II OZ 499/22

II OZ 499/22 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2022-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 36, art. 37 par. 1, art. 40, art. 46 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 509/22 o odrzuceniu skargi A. R. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia 18 stycznia 2022 r. nr RdU-291-1/S/21 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 lutego 2022 r. radca prawny P. R., działający z substytucji adwokata G. K., działając w A. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia 18 stycznia 2022 r. nr RdU-291-1/S/21 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.
Do skargi został dołączony dokument pełnomocnictwa o treści: "Ja niżej podpisany .... udzielam pełnomocnictwa: G. K. (imię i nazwisko pełnomocnika) do reprezentowania mnie we wszystkich sprawach toczących się przed Strażą Graniczną i Urzędem do spraw Cudzoziemców." W główce dokumentu widnieją: miejsce i data sporządzenia dokumentu – [...], dnia 19.08.2021 r., dane cudzoziemca: A. R., data urodzenia [...], obywatelstwo – Afghanistan. Dokument pełnomocnictwa podpisany został nieczytelnie przez mocodawcę. Ponadto dołączono dokument udzielonego przez adwokata G. K. pełnomocnictwa substytucyjnego dla m.in. radcy prawnego P. R.
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak pełnomocnictwa do reprezentowania strony.
W związku z treścią pełnomocnictwa, nie obejmującego umocowania do działania przed sądami administracyjnymi, ww. adwokat został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego, z którego treści wynika uprawnienie do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym bądź przed sądami administracyjnymi. Ponadto wezwano adwokata do złożenia oświadczenia dotyczącego posiadania numeru PESEL przez skarżącego. W ww. zarządzeniu z 24 marca 2022 r. wyznaczono 7-dniowy termin na wykonanie wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone adresatowi w dniu 4 kwietnia 2022 r. (zpo – k. 35).
W wyznaczonym terminie adwokat G. K. przesłał do Sądu pismo z 8 kwietnia 2022 r., stanowiące odpowiedź na powyższe wezwanie. W piśmie tym złożono oświadczenie o nieposiadaniu przez skarżącego numeru PESEL. Dodatkowo wskazał, że poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia pełnomocnictwa procesowego została przez niego złożona wraz ze skargą, ale dla uniknięcia wszelkich wątpliwości ponownie załącza kserokopię pełnomocnictwa poświadczoną za zgodność z oryginałem. W piśmie z 8 kwietnia 2022 r. pełnomocnik cudzoziemca obszernie wyjaśnił również przyczynę braku pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 509/22 odrzucił skargę A. R. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia 18 stycznia 2022 r. nr RdU-291-1/S/21 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że występujący w sprawie profesjonalny pełnomocnik pomimo wezwania nie nadesłał dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do występowania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym bądź przed sądami administracyjnymi. W treści nadesłanego pełnomocnictwa wynika, że skarżący umocował pełnomocnika do reprezentowania go "we wszystkich sprawach toczących się przed Strażą Graniczną i Urzędem do spraw Cudzoziemców". Przedstawione pełnomocnictwo nie obejmuje swym zakresem prawa do reprezentacji strony ani w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, ani przed sądami administracyjnymi. Taki zakres pełnomocnictwa uzasadnia twierdzenie, że pełnomocnik nie jest umocowany do inicjowania w imieniu skarżącego postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest umocowany do reprezentowania skarżącego przed tutejszym Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia. W związku z powyższym zaszła podstawa do zastosowania rygoru odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył cudzoziemiec reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie:
A. art. 34 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez wymaganie od skarżącego przedłożenia pełnomocnictwa o treści innej niż przedłożone do akt sprawy w sytuacji, w której władze i organy Rzeczypospolitej Polskiej uniemożliwiają skarżącemu kontakt z pełnomocnikiem oraz złożenie przez skarżącego pełnomocnictwa o treści oczekiwanej przez Sąd, co w konsekwencji stanowiło także formę antykonstytucyjnej wykładni powołanych przepisów p.p.s.a. pozbawiającą skarżącego prawa do rozpoznania jego sprawy przez Sąd;
B. art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej: Konwencja) i naruszenie Reguły 39 ust. 1 Regulaminu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej: Regulamin) polegające na niezrealizowaniu przez władze i organy Rzeczpospolitej Polskiej zarządzenia tymczasowego wydanego przez ETPC dnia 25 sierpnia 2021 r., a następnie przedłużonego postanowieniem ETPC z dnia 27 września 2021 r., na mocy których to postanowień ETPC nakazał władzom Polski umożliwienie kontaktu skarżącego z pełnomocnikiem, co doprowadziło do braku faktycznej możliwości udzielenia przez skarżącego pełnomocnictwa o treści innej niż złożone już do akt spraw i w konsekwencji poprzez pominięcie treści tych przepisów przy orzekaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego prawa do sądu, a przy tym także naruszenie art. 34 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na dokonaniu ich antykonwencyjnej wykładni poprzez nadanie im sensu skutkującego pozbawieniem skarżącego prawa do sądu;
C. art. 34 i art. 40 p.p.s.a., oba w zw. z art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego, polegające na dokonaniu wadliwej wykładni oświadczenia woli skarżącego wyrażonego w przedłożonym do akt sprawy pełnomocnictwie, podczas gdy z okoliczności udzielenia pełnomocnictwa niezbicie wynika, że intencją skarżącego było udzielenie pełnomocnictwa także w zakresie niezbędnym do uzyskania ochrony sądowej, co również skutkuje pozbawieniem skarżącego prawa do sądu;
D. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sprawie, w której nie obowiązuje wymóg ustawowy sporządzenia skargi przez profesjonalnego pełnomocnika, w sytuacji, w której zaniechano prawidłowego wezwania skarżącego do zatwierdzenia skargi podpisem skarżącego;
E. art. 22 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/EU z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz. U. UE. L. 2013.180.60; dalej: dyrektywa 2013/32) w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. z 2012 r. Nr C 326, str. 391-407) poprzez odrzucenie skargi wniesionej na podstawie pełnomocnictwa niewątpliwie udzielonego przez skarżącego, lecz obciążonego – w ocenie Sądu – pewnymi wadami redakcyjnymi, których można byłoby z łatwością uniknąć, gdyby polskie władze, w wykonaniu obowiązku spoczywającego na nich z mocy art. 22 ust. 1 dyrektywy 2013/32, dopuściły skarżącego do kontaktu z profesjonalnym pełnomocnikiem;
F. art. 46 ust. 1 oraz ust. 3, jak również pkt 50 preambuły dyrektywy 2013/32, w zw. także z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, poprzez dokonanie takiej wykładni pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego w niezwykle trudnych okolicznościach osobistych oraz bez możliwości uzyskania jakiegokolwiek rozeznania lub porady co do stanu prawnego swojej sprawy, która to wykładnia poprzez swój nadmierny i nieuzasadniony rygoryzm formalny pozbawia skarżącego wynikającego z powyższych przepisów prawa do rozpatrzenia sprawy co najmniej przez Sąd pierwszej instancji.
Dodatkowo, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w uzupełnieniu powyższych żądań i zarzutów zażalenia, strona skarżąca wskazała na kwestię nieważności dotychczasowego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zważywszy na pozbawienie skarżącego możności obrony jego praw ze względu na okoliczności opisane obszernie w zażaleniu.
W odpowiedzi na zażalenie Rada do Spraw Uchodźców wniosła o odrzucenie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że przedmiotowe zażalenie dotknięte jest brakiem formalnym, albowiem nie zostało do niego dołączone stosowne pełnomocnictwo. Jednakże z uwagi na to, że istotą sporu jest zasadność i skuteczność jego przedłożenia, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął zażalenie do merytorycznego rozpoznania.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie wniesiona skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak dołączenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi (art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 marca 2022 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni, braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), poprzez nadesłanie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego, z którego treści wynika uprawnienie do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym bądź przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie zostało doręczone adw. G. K. w dniu 4 kwietnia 2022 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik nadesłał do Sądu pierwszej instancji pełnomocnictwo, tożsame jak dołączone do skargi, z którego treści nie wynika uprawnienie do reprezentacji przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, lecz jedynie do reprezentowania cudzoziemca we wszystkich sprawach toczących się przed Strażą Graniczną i Urzędem do Spraw Cudzoziemców. Wobec powyższego zasadnie Sąd pierwszej instancji orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 34 i art. 40 p.p.s.a. w zw. z art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego. Przedłożone do akt pełnomocnictwo jest jasne w swojej treści i brak jest podstaw do przeprowadzania analizy innej niż językowa przy wykładni jego zakresu. Wyjaśnić należy, że z art. 40 p.p.s.a. wynika, że zakres, czas trwania i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36, ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 36 p.p.s.a. strona może udzielić pełnomocnictwa ogólnego (pkt 1), do prowadzenia poszczególnych spraw (pkt 2) lub może zawęzić zakres pełnomocnictwa do niektórych tylko czynności (pkt 3). Istotne jest, aby modyfikacja takiego pełnomocnictwa była jednoznaczna, bowiem jego zakres, czas trwania i skutki ocenia się zgodnie z zasadami językowymi (według treści) oraz przepisami prawa cywilnego. W szczególności powinno się analizować te kwestie w świetle art. 65 k.c. oraz przepisów odnoszących się do przedstawicielstwa (art. 95–109 k.c.). W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku pełnomocnictwa sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika według określonego wzoru czy też pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego należy przyjmować, że redakcja takiego pełnomocnictwa jest fachowa i precyzyjna, a zatem jego zakres powinien być ustalany zasadniczo według wykładni językowej (wyrok NSA z 4 stycznia 2007 r., II FSK 33/06, niepubl.; postanowienie NSA z 21 grudnia 2004 r., FZ 184/04, niepubl.; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 40.).
Analizując treść udzielonego pełnomocnictwa podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący upoważnił profesjonalnego pełnomocnika do działania tylko przed wskazanymi organami administracji państwowej (Strażą Graniczną i Urzędem do Spraw Cudzoziemców). Z treści pełnomocnictwa nie wynika, by wolą skarżącego było umocowanie adwokata do działania w jego imieniu także przed sądami administracyjnymi. Umocowanie dla adwokata zostało zawężone do postępowania przed Strażą Graniczną i Urzędem do Spraw Cudzoziemców. Pełnomocnictwo zostało udzielone na formularzu przygotowanym przez profesjonalnego pełnomocnika. Jego zakres powinien być zatem ustalany według wykładni językowej.
W świetle aktualnego brzmienia art. 46 § 3 p.p.s.a. (wprowadzonego na mocy art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2015 r., poz. 658), nie budzi wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy bowiem odróżnić sprawę administracyjną (czyli prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej) od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny nie przejmuje do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej, lecz jedynie dokonuje kontroli legalności postępowania organu administracji publicznej.
Z treści przedłożonego w rozpoznawanej sprawie pełnomocnictwa nie można wywieść wniosku, że zawiera umocowanie do reprezentacji strony przed sądem administracyjnym. Sformułowanie "we wszystkich sprawach toczących się przed Strażą Graniczną i Urzędem do spraw Cudzoziemców" uzasadnia twierdzenie, że pełnomocnik nie jest należycie umocowany do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga była zatem obarczona brakiem formalnym i w związku z tym pełnomocnik został prawidłowo wezwany do ich usunięcia.
Podkreślić należy, że działanie polegające na złożeniu niewłaściwego pełnomocnictwa, niezależnie od jego przyczyn, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadnia jej odrzucenie w oparciu o przesłankę sformułowaną w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Nie jest również zasadna argumentacja zażalenia dotycząca naruszenia art. 45 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W niniejszej sprawie skarżący miał zagwarantowany udział w postępowaniu sądowym pod warunkiem dopełnienia warunków skutecznego złożenia skargi, tj. prawidłowego uzupełnienia braków formalnych, przewidzianego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Cudzoziemiec miał również zagwarantowany skuteczny środek odwoławczy. Podkreślić należy, że prawo do sądu nie jest nieograniczone. W wyroku z 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99 (OTK 2000/4/109) Trybunał Konstytucyjny wskazał pewne ograniczenia prawa do sądu, które nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Już sam kształt postępowania przed sądem stwarza pewne ograniczenia. Do ograniczeń tych można zaliczyć m.in.: terminy procesowe i materialne, opłaty, zasady inicjowania postępowania, rygory postępowania dowodowego. Są one niezbędne ze względu na pozostałe wartości państwa prawnego, jak np. zaufanie do prawa czy bezpieczeństwo prawne. Te ograniczenia formalne postępowania zakreślają wyraźne granice realizacji prawa do sądu. Ogół zasad postępowania stanowi pewien model. Jest on istotny przy badaniu, czy w danej sprawie prawo do sądu nie jest nadmiernie ograniczane. Uzasadnieniem wprowadzania ograniczeń wspomnianego prawa są nie tylko wymogi formalne procedury, lecz także zbiór przesłanek zawartych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie można zatem wiązać ograniczenia prawa do sądu z obowiązkiem wypełnienia przez stronę czy też jej pełnomocnika obowiązków nałożonych przez sąd zgodnie z obowiązującą procedurą. Nie stanowi to o pozbawieniu strony prawa do sądu.
W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze dobro prawem chronione, jakim jest prawo do sądu, stronie umożliwiono uzupełnienie braku formalnego wniesionego pisma, jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni. Niestaranne działanie pełnomocnika obciąża stronę postępowania i jest traktowane jako jej zaniedbanie. Zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, obciążają jego samego. W szczególności dotyczy to błędów organizacyjnych w pracy kancelarii profesjonalnego adwokata lub radcy prawnego. Podkreślić należy, że pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz. Profesjonalny pełnomocnik zobowiązany jest w taki sposób zorganizować pracę prowadzonej przez siebie kancelarii, aby reprezentowane przez niego strony nie poniosły szkody związanej z uchybieniem terminu do dokonania czynności procesowych lub nieprawidłowym uzupełnieniem braków formalnych.
Zauważyć należy, że pełnomocnik jest niekonsekwentny w przedstawianiu swojego stanowiska. Z okoliczności przedstawionych w "Zażaleniu na zatrzymanie w dniu 20 sierpnia 2021 r. obywatela Republiki Afganistanu A. R." z dnia 27 sierpnia 2021 r. skierowanym do Sądu Rejonowego w S. (którego odpis załączono do rozpoznawanego obecnie zażalenia) wynika, że przy sporządzaniu blankietu dokumentu pełnomocnictwa był obecny prawnik specjalizujący się w pracy z uchodźcami oraz tłumacze języków obcych, którymi posługiwali się cudzoziemcy. W dniu udzielenia pełnomocnictwa (19 sierpnia 2021 r.) Straż Graniczna umożliwiła zatem kontakt z cudzoziemcami, na tyle, aby mogli przekazać między sobą rzeczy, w tym blankiet pełnomocnictwa. Zauważyć również należy, że we wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej z 20 sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że potwierdza, iż ustny wniosek w tym zakresie został złożony w dniu 20 sierpnia 2021 r. bezpośrednio przez wnioskodawcę w jego obecności. Nawet zakładając, że wnoszący skargę do sądu adwokat, godzący się na świadczenie pomocy prawnej zupełnie nieznanej osobie, nie był na miejscu podpisania pełnomocnictwa, to przyjąć należy, że działający na miejscu wolontariusze (w tym prawnik specjalizujący się w pracy z uchodźcami) byli w stanie odpowiednio wcześniej przygotować odpowiedni blankiet pełnomocnictwa obejmujący reprezentację mocodawcy przed sądami administracyjnymi. W przypadku występowania w sprawie profesjonalnego pełnomocnika oczekuje się od niego znajomości obowiązujących przepisów, szczególnie w kwestiach tak elementarnych jak reprezentacja przed sądami. Biorąc pod uwagę treść oświadczenia zawartego we wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej pełnomocnik, któremu cudzoziemiec udzielił pełnomocnictwa w dniu 19 sierpnia 2021 r., następnego dnia miał kontakt z cudzoziemcem, a zatem mógł uzyskać pełnomocnictwo obejmujące reprezentację mocodawcy przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów dyrektywy 2013/32 oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
Niezrozumiale jest stanowisko pełnomocnika, że Sąd pierwszej instancji powinien wezwać samego skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi. Skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, który wskazał w skardze, że zastępuje skarżącego, to Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa i nie był zobowiązany – z uwagi na nieusunięcie przez niego w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi – do wzywania samego skarżącego do podpisania środka zaskarżenia. Wezwanie skarżącego do podpisania skargi osobiście prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. W przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny (np. w postaci braku podpisu pod skargą) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają. (zob. postanowienia NSA: z 30 sierpnia 2022 r., II OZ 459/22; z 5 lipca 2022 r., II OZ 403/22; z 9 marca 2022 r., I OZ 71/22; z 23 maja 2017 r., II GZ 367/17; z 28 lipca 2021 r., II OZ 422/21; dostępne w CBOSA). Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. jest zatem bezzasadny.
Nie można również podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącego, że postępowanie przed Sądem pierwszej instancji dotknięte było wadą nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Nieważność postępowania występuje, gdy zaistniałe uchybienie procesowe sądu godzi bezpośrednio w istotę procesu i pojawia się w razie fundamentalnych uchybień sądu dotyczących udziału strony w postępowaniu sądowym. Jak wyżej wskazano, działanie Sądu wojewódzkiego było umocowane prawnie, pozbawienie strony możności obrony swych praw nie obejmuje przypadku, gdy strona (jej pełnomocnik) z własnej winy lub na skutek działań (zaniechań) innych podmiotów niż sąd pozbawiła się swych uprawnień (postanowienie NSA z 5 lipca 2022 r., II OZ 403/22).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.