II OZ 443/06

II OZ 443/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 604/04 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. i M. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 18 marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 2039 w Starym Sączu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 18 marca 2004 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 2039 w Starym Sączu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazali w sposób jednoznaczny, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący D. i M. B. podnieśli ponownie, że objęty decyzją budynek gospodarczy jest w rzeczywistości ubikacją, która służy im jako użytkownikom budynku mieszkalno-usługowego na wskazanej, w skarżonej decyzji, działce. Budynek jako taki spełnia dla skarżących ważną funkcję toteż trudne do wyobrażenia jest jego usunięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzą wspomniane już okoliczności. Ciężar dowodu w zakresie ich wykazania, spoczywa na wnioskodawcy. Argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazywała, że w stosunku do skarżących groźba znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków jest oczywiście zasadna. Likwidacja budynku służącego jako ubikacja dla skarżących naraziłaby ich na poważne niedogodności potęgowane podeszłym wiekiem i złym stanem zdrowia. Rozbiórki przedmiotowego obiektu dodatkowo nie usprawiedliwia również fakt, iż skarżący nie wykazują wysokich dochodów (łączne świadczenia z tytułu renty obojga skarżących wynosi 1285 zł), stąd należy oczekiwać, iż powstała z tego tytułu szkoda byłaby znaczna i nadzwyczaj trudna do odwrócenia dla wnioskodawców. Z uwagi na podniesione w zażaleniu argumenty należy uznać, że rozpatrujący wniosek Sąd I instancji nie dokonał dostatecznie szerokiej analizy zebranych w sprawie dokumentów, która pozwoliłaby na prawidłową ocenę wystąpienia okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 185 w zw z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 18 marca 2004 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr 2039 w Starym Sączu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazali w sposób jednoznaczny, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący D. i M. B. podnieśli ponownie, że objęty decyzją budynek gospodarczy jest w rzeczywistości ubikacją, która służy im jako użytkownikom budynku mieszkalno-usługowego na wskazanej, w skarżonej decyzji, działce. Budynek jako taki spełnia dla skarżących ważną funkcję toteż trudne do wyobrażenia jest jego usunięcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzą wspomniane już okoliczności. Ciężar dowodu w zakresie ich wykazania, spoczywa na wnioskodawcy. Argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazywała, że w stosunku do skarżących groźba znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków jest oczywiście zasadna. Likwidacja budynku służącego jako ubikacja dla skarżących naraziłaby ich na poważne niedogodności potęgowane podeszłym wiekiem i złym stanem zdrowia. Rozbiórki przedmiotowego obiektu dodatkowo nie usprawiedliwia również fakt, iż skarżący nie wykazują wysokich dochodów (łączne świadczenia z tytułu renty obojga skarżących wynosi 1285 zł), stąd należy oczekiwać, iż powstała z tego tytułu szkoda byłaby znaczna i nadzwyczaj trudna do odwrócenia dla wnioskodawców.
Z uwagi na podniesione w zażaleniu argumenty należy uznać, że rozpatrujący wniosek Sąd I instancji nie dokonał dostatecznie szerokiej analizy zebranych w sprawie dokumentów, która pozwoliłaby na prawidłową ocenę wystąpienia okoliczności o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 185 w zw z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.