II OZ 495/25
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA odrzucił zażalenia K. P. i D. K. na postanowienie WSA w Warszawie utrzymujące w mocy odmowę przyznania prawa pomocy, uznając je za niedopuszczalne.
Skarżące K. P. i D. K. wniosły skargę na postanowienie Mazowieckiego WINB stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W toku postępowania referendarz sądowy odmówił D. K. prawa pomocy, a WSA w Warszawie utrzymał to postanowienie w mocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu, WSA w Warszawie postanowieniem z 18 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy orzeczenie referendarza. W zażaleniu na to postanowienie skarżące powołały się na trudną sytuację finansową. NSA odrzucił zażalenie D. K. jako niedopuszczalne, gdyż nie przewidziano środka zaskarżenia od postanowienia WSA wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. Zażalenie K. P. również odrzucono jako niedopuszczalne, ponieważ nie była ona adresatką postanowienia WSA.
Sprawa dotyczyła zażaleń K. P. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2024 r., które utrzymało w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 11 września 2024 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy D. K. w sprawie ze skargi na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 stycznia 2024 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, postanowił odrzucić oba zażalenia. W odniesieniu do zażalenia D. K., NSA wskazał, że zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), w szczególności art. 260 § 2, sąd orzeka jako druga instancja, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, jednakże nie przewidziano możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia WSA wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. D. K. została również pouczona o braku możliwości zaskarżenia. Z tego względu jej zażalenie zostało odrzucone jako niedopuszczalne. Zażalenie K. P. również zostało odrzucone jako niedopuszczalne, ale z innego powodu. NSA powołał się na art. 197 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być odrzucona, jeśli jest niedopuszczalna. Niedopuszczalność może wynikać z przyczyn podmiotowych, np. gdy zażalenie zostało wniesione przez osobę niebędącą adresatem postanowienia. W niniejszej sprawie postanowienie WSA dotyczyło wyłącznie D. K., zatem K. P. nie była jego adresatką, co czyniło jej zażalenie niedopuszczalnym.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. nie przewidziano możliwości wniesienia środka zaskarżenia.
Uzasadnienie
Przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia WSA wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a., a strona została pouczona o braku takiej możliwości.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (7)
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 258 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 260 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 260 § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 194 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 197 § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 185 § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 178
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak możliwości zaskarżenia postanowienia WSA wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. Zażalenie wniesione przez osobę niebędącą adresatem postanowienia jest niedopuszczalne.
Godne uwagi sformułowania
ani w art. 194 § 1 P.p.s.a., ani w żadnym innym przepisie tej ustawy, nie przewidziano możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. Zażalenie złożone w niniejszej sprawie przez K. P. na postanowienie WSA w Warszawie jest niedopuszczalne, ponieważ nie była ona adresatką tego postanowienia.
Skład orzekający
Małgorzata Miron
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów P.p.s.a. dotyczących dopuszczalności środków zaskarżenia od postanowień WSA w przedmiocie prawa pomocy oraz kwestii legitymacji procesowej do wniesienia zażalenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej związanej z prawem pomocy i postanowieniami referendarza sądowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z prawem pomocy i dopuszczalnością środków zaskarżenia, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII OZ 495/25 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2025-04-23 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-03-12 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych Skarżony organ Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Odrzucono zażalenia Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K. P. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 306/24 o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2024 r. w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 stycznia 2024 r., nr 156/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić zażalenia. Uzasadnienie K. P. i D. K. (dalej: "skarżące") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 stycznia 2024 r. nr 156/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. D. K. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy postanowieniem z 11 września 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 306/24 odmówił D. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu od tego postanowienia, postanowieniem z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt VII SPP/Wa 306/24 utrzymał w mocy przywołane orzeczenie referendarza sądowego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżące powołały się na trudną sytuację finansową oraz zakwestionowały stanowisko WSA w Warszawie w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy D. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. W świetle art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że ani w art. 194 § 1 P.p.s.a., ani w żadnym innym przepisie tej ustawy, nie przewidziano możliwości wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. Należy także wskazać, że D. K. wraz z doręczeniem odpisu orzeczenia, została pouczona, że od ww. postanowienia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W związku z powyższym zażalenie wniesione przez D. K. należało odrzucić jako niedopuszczalne. Także zażalenie wniesione przez K. P. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne lecz z innego powodu. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 P.p.s.a przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Zażalenie złożone w niniejszej sprawie przez K. P. na postanowienie WSA w Warszawie jest niedopuszczalne, ponieważ nie była ona adresatką tego postanowienia. Była nią wyłącznie D. K. Z przedstawionych względów orzeczono w oparciu o art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI