II OZ 300/26

II OZ 300/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1309/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-11-20
II OZ 1316/25 - Postanowienie NSA z 2025-09-23
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 178, art. 184, art. 197 § 2, art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K. i D1. K., K. P. i R. P., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1309/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr 364/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie D. K. i K. P., 2. odrzucić zażalenie D1. K. i R. P.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 listopada 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1309/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") odrzucił skargę K.P. i D.K. (dalej jako "skarżące") na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 kwietnia 2025 r. nr 364/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Za odrzuceniem skargi przemawiał fakt, że skarżące nie uiściły wpisu sądowego do skargi. Każda osobno została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z 30 września 2025 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 czerwca 2025 r. do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł od skargi na zaskarżoną decyzję. Zostały wówczas pouczone, że na zarządzenie z 30 września 2025 r. nie przysługuje im środek zaskarżenia. Wezwania doręczono D.K. 10 października 2025 r. a K.P. 15 października 2025 r. Z dokumentów księgowych Sądu wynika, że wpis nie został uiszczony. Tym samym zastosowanie znalazł art. 220 § 3 P.p.s.a. bowiem termin na uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie D.K. 17 października 2025 r. a K.P. 22 października 2025 r.
D.K. i D1.K. oraz K.P. i R.P. wnieśli odrębne zażalenia na powyższe postanowienie (k. 91 i 77 akt).
D.K. i D1.K. domagają się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do merytorycznego rozpoznania, przyznania im prawa pomocy w pełnym zakresie, prokonstytucyjnej wykładni przepisów dotyczących prawa pomocy w celu zapewnienia im realnego prawa do sądu.
W ich ocenie tok sprawy oraz zastosowanie art. 220 § 3 P.p.s.a. naruszają art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (prawo do sądu), art. 77 ust. 2 Konstytucji RP (zakaz zamykania drogi sądowej), art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej), art. 32 Konstytucji RP (zasada równości), art. 6 ust. 1 EKPC (prawo do rzetelnego procesu). Podnoszą, ze ich wnioski o prawo pomocy powinny zostać ponownie rozpoznane z uwzględnieniem skali toczących się przeciwko nim postępowań (około 380 spraw) oraz rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej.
Wskazują, że przeciwko nim toczy się około 380 spraw administracyjnych i sądowoadministracyjnych dotyczących tego samego kompleksu nieruchomości i garaży. Każda z tych spraw generuje kolejne wpisy sądowe (po kilkaset złotych w każdej sprawie), konieczność składania skarg kasacyjnych i zażaleń przez profesjonalnych pełnomocników. Jednocześnie sądy odmawiają im prawa pomocy, skargi i zażalenia są odrzucane z powodu braku wpisu albo braku profesjonalnego pełnomocnika, mimo że wskazali na obiektywną niemożność poniesienia tych kosztów. W efekcie formalnie przysługuje im prawo do wniesienia skargi kasacyjnej i zażalenia lecz faktycznie – z uwago na barierę finansową i wymóg zawodowego pełnomocnika – zostają pozbawieni realnego dostępu do tych środków. Taki stan według nich narusza wskazane wcześniej normy konstytucyjne.
Zarzucają, ze automatycznie stosowany art. 220 § 3 P.p.s.a. z powodu braku wpisu – bez refleksji nad liczbą równoległych spraw, ich sytuacją życiową i wcześniejszymi wnioskami o prawo pomocy – jest nadużyciem tej normy i sprowadza prawo do sądu do fikcji.
Wskazują, że w aktach spraw prowadzonych przed WSA i NSA znajdują się oświadczenia majątkowe i uzasadnienia z których wynika, że poniesienie kosztów wpisów i wynagrodzeń pełnomocników w setkach spraw spowodowałoby uszczerbek dla podstawowego utrzymania ich rodzin. Odmowa prawa pomocy z uwagi na wymóg uiszczania wpisów czy wymóg profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym powoduje, że formalne uprawnienie istnieje ale nie może zostać zrealizowane. Taki skutek narusza ww. normy Konstytucji RP.
W zażaleniu autorstwa K.P. i R.P. podniesiono takie same zarzuty oraz ich uzasadnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie D.K. i K.P. nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zażalenie D1.K. i R.P. podlega odrzuceniu.
Istotą zaskarżonego postanowienia jest to, że D.K. i K.P. składając skargę do sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych (prawomocne postanowienia WSA w Warszawie z 29 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 250/25 – K.P., z 29 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 249/25 – D.K.), na wezwanie Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia prawomocnego wpisu sądowego nie uiściły tego wpisu sądowego od skargi, co skutkowało odrzuceniem nieopłaconej skargi przez Sąd I instancji.
Oceniając zaskarżone postanowienie w powyższym zakresie NSA stwierdza, że Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając skargę albowiem złożona przez D.K. i K.P. skarga zasadniczo podlegała wpisowi sądowemu. Z akt wynika, że K.P. po prawomocnym rozpatrzeniu jej wniosku o prawo pomocy (odmowa przyznania zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu) otrzymała wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 30 września 2025 r. do uiszczenia prawomocnego wpisu sądowego od skargi (k. 49 akt). Podobnie po rozpoznaniu wniosku o prawo pomocy D.K. (odmowa przyznania zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata) D.K. otrzymała wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 30 września 2025 r. do uiszczenia prawomocnego wpisu sądowego od skargi (k. 50 akt). Prawomocność wezwań o wpis wynikała z oddalenia i odrzucenia przez NSA postanowieniem z 23 września 2025 r. sygn. akt II OZ 1316/25 zażaleń na zarządzenie o wpisie.
Wobec powyższego kwestia obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi została prawomocnie wyjaśniona i Sąd kolejnym zarządzeniem o charakterze informacyjnym wezwał skarżące do uiszczenia wpisu od skargi (zarządzenie z 30 września 2025 r. – k 48 akt). Wezwania odebrano 10 października 2025 r. D.K. (zpo k. 64 akt), a K.P. 15 października 2025 r. (zpo k. 63 akt). Pomimo tego wezwania skarga nie została opłacona w terminie do tego wyznaczonym i w tych okolicznościach Sąd słusznie odrzucił skargę D.K. i K.P. na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
W ocenie NSA, argumentacja zażalenia nie zasługiwała na uwzględnienie i nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Kwestia prawa pomocy wbrew odmiennym twierdzeniom zażalenia została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 250/25 (K.P.) i postanowieniem tego Sądu z 29 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 249/25 (D.K.). Skoro skarżące nie uzyskały zwolnienia od kosztów sądowych, to powinny były liczyć się z tym, że koszty te związane z wniesieniem skargi będą musiały uiścić. Bez tego ich skarga nie zostałaby rozpoznana (art. 220 § 1 P.p.s.a).
Okoliczność, że skarżące są inicjatorkami wielu postępowań sądowoadministracyjnych, które łącznie obligują do ponoszenia wielu wpisów sądowych na łączną kwotę przewyższającą ich zdolności finansowe nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy bowiem Sąd oceniał wyłącznie prawidłowość odrzucenia skargi z uwagi na jej nieopłacenie pomimo wezwania do uiszczenia wpisu sądowego na potrzeby tej konkretnej skargi. Sąd nie ma podstawy prawnej i uprawnienia aby w sprawie z jednej skargi oceniać zdolności finansowe skarżących w kontekście innych postępowań toczących się z ich inicjatywy (skarg). Skarżące skorzystały z prawa pomocy jednak ich wnioski prawomocnie zostały rozpatrzone odmownie.
Ponadto kwestię legalności zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wpisie rozstrzygnął prawomocnie NSA rozpoznając zażalenia skarżących – postanowienie NSA z 23 września 2025 r. sygn. akt II OZ 1316/25 oddalające i odrzucające zażalenia.
W tym stanie rzeczy skarżące zobligowane były do opłacenia skargi a skoro tego nie zrobiły, pomimo kolejnego wezwania do uiszczenia wpisu, skargę należało odrzucić, tak jak prawidłowo uczynił to Sąd w zaskarżonym postanowieniu.
Kwestia wadliwości postępowania organu nie mogła stanowić oceny NSA bowiem miał on jedynie ocenić prawidłowość odrzucenia skargi a nie dokonać merytorycznej oceny zarzutów skargi, która została przecież odrzucona.
Wskazane w zażaleniu normy konstytucyjne i prawa międzynarodowego w zakresie praw człowieka nie zostały zdaniem NSA naruszone poprzez odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. albowiem skarżące wykorzystały instytucję prawa pomocy i składały środki zaskarżenia w toczącym się postępowaniu z ich skargi. Okoliczność, że w efekcie tych działań nie uzyskały zwolnienia od kosztów, ustanowienia pełnomocnika nie prowadzi do wniosku, że pozbawiono je prawa do sądu. Nie można twierdzić, że każde negatywne rozstrzygnięcie Sądu o prawach i obowiązkach procesowych strony, tutaj w przedmiocie ponoszenia kosztów sądowych jest naruszeniem jej prawa do sądu. Sąd przeprowadził ocenę ich zdolności finansowych na potrzeby tego postępowania i uznał, że są w stanie uiścić wpis od skargi a w razie potrzeby wystąpić o pomoc pełnomocnika z wyboru.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Zażalenie wniesione zaś przez D1.K. i R.P. należało z kolei odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a.do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 P.p.s.a przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej (zażalenia) wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zażalenie złożone w niniejszej sprawie przez D1.K. i R.P. na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi K.P. i D.K. jest niedopuszczalne, ponieważ nie byli oni podmiotami wnoszącymi skargę. Były nimi wyłącznie skarżące.
Należy zauważyć, że niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem skarżonego postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie odnośnie zażalenia D1.K. i R.P.
W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji.