V CZ 29/11

Sygn. akt V CZ 29/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 21 lipca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) 
SSN Marta Romańska (sprawozdawca) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa A. B. 
przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie Ś. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 21 lipca 2011 r., 
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 21 grudnia 2010 r.,  
 
 
 
1) 
oddala zażalenie; 
2) 
zasądza od powódki A. B. na rzecz Skarbu Państwa – 
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 (trzy 
tysiące sześćset) zł tytułem kosztów postępowania 
zażaleniowego. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z 21 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację 
powódki od wyroku Sądu Okręgowego z 23 września 2010 r. bowiem apelująca nie 
uiściła opłaty podstawowej w kwocie 30  zł, stosownie do art. 14 ust. 2 w zw. z art. 
100 ustawy z 28 lipca 2005 r. o  kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 
z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 2 ustawy z 14 grudnia 2006 r. o 
zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 
21, poz. 123). Podstawą rozstrzygnięcia był art. 1302 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 1 
ustawy z 5 grudnia 2008  r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). 
W zażaleniu na postanowienie z 21 grudnia 2010 r. powódka wniosła o jego 
uchylenie i wskazała, że do apelacji została załączona opłata podstawowa 
w  znakach opłaty sądowej na kwotę 30 zł. Na dowód prawdziwości tego 
twierdzenia powódka przedstawiła dowód zakupu znaków opłaty sądowej na tę 
kwotę z 25 października 2010 r. (k. 784). 
W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie 
kosztów postępowania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest bezzasadne. Miarodajnym dowodem uiszczenia przez 
powódkę opłaty podstawowej od apelacji są akta sprawy. Brak w nich jednak 
jakiegokolwiek dokumentu, który by wskazywał na prawidłowe opłacenie środka 
zaskarżenia, a w szczególności znaków opłaty sądowej, na których załączenie 
wskazuje skarżąca. O znakach tych nie ma mowy w wykazie załączników do 
apelacji sporządzonym przez samą skarżącą (k. 750), a w samej apelacji powódka 
zastrzegła, że została w całości zwolniona od kosztów, w związku z czym jej 
apelacja nie podlega w ogóle opłacie (k. 746). Co więcej, jak trafnie wskazuje 
pozwany, zgodnie z § 6 ust. 1, § 7 oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z 31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat 
sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 27, poz. 199 ze zm.) znaki opłaty 

 
3 
sądowej powinny zostać naklejone na pierwszej lub ostatniej stronie pisma 
i  skasowane przez sędziego lub pracownika upoważnionego do przyjmowania 
pism i wydawania dokumentów. 
Wobec 
braku 
dowodu 
uiszczenia 
opłaty 
w 
aktach 
sprawy 
oraz 
szczegółowego określenia przez ustawodawcę trybu jej uiszczania, za dostateczny 
dowód prawidłowego opłacenia apelacji nie można uznać potwierdzenia zakupu 
znaków opłaty sądowej na tę kwotę, dokonanego przed dniem złożenia apelacji. 
Z  tych samych powodów za bezpodstawną uznać należy sugestię powódki co do 
ewentualnej 
możliwości 
omyłkowego 
przesłania 
znaków 
opłaty 
sądowej 
pozwanemu wraz z odpisem apelacji. 
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 
k.p.c. orzeczono jak na wstępie, o kosztach postępowania rozstrzygając na 
podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z § 13 ust. 2 pkt 2 
w  zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. 
w  sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, 
poz. 1348, ze zm.) w zw. z art. 99 k.p.c.