II OZ 831/25

II OZ 831/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1387/24 - Wyrok WSA w Krakowie z 2024-12-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par. 3, art. 184, art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1387/24 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/338/2023 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1387/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako skarżący lub Spółka) o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/338/2023 w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. , dalej jako P.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji.
Mając na uwadze przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zwrócił uwagę na wyjątkowy charakter tej instytucji i na konieczność uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na wystąpienie zagrożeń w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 594/15, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Oceniając przedmiotowy wniosek skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że nie uprawdopodobniła ona, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, argumenty wskazane we wniosku koncentrują się na wykazaniu wadliwości zaskarżonej decyzji, podczas gdy kwestia ta nie podlega badaniu przed rozprawą. Na etapie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie analizuje prawdopodobieństwa jej uchylenia ani nie ocenia (choćby wstępnie) zasadności zarzutów skargi.
Sąd zwrócił uwagę, że wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, dlatego też co do zasady egzekucja świadczenia pieniężnego nie powoduje wyczerpania dyspozycji przepisu art. 61 § 3 ustawy (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 979/20).
Sąd stwierdził, że kwota 55 119,30 zł, którą zobowiązana jest uiścić spółka może wydawać się znaczna, niemniej jednak oceny tej nie można dokonać bez odniesienia się do konkretnych okoliczności związanych z sytuacją majątkową spółki, która prowadzi działalność deweloperską. Sąd przypomniał, że konieczność zapłaty wskazanej kwoty wynika z faktu sprzedaży przez spółkę nieruchomości w 2019 roku za cenę 1 600 000 zł. Kapitał zakładowy spółki wynosi [...] zł, co wynika z krajowego rejestru sądowego. W tej sytuacji twierdzenia, jakoby kwota 55 tysięcy nie mogła zostać uiszczona przez spółkę bez spowodowania uszczerbku w jej sytuacji finansowej są gołosłowne. Również konieczność pokrycia ewentualnych kosztów postępowania egzekucyjnego nie świadczy o spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Sąd wskazał, że termin rozprawy, na której z dużym prawdopodobieństwem zostanie wydany wyrok został wyznaczony na dzień 10 grudnia 2024 r. To właśnie wtedy Sąd oceni zasadność podniesionych w skardze zarzutów. Stosownie do treści art. 152 § 1 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1387/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę spółki w niniejszej sprawie.
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzuciła naruszenie przez Sąd przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1. art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 12 sierpnia 2024 r., podczas gdy Sąd I instancji winien był wydać postanowienie wstrzymujące wykonanie ww. decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej, bowiem wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec skarżącej, stanowi poważne zagrożenie dla stabilności finansowej oraz dalszego istnienia skarżącej.
Wskazano, iż ocena sytuacji finansowej skarżącej dokonana przez Sąd I instancji jest błędna, gdyż została oparta wyłącznie na analizie kapitału zakładowego spółki, który nie odzwierciedla jej faktycznej zdolności finansowej do pokrycia nałożonej renty planistycznej. Taka ocena skutkowała nieuzasadnionym oddaleniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, co prowadzi do wyrządzenia szkody w majątku Skarżącej.
2. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, które ma charakter ogólnikowy, ograniczony jedynie do przytoczenia poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a pomija szereg okoliczności podnoszonych przez Skarżącą, związanych z zarzutami zgłoszonymi w skardze, w tym co do rzeczywistej sytuacji finansowej Skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Nieprawidłowe ustalenie faktycznego stanu sprawy doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty renty planistycznej, co stanowi poważne zagrożenie dla stabilności finansowej i dalszego istnienia Skarżącej.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku egzekucji zaskarżonej decyzji przez SKO w Krakowie – zapłaty renty planistycznej w kwocie 55 119,30 złotych - Spółka pozbawiona została możliwości regulowania swoich zobowiązań. Działanie to uniemożliwia Skarżącej wykonywanie jej podstawowych obowiązków jako podmiotu zatrudniającego, takich jak wypłaty wynagrodzeń dla osób świadczących pracę i usługi na jej rzecz, czy zapewnienie bieżącego funkcjonowania i działalności gospodarczej. Sytuacja ta powoduje poważne zagrożenie dla stabilności finansowej i dalszego istnienia Skarżącej.
Ocena zdolności finansowej Skarżącej na podstawie kapitału zakładowego jest błędna, ponieważ nie uwzględnia jej rzeczywistej sytuacji majątkowej, bieżącej płynności finansowej ani obciążeń wynikających z prowadzonej działalności. Wysokość kapitału zakładowego jest wartością formalną, która nie powinna być uznawana za miarodajny wskaźnik przy ocenie zdolności do pokrycia zobowiązań ani przy analizie skutków egzekucji administracyjnej. Wysokość kapitału zakładowego nie daje informacji o bieżących aktywach finansowych Skarżącej, takich jak środki pieniężne na rachunkach bankowych, zobowiązaniach Skarżącej wobec wierzycieli (np. kredyty, pożyczki, zobowiązania podatkowe, wynagrodzenia pracowników, hipoteka, leasing czy inne zobowiązania), płynności finansowej, czyli zdolności do regulowania zobowiązań w krótkim okresie, struktury majątku, np. czy kapitał zakładowy jest zamrożony w aktywach trwałych (nieruchomościach, maszynach), które nie mogą być łatwo upłynnione.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż organ ten, mimo stwierdzenia istotnych uchybień w postępowaniu przed organem I instancji, zaniechał uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Tym samym, obciążono Skarżącą jednorazową opłatą, pomimo że w świetle stanu faktycznego sprawy brak było podstaw do jej nałożenia.
Spółka wskazuje, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia ma charakter ogólnikowy, ograniczający się jedynie do przywołania ogólnych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez jakiegokolwiek odniesienia do istotnych okoliczności podnoszonych przez Skarżącą, związanych z jej rzeczywistą sytuacją finansową.
Ocena sytuacji finansowej spółki na podstawie wysokości kapitału zakładowego, który wynosi [...] zł, nie oddaje rzeczywistej zdolności finansowej do pokrycia opłaty planistycznej.
Kapitał zakładowy nie uwzględnia bowiem realnych zobowiązań oraz aktualnej sytuacji rynkowej, która wpływa na brak zdolności Skarżącej do uregulowania tego zobowiązania.
Wysokość kapitału zakładowego nie zmienia się w trakcie działalności spółki. Tymczasem sytuacja finansowa spółki podlega ciągłym zmianom w wyniku czynników talach jak wahania na rynku, realizacje inwestycji, zmienne koszty operacyjne, nieprzewidziane zdarzenia gospodarcze (np. blokady rachunków bankowych).
Kapitał zakładowy nie uwzględnia również zobowiązań długoterminowych, które mogą znacząco wpływać na kondycję finansową spółki, ani ograniczeń wynikających z bieżącej działalności operacyjnej).
Sąd I instancji błędnie utożsamia kapitał zakładowy z majątkiem spółki dostępnym do rzeczywistej dyspozycji. Kapitał zakładowy może być zamrożony w aktywach trwałych (np. nieruchomościach, sprzęcie, inwestycjach), które nie są dostępne w formie środków pieniężnych. W praktyce oznacza to, że Skarżąca nie posiada wystarczających zasobów płynnych, mimo wysokiego kapitału zakładowego.
Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka uważa, że istnieje realne ryzyko wyrządzenia jej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione.
W ocenie NSA, Sąd I instancji trafnie uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą zobowiązano Spółkę do uiszczenia renty planistycznej w wysokości 55 119,30 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierał właściwego uzasadnienia pod kątem wskazania okoliczności, które uprawdopodobniłyby twierdzenie, że uiszczenie przez Spółkę powyższej kwoty przed rozpoznaniem skargi, z uwagi na jej aktualną sytuację finansową, może grozić powstaniem znacznej szkody w jej majątku czy powstaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Zasadniczym argumentem samego wniosku o wstrzymanie była okoliczność wadliwości samej decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że w postępowaniu wywołanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania Sąd nie może dokonać oceny legalności decyzji bowiem ocena taka zarezerwowana jest dla etapu rozpatrzenia skargi. Wobec tego wadliwość prawna zaskarżonej decyzji nie jest argumentem przesądzającym dla wstrzymania jej wykonania. Argumentem takim są prawne i faktyczne skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które można zaklasyfikować jako zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody czy zagrożenie powstaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Znacznej szkody nie można utożsamiać z każdym uszczupleniem spowodowanym wykonaniem decyzji. Jeśli naturalnym skutkiem decyzji jak w niniejszej sprawie jest uiszczenie określonej sumy pieniężnej, to sam fakt jej uiszczenia nie stanowi o powstaniu znacznej szkody. Wówczas bowiem należałoby niemal automatycznie wstrzymać wykonanie każdej decyzji prowadzącej do obciążenia majątku zobowiązanego podmiotu. Znaczna szkoda to szkoda, która wykracza poza normalne skutki związane z wykonaniem decyzji. W przypadku obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej będzie to sytuacja gdy zapłata tej kwoty poza uszczupleniem majątku może doprowadzić np. do utraty płynności finansowej, pozbawienia podstawowych środków do utrzymania lub do zaprzestania prowadzenia działalności czy ogłoszenia upadłości.
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne i faktyczne skutki wykonania decyzji, których zaistnienie powoduje istotną i trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego będzie możliwy po upływie pewnego czasu i będzie wymagał zaangażowania środków finansowych.
W przypadku obowiązku pieniężnego takie trudne do odwrócenia skutki co do zasady nie występują bowiem w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wykonane na podstawie decyzji świadczenie lub świadczenie wyegzekwowane podlega zwrotowi. Może w określonych sytuacjach dojść do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jeśli zostanie wykazane, że ewentualny zwrot uiszczonej kwoty nie będzie możliwy lub znacznie utrudniony i uprawniony podmiot będzie musiał podjąć określone działania aby otrzymać ich zwrot.
W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zostały wykazane przez Spółkę. Nawet wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego na co wskazuje we wniosku Skarżąca i ewentualne ściągnięcie dochodzonej należności w wypadku uchylenia decyzji daje podstawę do zwrotu wyegzekwowanych kwot bowiem upada decyzja będąca tytułem wykonawczym do jej egzekwowania.
Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie uznał na podstawie jedynych dostępnych mu, oficjalnych danych o wysokości kapitału zakładowego Spółki z KRS i kwoty uzyskanej przez Spółkę ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja, że Spółka będzie w stanie zapłacić kwotę 55 119,30 zł bez istotnego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Wbrew ogólnym i niepopartym żadną dokumentacją finansową Spółki twierdzeniom tej Spółki o potencjalnym bardzo dużym obciążeniu spowodowanym uiszczeniem przedmiotowej kwoty, Sąd słusznie odwołał się do wysokości kapitału zakładowego Spółki, który jak wskazuje KRS wynosi [...] zł i do uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości w 2019 r. kwoty 1 600 000 zł. Bazując wyłącznie na tych danych, bowiem Spółka nie przedstawiła żadnej dokumentacji finansowej odzwierciedlającej jej aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację majątkową, zdaniem NSA, Sąd słusznie uznał, że zapłata kwoty 55 119,30 zł nie spowoduje dla niej znacznej szkody a tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków.
NSA co do zasady zgadza się ze stanowiskiem Spółki wyrażonym w zażaleniu, że kapitał zakładowy Spółki z.o.o. nie przedstawia realnej sytuacji finansowej Spółki i nie jest tym samym co jej majątek. Jednak w braku innych dokumentów finansowych, których obowiązek przedstawienia obciążał Spółkę, a z którego ona nie wywiązała się, były to w ocenie NSA dokumenty wystarczające aby wnioskować jaka jest sytuacja finansowa Spółki i czy uiszczenie ww. opłaty mogłoby doprowadzić do jej szeroko rozumianych problemów z niewypłacalnością wobec kontrahentów czy miałoby wpływ na regulowanie bieżących zobowiązań.
Kapitał zakładowy to nie to samo co majątek spółki. Majątkiem spółki są wkłady wspólników wniesione na kapitał zakładowy lub inne kapitały własne oraz wszystko to co spółka nabyła lub straciła w toku swojej działalności operacyjnej.
Wkłady na kapitał zakładowy to część majątku spółki, którą wniesiono przy jej założeniu, natomiast majątek spółki obejmuje wszystkie jej aktywa, zarówno początkowe, jak i nabyte w trakcie działalności. Aktywa te mogą zmieniać swój skład i wartość w toku prowadzenia działalności spółki. Co więcej, już przy zakładaniu spółki wkłady na kapitał zakładowy mogą mieć wartość wyższą niż suma tego kapitału. Taka nadwyżka księgowana jest po stronie pasywów jako kapitał zapasowy.
Wyjaśnić należy, że kapitał zakładowy poza prawnym nakazem jego posiadania, stanowi podstawę majątkową działalności spółki, która może być wykorzystana do pokrycia zobowiązań wobec wierzycieli.
Wysokość kapitału zakładowego ma wpływ na postrzeganie spółki przez potencjalnych partnerów, kredytodawców oraz inwestorów. Jego większa wysokość może świadczyć o większej stabilności finansowej i wiarygodności przedsiębiorstwa.
Kapitał zakładowy spółki to wartość majątku zgromadzonego przez wspólników w chwili założenia spółki, która stanowi jej podstawę finansową i zabezpieczenie dla wierzycieli. Składać się na niego może zarówno gotówka, jak i inne wartości, takie jak nieruchomości czy wierzytelności.
Podniesienie kapitału zakładowego prowadzi do poprawy wiarygodności wobec kontrahentów i instytucji finansowych, zwiększenia zdolności kredytowej czy zabezpieczenia dodatkowych środków na rozwój firmy.
Zasadniczo kapitał zakładowy pełni funkcję zabezpieczającą, chroniąc wierzycieli spółki przed niewypłacalnością, choć ta rola nie jest bezpośrednio uregulowana przepisami prawa. W praktyce po wniesieniu wkładów na kapitał zakładowy, spółka może dowolnie nim dysponować.
Podsumowując, kapitał zakładowy jest istotnym elementem funkcjonowania każdej spółki. Decyduje o jej stabilności finansowej, wiarygodności wobec partnerów biznesowych oraz o podziale własności między wspólnikami. Wysokość kapitału zakładowego może być strategicznym narzędziem zarządzania firmą, wpływając na jej rozwój i zdolności kredytowe.
W związku z powyższym zdecydowanie większy niż wymagany dla funkcjonowania Spółki z o.o. (5.000 zł) kapitał zakładowy w wysokości [...] zł, w tym aport na kwotę 2 000 000 zł może świadczyć o dobrej kondycji finansowej Spółki zakładając, że w czasie prowadzenia działalności nie ponosiła ona wyłącznie strat i kapitał ten nie został znacząco uszczuplony w trakcie jej funkcjonowania na rynku. Nawet przyjmując, że został on uszczuplony to Spółka nie wykazała, że jest on w wysokości uniemożliwiającej pokrycie opłaty planistycznej jako straty.
Ponadto nie bez znaczenia dla oceny sytuacji finansowej Spółki jest również fakt, że działki objęte obowiązkiem uiszczenia renty planistycznej zostały 4 listopada 2019 r. sprzedane za 1 600 000 zł. Skoro więc Spółka nie ujawnia aktualnych danych o swoim majątku, zobowiązaniach i stratach z działalności Sąd miał podstawę aby uznać, że niewątpliwy zysk ze sprzedaży działki pozwala na pokrycie opłaty planistycznej bez obawy, że Spółka prowadząca aktywnie działalność deweloperską popadnie w stan niewypłacalności i zakończy działalność. Sąd nie jest zobligowany do poszukiwania za wszelką cenę danych które opiszą aktualny stan finansów Spółki, to ona powinna takie dokumenty przedstawić by uwiarygodnić swoje twierdzenia o wystąpieniu przesłanki wstrzymania. Skoro tego nie uczyniła Sąd oparł swoją ocenę na podstawie dostępnych mu materiałów, które stanowią w obrocie gospodarczym podstawę do formułowania oceny o stabilności finansowej i zdolności kredytowej takiego podmiotu gospodarczego.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji słusznie uznał, że nie wykazano okoliczności świadczących o zaistnieniu zagrożeń o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. gdy decyzja zostanie wykonana i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.