II OZ 22/06

II OZ 22/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Po 961/05 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2005-10-06
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Po 961/05, odmawiające przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi B. Ż., na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 19 lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a : uchylić zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem z dna 21 października 2005 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w którym podał, iż skargę do sądu administracyjnego skierował za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu podał, iż doszło do tego na skutek oczywistej omyłki w zaadresowaniu, co wynikało z podobieństwa nazw obu organów, a omyłka ta nie uzasadnia jego winy, bowiem winą jest niewątpliwa niestaranność lub niedbalstwo. Sąd wskazał, że skoro skarżącemu organ II instancji doręczył decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a pouczenie to jest jasne i nie budzi wątpliwości co do swej treści, to skierowanie skargi przez skarżącego do niewłaściwego organu jest rezultatem braku należytej staranności skarżącego. W tym stanie rzeczy do uchybienia terminu, doszło niewątpliwie z winy skarżącego.
W zażalenia na powyższe postanowienie skarżącego wskazał, że argumenty Sądu są nietrafne, gdyż oczywista omyłka nie może być traktowana jako zawinienie. Ocena zachowania skarżącego nie może abstrahować od zasad doświadczenia życiowego, wedle których nikt nie jest w stanie, nawet przy wzmożonej staranności uchronić się od pomyłki w działaniu, a uzasadnienie skarżonego postanowienia nie dokonuje wprost oceny stwierdzającej, iż występujący w sprawie stan faktyczny wyklucza wystąpienie oczywistej omyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wynikające z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej wiąże się z obowiązkiem należytej staranności przy dokonywaniu takich czynności. Nie oznacza to jednak, iż brak winy generalnie wyklucza pomyłka strony, która podjęła w terminie czynności z zakresu postępowania, do których była zobowiązana w określonym terminie, lecz na skutek pomyłki czynności tej skutecznie nie wykonała. Mając to na względzie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 marca 2003 r. sygn. I CZ 18/03 (LEX nr 80250) stwierdził, iż pomyłka polegająca na pominięciu lub przestawieniu niektórych cyfr w wielocyfrowym numerze konta bankowego i wynikające z tego uiszczenia wpisu sądowego na inne konto nie może być poczytana za winę w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a.
Odmawiając uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu Sąd I instancji pominął to, że skarżący skierował skargę za pośrednictwem organu I instancji o podobnej nazwie jak właściwy organ odwoławczy. Organ odwoławczy zbędnie wydawał postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości zamiast niezwłocznie przesłać skargę organowi właściwemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ocenił tego postępowania strony i bezzasadnie przyjął, iż niewielka pomyłka, skutkująca nieznaczne spóźnienie, świadczy o winie strony uzasadniającej odmowę przywrócenia terminu. Należy więc uznać, że zarzuty podniesione w zażaleniu są uzasadnione. Dlatego na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.