II OZ 306/26

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło skargę D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki. Powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez skarżące wpisu sądowego, mimo wezwań i wcześniejszej odmowy przyznania im prawa pomocy przez WSA. Skarżące podnosiły, że zastosowanie art. 220 § 3 P.p.s.a. narusza ich konstytucyjne prawo do sądu, zasady sprawiedliwości społecznej i zaufania do państwa, wskazując na kumulację około 380 spraw dotyczących tej samej nieruchomości, co uniemożliwia im pokrycie kosztów sądowych i wynagrodzeń pełnomocników. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA postąpił prawidłowo, odrzucając skargę, ponieważ obowiązek uiszczenia wpisu został prawomocnie wyjaśniony, a wnioski o prawo pomocy zostały rozpatrzone odmownie. Sąd podkreślił, że okoliczność liczby prowadzonych przez strony postępowań nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości odrzucenia konkretnej skargi z powodu jej nieopłacenia. NSA oddalił zażalenie D.K. i K.P. Zażalenie D1.K. i R.P. zostało odrzucone jako niedopuszczalne, ponieważ nie byli oni stronami postępowania, którego dotyczyła skarga, a zatem nie mogli wnieść zażalenia na postanowienie o jej odrzuceniu. Sąd wskazał, że naruszenie prawa do sądu nie zachodzi w sytuacji, gdy strona nie uzyskała zwolnienia od kosztów, a jej skarga została odrzucona z powodu nieopłacenia. Ocena zdolności finansowych strony odbyła się w ramach postępowania o prawo pomocy, a jej negatywny wynik obligował do uiszczenia wpisu. Kwestia wadliwości postępowania organu nie mogła być przedmiotem oceny NSA w tym postępowaniu, którego przedmiotem była wyłącznie prawidłowość odrzucenia skargi.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający