II OZ 353/17

II OZ 353/17 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2017-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-03-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1223/16 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2016-11-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 58 par. 1 pkt 3 art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1223/16 odrzucające skargę L.S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1223/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę L.S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie likwidacji urządzenia wodnego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga podlegała odrzucaniu na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", albowiem mimo wezwania skarżący nie uiścił w ustawowym terminie wpisu od skargi oraz nie uzupełnił braków skargi poprzez jej podpisanie oraz przedłożenie trzech jej odpisów.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając temu postanowieniu:
- rażący błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący wydaniem niekorzystnego dla niego postanowienia a polegający na błędnym przyjęciu, iż skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie, w sytuacji gdy wezwanie do ich uzupełnienia nie zostało jemu skutecznie doręczone i co za tym idzie skarżący nie uzupełnił przedmiotowych braków nie z własnej winy;
- naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 67 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie wniesionej skargi z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w terminie, w sytuacji gdy skierowane do skarżącego wezwania do uzupełnienia tych braków nie zostały mu skutecznie doręczone i tym samym nie rozpoczął biegu termin do ich uzupełnienia;
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wezwania do uzupełnienia braków nie zostały mu, z uwagi na jego pobyt za granicą, skutecznie doręczone, a tym samym nie z własnej winy nie mógł uzupełnić braków skargi. Podniósł także, że wezwania zostały odebrane przez jego sąsiada, który przecież nie jest domownikiem w rozumieniu art. 72 p.p.s.a. A tym samym doręczenie korespondencji nie było skuteczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że zarówno brak fiskalny jak i braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wezwania w tym zakresie zostały odebrane przez J.K. w dniu 8 listopada 2016 r. i nie zostały przez skarżącego wykonane. Zatem kwestią zasadniczą w tej sprawie jest to, czy korespondencja zawierająca wezwania do uzupełniania braków skargi została skarżącemu doręczona skutecznie.
Przedmiotowe wezwania zostały skierowane na nazwisko skarżącego, pod podany przez niego adres. Korespondencja ta została odebrana przez J.K., który zgodnie z twierdzeniem skarżącego jest jego sąsiadem. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, który jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez [...] S.A. wynika, że przesyłka została odebrana przez J.K. jako pełnomocnika pocztowego. Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016 r., poz. 1113) przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być wydana ze skutkiem doręczenia m.in. przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na postawie pełnomocnictwa pocztowego. Z doręczeniem korespondencji pełnomocnikowi pocztowemu wiąże się domniemanie, że adresat przesyłkę otrzymał, co oznacza prawne uznanie, że w dniu tego odbioru powziął on informację o tym fakcie, niezależnie od tego kiedy fizycznie została mu ona przekazana, jak też czy adresat zapoznał się z treścią tak doręczonego pisma (porównaj: postanowienie NSA z 29.12.2016 r. II OZ 1415/16).
A zatem podnoszona przez skarżącego okoliczność, że przesyłka została wydana osobie nieuprawnionej, bo sąsiadowi skarżącego, czego przepisy nie przewidują, nie ma znaczenia o tyle, że skarżący nie wykazał, iż J.K. nie jest jego pełnomocnikiem pocztowym. W tym miejscu godzi się zauważyć, że wyżej wskazany nadal odbierał korespondencję kierowaną do skarżącego. Na potwierdzeniach odbioru J.K. nadal wskazywany jest jako pełnomocnik pocztowym skarżącego (patrz: potwierdzenie odbioru postanowienia odrzucającego skargę k. 32, potwierdzenie odbioru wezwania do usunięcia braków zażalenia - k. 44).
W tej sytuacji brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skarżącego co do tego, że przedmiotowe wezwania do usunięcia braków skargi nie zostały mu skutecznie doręczone. A zatem z dniem doręczenia korespondencji pełnomocnikowi pocztowemu rozpoczął bieg termin do uzupełnienia braków skargi. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Zatem zasadnie Sąd odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Bezsporne jest bowiem, że w ustawowym terminie siedmiu dni liczonym od daty doręczenia skarżącemu korespondencji zawierającej stosowne wezwania, skarżący nie usunął braków skargi, przy czym wezwania zawierały pouczenie o skutkach nieusunięcia braków w ustawowym terminie.
Natomiast kwestia braku winy w uchybieniu terminu stanowi podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności.
Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.