II OZ 457/24

II OZ 457/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2594/23 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-05-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 43
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2, art. 184, art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.N. i M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2594/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E.N. i M.G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 września 2023 r., nr 1515/23 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2594/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę E.N. i M.G. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 września 2023 r., nr 1515/23 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Warszawskiego Zachodniego z dnia 27 marca 2023 r., nr 107/23 nakazującej skarżącym doprowadzenie rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego, usytuowanego na działkach nr ew. [...], [...], [...], obręb [...], przy ul. [...] w miejscowości D., gm. [...], do stanu poprzedniego, zgodnego z projektem budowlanym. Sąd mając na uwadze wynikający z art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi uznał, że skarga wniesiona przez skarżących 12 października 2023 r. na biuro podawcze organu wojewódzkiego została wniesiona z uchybieniem terminu bowiem skarżone postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 11 września 2023 r. Wobec tego stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga jako wniesiona po terminie podlegała odrzuceniu. Sąd podkreślił, że skarga wniesiona chociażby jeden dzień po terminie nie może podlegać rozpoznaniu. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący nie wystąpili z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. W ich ocenie, zaskarżone postanowienie zostało im doręczone 13 września 2023 r., wobec czego skarga do WSA w Warszawie wniesiona przez nich 12 października 2023 r. złożona została z dochowaniem trzydziestodniowego terminu od doręczenia postanowienia.
Skarżący podnieśli, że Sąd nie wskazał na żadne źródło obiektywnych danych, potwierdzające faktyczny termin doręczenia im zaskarżonego postanowienia, w przeciwieństwie do faktu potwierdzającego jego termin wpłynięcia do organu – stempel biura podawczego.
Skarżący wskazują, że zaskarżone postanowienie doręczone pod adres zamieszkania skarżących 13 września 2023 r., nie zostało przez nich odebrane, co wynika z podpisu odbiorcy na pocztowym potwierdzeniu odbioru. Według nich oznacza to, ze postanowienie zostało nieprawidłowo doręczone i nie sposób jest określić faktycznego terminu jego odebrania przez skarżących.
Skarżący zauważają, że Sąd w dniu 8 listopada 2023 r. podjął działania zmierzające do rozpoznania skargi (wezwanie z 15 listopada 2023 r. do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numerów PESEL skarżących, przy czym nie wskazał na inne nieprawidłowości formalne dotyczące skargi a zatem rozpoczęte czynności rozpatrywania skargi nie zostały zakończone do dnia dzisiejszego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Powodem odrzucenia skargi było uznanie, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), który stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Dla ustalenia czy do przekroczenia terminu faktycznie doszło zasadnicze znaczenie ma ustalenie kiedy skarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącym.
Wbrew twierdzeniom skarżących kwestionujących przyjętą przez Sąd datę doręczenia im przez organ postanowienia z 7 września 2023 r. tj. 11 września 2023 r. z akt sprawy jednoznacznie wynika – zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia k. 10 i 11 akt administracyjnych – że Sąd prawidłowo określił datę doręczenia tego postanowienia skarżącym. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru niewątpliwie wynika, że korespondencja adresowana na adres zamieszkania skarżących została doręczona dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi – kwitując odbiór poprzez podanie daty odbioru (11/09 2023 r.) i podpisując się swoim imieniem i nazwiskiem – I.G. Mając na uwadze odpowiedzialność karną doręczającego za dokonywane na formularzu zpo adnotacje jako dokumencie urzędowym potwierdzającym okoliczności w nim stwierdzone uznać należy, że doręczenie nastąpiło dorosłemu domownikowi, który zobowiązał się oddać pismo skarżącym. Taki sposób doręczenia jest prawidłowy i skuteczny bowiem przewidziany został w art. 43 K.p.a. zdanie pierwsze.
Wobec tego twierdzenie skarżących o doręczeniu im postanowienia 13 września 2023 r. uznać należało za bezzasadne. Termin do wniesienia skargi w tych okolicznościach rozpoczął bieg 11 września 2023 r. i upływał 11 października 2023 r. Słusznie zatem przyjął Sąd I instancji, że skarga złożona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu bowiem została wniesiona po terminie.
Okoliczność, że Sąd wzywał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numerów PESEL nie wyklucza późniejszego skierowania sprawy na posiedzenie niejawne i dokonania oceny terminowości jej wniesienia. Sąd może ocenić dopuszczalność wniesienia skargi – w tym jej terminowość – nawet tuż przed jej rozpoznaniem.
Wobec powyższego za niezasadny uznać należało zarzut zażalenia, że Sąd wadliwie przyjął, że doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 11 września 2023 r. zamiast 13 września 2023 r. Skarga wniesiona 12 października 2023 r. została wniesiona po terminie i należało taką skargę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Zaznaczyć należy, że jak wynika z akt postępowania o udzielenie prawa pomocy I.G. odbierał korespondencję kierowaną do skarżących i skuteczność tego doręczenia jako dorosłemu domownikowi nie była w żaden sposób kwestionowana (zpo k. 4 i 5 akt VII SPP 260/23). Wobec tego doręczenie zaskarżonego postanowienia przez organ było skuteczne i zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.