu, wybudowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W..
Sąd wskazał, że przedstawione przez skarżącą Spółkę okoliczności nie stanowią o istnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawczyni nie przywołała jakiejkolwiek argumentacji, która odnosiłaby się wprost do kwestionowanej decyzji, przemawiającej za jej wstrzymaniem. Nie wskazała żadnych merytorycznych argumentów, których istnienie pozwalałoby na uznanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście narazi skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku wskazuje na wystąpienie po stronie skarżącej prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i zdemontowania nośnika, w sytuacji gdy decyzja nakazująca rozbiórkę obarczona jest wadami, które najprawdopodobniej spowodują jej uchylenie. Sąd wyjaśnił, że przy rozpatrywaniu wniosku tego rodzaju nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania strony skarżącej o wydaniu aktu z naruszeniem przepisów prawa. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie dokonuje oceny zasadności skargi. Ta kwestia będzie bowiem przedmiotem rozważań dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznania skargi. Ponadto Sąd wskazał na poglądy orzecznicze odwołujące się do charakteru decyzji o nakazie rozbiórki, jednak w niniejszej sprawie przedmiotem rozbiórki jest nośnik reklamowy, a więc obiekt o zdecydowanie prostszej konstrukcji i mniejszych gabarytach, a więc z jego charakteru wynika, że jego ponowne zainstalowanie nie jest niemożliwe (por. postanowienia NSA: z 17 sierpnia 2012 r., II OZ 664/12; z 14 listopada 2018 r., II OZ 1107/18; z 5 grudnia 2018 r., II OZ 1259/18; z 29 października 2020 r., II OZ 919/20). Powrót do stanu poprzedniego, podlegającego rozbiórce nośnika reklamowego jest możliwy i nie wymaga zaangażowania szczególnych sił i środków. Możliwość pojawienia się znacznej szkody, czy wystąpienia nieodwracalnych skutków musi być bezpośrednia. Skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Takich argumentów w niniejszej sprawie zabrakło.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca Spółka.
W zażaleniu sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia:
- art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne uznanie, iż demontaż urządzenia reklamowego nie powoduje niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków; niezasadne przyjęcie, że koszty rozbiórki urządzenia reklamowego nie mogą stanowić znacznej szkody dla Spółki; niezasadne uznanie, iż przedłożone dokumenty oraz podniesione we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniają niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody – i w konsekwencji niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wykonania zaskarżonej decyzji;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 Kodeks postępowania administracyjnego przez oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mimo iż skarżący uprawdopodobnił przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W tej zaś sprawie skarżąca Spółka nie przywołała takiej argumentacji, która uprawniałaby do stwierdzenia, że wykonanie nakazu rozbiórki może spowodować po jej stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazała tym samym, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wynika to z tego, że argumentacja strony skarżącej przede wszystkim akcentuje skutki finansowe nakazu rozbiórki, jednak, jak trafnie ocenił Sąd I instancji, we wniosku nie wykazano aby skutki te miały charakter nieodwracalnych skutków bądź wywoływały znaczną szkodę. We wniosku nie przedstawiono żadnych danych, które pozwalałyby na dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Poza tym z reguły skutki finansowe nie mają charakteru nieodwracalnego, ponieważ w związku z wykonaniem wadliwych decyzji administracyjnych przysługuje roszczenie odszkodowawcze. W zażaleniu nie odniosła się także do aktualnej sytuacji finansowej. Poza tym w zażaleniu nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji odwołującej się do charakteru obiektu budowlanego objętego w tej sprawie nakazem rozbiórki, a mianowicie, że jego ponowne zainstalowanie nie jest niemożliwe. Składa się bowiem z gotowych elementów jak stopa fundamentowa, do której następuje montaż słupa, na którym umieszczona jest tablica reklamowa LED.
Mając powyższe na względnie należy wskazać, że argumentacja podnoszona przez skarżącą Spółkę de facto dotyczyła konsekwencji finansowych, a w świetle przedstawionego powyżej wywodu jej przywołanie w takim zakresie nie świadczyło o wykazaniu zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można tym samym uznać aby ocena Sądu I instancji zawierała takie wady, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka nie uzasadniła, że wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej jest uzasadnione, a brak wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w okolicznościach tej sprawy, przy uwzględnieniu jej przedmiotu, tj. rozbiórki urządzenia reklamowego, jest decydujące dla odmowy wstrzymania ww. decyzji.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.