II OZ 436/06

II OZ 436/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Włodzimierz Ryms /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Kombatanci
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 3565/01 o odmowie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 czerwca 2001 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień dla wdowy po kombatancie postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) przywrócić termin do wniesienia skargi.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 czerwca 2001 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi ani nie podała okoliczności, z których wynikałoby, że dochowała terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem Sądu z treści uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z przyczyn, które należy zakwalifikować do kategorii niedbalstwa, biorąc pod uwagę prawidłowe pouczenie skarżącej o przysługującym jej trybie i terminie zaskarżenia ostatecznej decyzji. Ponadto sam tylko podeszły wiek nie przesądza o braku winy w uchybieniu terminowi.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca podniosła, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie przekazał według właściwości do wojewódzkiego sądu administracyjnego pisma skarżącej, zatytułowanego jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto organ powinien był, nawet jeżeli skarżąca błędnie zatytułowała pismo, wezwać ją do sprecyzowania treści pisma, a następnie przekazać pismo według właściwości. Skarżąca jest osobą starszą i schorowaną, a przez to nieporadną życiowo. Dodatkowo przeżywała ona załamanie psychiczne po śmierci męża, przez co nie była w stanie należycie kontrolować przebiegu swoich spraw życiowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 87 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno zawierać uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminowi oraz zostać złożone w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia (skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego) złożyła do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wniosek przyjęto dnia 9 lipca 2001 r., ale dopiero po upływie trzech miesięcy, pismem z dnia 5 października 2001 r., skarżąca została zawiadomiona, że decyzja Kierownika Urzędu z dnia 18 czerwca 2001 r. jest ostateczna i nie służy od niej odwołanie. Organ nie poinformował bezzwłocznie skarżącej, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest niedopuszczalny i że na tym etapie sprawy przysługuje skarżącej skarga do sądu administracyjnego, ani też nie przekazał wniosku do sądu administracyjnego celem rozpatrzenia, czy wniosek taki może być potraktowany jako skarga. W tej sytuacji ze względu na wystąpienie okoliczności niezależnych od skarżącej, należy przyjąć, że niedokonanie czynności w terminie nastąpiło bez jej winy.
Nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że skarżąca nie dotrzymała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W aktach sprawy nie ma bowiem potwierdzenia odbioru pisma z dnia 5 października 2001 r., w którym skarżąca została poinformowana, że decyzja jest ostateczna i nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji. Na piśmie tym znajduje się jedynie stempel z datą wysłania pisma do skarżącej.
Należy ponadto zauważyć, że wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą, która została opłacona, został wniesiony do Sądu w listopadzie 2001 r. i oczekiwał na rozpatrzenie cztery lata, co mogło spowodować po stronie skarżącej przeświadczenie, że jej skarga zostanie merytorycznie rozpoznana.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.