II OZ 1971/25

II OZ 1971/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184, art. 197 § 2, art. 198, art. 220 § 1 i § 3,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2140/25 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 16 lutego 2023 r. znak: DLI-III,7620.2.2022.KŻ.39 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
J. J. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postępowanie Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji. Postanowieniem z 16 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 498/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie i przekazał sprawę właściwemu miejscowo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Rozpoznając zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 498/23 odrzucił zażalenie na zaskarżone postanowienie z uwagi na brak dokonania opłaty sądowej od zażalenia. Postanowienie z 16 czerwca 2023 r. stało się prawomocne 12 czerwca 2025 r. (k. 189 akt) albowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 12 czerwca 2025 r. sygn. akt II OZ 880/25 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie sądu z 18 grudnia 2024 r.
Zarządzeniem Sędziego WSA w Krakowie z 10 lipca 2025 r. akta niniejszej sprawy zostały przekazane według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z 26 sierpnia 2025 r. k. 191 akt). Sprawę tę zarejestrowano 3 września 2025 r. pod sygn. akt VII SA/Wa 2140/25.
Przewodniczący Wydziału VII wezwał skarżącego odrębnymi zarządzeniami do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") i § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 16 lutego 2023 r. znak: DLI-III.7620.2.2022.KŻ.39 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący w przewidzianym do tego terminie wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. Wniósł o natychmiastowe jego uchylenie, natychmiastowe stwierdzenie, że wydanie zarządzenia wystąpiło z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej, o dołączenie do akt sprawy wszystkich pism wystosowanych w tej sprawie. Ponadto zwrócił się o objęcie postępowania nadzorem z uwagi na kryminalne działania, zwrot kosztów postępowania i powiadomienie o sprawie Prezesa Rady Ministrów i Prokuratora Generalnego Ministra Sprawiedliwości.
W uzasadnieniu wskazał, że od przestępstw ściganych z urzędu nie przysługuje żadna opłata a jej wymuszanie to przestępstwo również ściągane z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznając zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi sprawdza czy w przedmiotowej sprawie należało uiścić wpis sądowy i w jakiej wysokości. Nie bada się powodów dlaczego skarżący nie uiścił tej opłaty np. że jego sytuacja finansowa nie pozwalała mu na poniesienie tego wydatku. Nie bada też w jakiej sytuacji finansowej skarżący się znajduje. Sąd administracyjny nie orzeka w sprawach przestępstw ściganych z urzędu zatem w sytuacji popełnienia takiego przestępstwa skarżący powinien zwrócić się do organów ścigania.
Ocena Sądu dotyczy tego czy w konkretnej sprawie wywołanej skargą skarżący zgodnie z przepisami powinien uiścić wpis sądowy od skargi i czy powinien to zrobić w takiej wysokości, jak wskazał to Przewodniczący Wydziału w skierowanym do niego wezwaniu. Oceniając, na skutek wniesionego zażalenia, legalność zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, NSA sprawdza jedynie czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi i w jakiej wysokości.
Jeśli skarżący nie posiada wystarczających środków na poniesienie opłat sądowych w tym wpisu od skargi może na każdym etapie postępowania wystąpić o zwolnienie z ponoszenia kosztów sądowych stosownie do przepisów o prawie pomocy.
Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.
W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału przyjmując do rozpoznania przekazaną mu przez WSA w Krakowie skargę skarżącego na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 16 lutego 2023 r. znak: DLI-III,7620.2.2022.KŻ.39 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji, prawidłowo ocenił, że tego rodzaju skarga podlega opłacie albowiem nie zachodzi w tej sprawie zwolnienie podmiotowe ani przedmiotowe od kosztów postępowania o jakim mowa w art. 239 § 1 i 2 P.p.s.a. Wobec tego zgodnie z art. 214 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 219 § 1 P.p.s.a. skarżący wnosząc skargę do sądu był zobligowany ją opłacić. Brak takiej opłaty obligował Przewodniczącego Wydziału do wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. pod rygorem odrzucenia skargi.
Zatem stwierdzić należy, że Przewodniczący Wydziału miał podstawę prawną żądać uiszczenia wpisu od skarżącego, którego skarga została przedstawiona mu do rozpoznania.
Odnośnie do wysokości wpisu sądowego należy przywołać § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Stanowi on, że wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - 500 zł. Niniejsza skarga nie dotyczy jednak budownictwa i architektury ale lokalizacji inwestycji celu publicznego, która odnosi się do zagadnień regulowanych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co jest przedmiotem z zakresu pkt 2 tego § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. W tego rodzaju sprawach wpis również wynosi 500 zł a zatem uchybienie w postaci wskazania nieprawidłowej podstawy prawnej wysokości wpisu sądowego zaistniałe w zarządzeniu Przewodniczącego nie miało wpływu na wynik sprawy i jako takie nie mogło, zdaniem NSA, przesądzić o jego uchyleniu. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. tylko naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy uzasadnia uchylenie zarządzenia. Można potraktować to uchybienie jako oczywistą omyłkę pisarską, co nie miało wpływu na istnienie obowiązku uiszczenia wpisu sądowego po stronie skarżącego w wysokości 500 zł.
Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy obowiązek uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł istniał i wysokość tej opłaty została określona w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo.
Tym samym, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 198 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.