II OZ 204/18

II OZ 204/18 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2018-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-02-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
II OZ 322/17 - Postanowienie NSA z 2017-03-31
II OZ 916/17 - Postanowienie NSA z 2017-09-21
IV SA/Po 792/16 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2018-05-08
II OZ 1124/18 - Postanowienie NSA z 2018-11-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 194, 260, 184, 197 par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 792/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 792/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 30 czerwca 2016 r. nr IR-IV.7721.95.2016.4 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 792/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 792/16, utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego, w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 30 czerwca 2016 r., nr IR-IV.7721.95.2016.4, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
W zaskarżonym postanowieniu WSA stwierdził, że stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). WSA wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (czyli od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2015 r., poz. 658) żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Z tego powodu WSA uznał zażalenie za niedopuszczalne i na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o jego odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie Stowarzyszenie P. złożyło zażalenie, domagając się jego uchylenia, a także sprostowania i uzupełnienia części orzekającej, uchylenia postanowienia z dnia 10 października 2017 r., zwolnienia z kosztów sądowych w części oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Odnośnie do wniosku o uzupełnienie i sprostowanie postanowienia strona skarżąca zarzuciła, że brak w części orzekającej zaskarżonego postanowienia określenia, że postępowanie dotyczy budowy turbin wiatrowych, co jest niezbędne ponieważ inwestor prowadzi kilka takich samych inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko, kiedy ustawa jednoznacznie stanowi o możliwości jego wniesienia.
Wskazać należy, że dnia 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na mocy której został zmieniony m.in. art. 260 p.p.s.a. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, art. 260 p.p.s.a. otrzymał w § 1 następujące brzmienie: "Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy". W § 2 przyjęto natomiast, że: "W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu", a w § 3, że: "Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym".
Postępowanie zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi przez uprawniony podmiot. Oznacza to, że przy przyjętym w art. 54 § 1 p.p.s.a. trybie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, datę wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wyznacza data wniesienia skargi do tego organu. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę za pośrednictwem organu w dniu 17 sierpnia 2016 r., a więc już w dacie obowiązywania zmian wynikających z ustawy nowelizującej. Zastosowanie w sprawie ma zatem art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, z którego wynika obecnie, że sąd, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 p.p.s.a., jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (a więc odpowiednio również zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie stronie skarżącej nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2017 r., a więc Sąd prawidłowo zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Odnośnie do wniosku dotyczącego sprostowania i uzupełnienia części orzekającej zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu precyzyjnie i w sposób niebudzący wątpliwości, określony został przedmiot skargi. WSA w Poznaniu w zaskarżonym postanowieniu wskazał datę, numer, przedmiot zaskarżonego postanowienia oraz organ je wydający.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.