II OZ 29/26

II OZ 29/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2524/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-11-19
II OZ 1060/25 - Postanowienie NSA z 2025-07-08
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Odrzucono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2524/24 w przedmiocie odrzucenia skargi R. P. w sprawie ze skargi K. P. i R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. nr 897/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie R. P.; 2. odrzucić zażalenie K. P.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 listopada 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2524/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący R. P., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie uiścił należnego wpisu sądowego. Skarżącemu również odmówiono przyznania prawa pomocy (sygn. akt VII SPP/Wa 730/24). W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Skarga R. P. posiada zatem braki fiskalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu i wobec tego podlega odrzuceniu.
Pismem z dnia 22 grudnia 2025 r. zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli K. P. i R. P.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne).
W niniejszej sprawie skarżący R. P. nie był zwolniony z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie został zwolniony z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy oraz oddaleniu przez NSA zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, zaistniały podstawy do wydania przez Przewodniczącego Wydziału VII zarządzenia z dnia 12 września 2025 r. o wezwaniu R. P. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 13 maja 2025 r., wzywającego skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że pomimo powyższego wezwania skarżący nie uiścił przedmiotowego wpisu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Z tych względów zażalenie R. P. należało oddalić.
Zażalenie wniesione przez K. P. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Skarga K. P. została odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2025 r., w którym przesądzono, że nie posiada ona interesu prawnego pozwalającego złożyć skargę w niniejszej sprawie. Nie posiada ona zatem również uprawnienia do zaskarżenia postanowienia z dnia 19 listopada 2025 r., w przedmiocie odrzucenia skargi R. P.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.