II OZ 313/25

II OZ 313/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 19 marca 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1331/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 10 kwietnia 2024 r., znak: DL.WIIPO.4100.1924.2024/IKS w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 lipca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1331/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 10 kwietnia 2024 r., znak: DL.WIIPO.4100.1924.2024/IKS, w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że obywatel Gruzji – M.J. (dalej: skarżący), zastępowany przez adwokata, w skardze do WSA w Warszawie na w/w decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z 4 stycznia 2024 r. (znak: SOV.6151.5290.2023) zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który nie został uzasadniony. Sąd pierwszej instancji wskazał – odmawiając uwzględnienia tego wniosku – że to na skarżącym ciąży obowiązek precyzyjnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, który zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c "p.p.s.a." (strona nie rozwinęła tego skrótu – przyjdzie uznać, że chodzi o ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – uwaga Sądu) w zw. z art. 61 § 3 "p.p.s.a." poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, skoro zmusi skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej, pozbawia go źródła zarobku, oraz powoduje obawę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z uwagi na wykonanie decyzji wydanej w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a także wydanej z naruszeniem przepisów ustawy o cudzoziemcach, a konkretnie jej art. 114.
Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca wnosi o: uwzględnienie zażalenia i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, "rozpoznanie sprawy także pod nieobecność skarżącego", zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia podnosi się, że przedmiotowy wniosek cudzoziemca uzasadniony jest faktem, iż utracenie przezeń zatrudnienia w Polsce oraz odesłanie go do kraju pochodzenia, gdzie ma znacznie mniejsze możliwości zarobkowe, spowodują dla niego poważnej problemy finansowe. Obecna sytuacja finansowa i osobista skarżącego uniemożliwia mu powrót do kraju, a to z uwagi na brak miejsca, w którym mógłby przebywać, brak możliwości podjęcia pracy na terytorium Gruzji, a także brak oszczędności, które pozwoliłyby mu na utrzymanie się po powrocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.; Ppsa), sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają – lub nie – za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 kwietnia 2004 r., OZ 22/04; z 20 lipca 2004 r., OZ 214/04; z 19 października 2010 r., II OZ 905/12; z 6 czerwca 2013 r., II OZ 408/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie skarżącej prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to jej obowiązkiem jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienia NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07 - CBOSA).
Dodać wreszcie należy, że ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na dany akt. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. motywy uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa 2007 r., Nr 4, poz. 77).
Wniosek skarżącego zawarty w skardze – jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji – nie został w ogóle umotywowany, skarga zawiera wyłącznie argumenty zmierzające do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji. Tymczasem sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny skargi na etapie rozstrzygania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego też taka argumentacja zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Brak wskazania motywów, które zdaniem skarżącego uzasadniają wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydanej w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę powoduje, że w niniejszej sprawie – zdaniem Sądu Naczelnego – nie wykazano, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Ppsa.
W ocenie NSA, skarżący w zażaleniu konsekwencje wykonania decyzji odmawiającej zezwolenia na pobyt czasowy wiąże z koniecznością zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia. Należy jednak zaznaczyć, że realność spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci wydalenia do kraju pochodzenia należy upatrywać w decyzji o zobowiązaniu do powrotu, nie zaś w decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.