II OZ 1934/25

II OZ 1934/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
II SA/Po 351/25 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2025-08-28
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184, art. 197 § 2, art. 198 art. 234 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1090
§ 2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach  sądowoadministracyjnych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2025 r., sygn. akt II SA/Po 351/25 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi D. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2025 r. nr WOA.7722.11.2025.ARO w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
D. G. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lutego 2025 r. nr WOA.7722.11.2025.ARO w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej wykonanych robót budowlanych
Wyrokiem tego Sądu z 28 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/ Po 351/25 skarga została oddalona.
Skarżący po otrzymaniu odpisu sentencji wyroku wydanego w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w terminie wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku i jego doręczenie. Wniosek ten nie został opłacony jak przewiduje to § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 535) dlatego zarządzeniem z 11 września 2025 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Poznaniu wezwał go na podstawie art. 234 § 2 P.p.s.a. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w wysokości 100 zł.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie podnosząc w uzasadnieniu, że wskazana opłata kancelaryjna jest za wysoka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznając zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sąd nie bada powodów dlaczego skarżący nie uiścił tej opłaty np. że jego sytuacja finansowa nie pozwalała mu na poniesienie tego wydatku. Nie bada też w jakiej sytuacji finansowej skarżący się znajduje.
Ocena Sądu dotyczy tego czy w konkretnej sprawie wywołanej skargą skarżący zgodnie z przepisami powinien uiścić opłatę kancelaryjną za wnioskowaną czynność (sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie) i czy powinien to zrobić w takiej wysokości, jak wskazał to Przewodniczący Wydziału w skierowanym do niego wezwaniu. Oceniając, na skutek wniesionego zażalenia, legalność zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, NSA sprawdza jedynie czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżącego opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie wyroku i w jakiej wysokości.
Jeśli skarżący nie posiada wystarczających środków na poniesienie opłat sądowych w tym opłaty kancelaryjnej może na każdym etapie postępowania wystąpić o zwolnienie z tych opłat stosownie do przepisów o prawie pomocy.
Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.
W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału mając wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez stosownej opłaty wynikającej z art. 234 § 2 P.p.s.a. wezwał go zarządzeniem do uiszczenia tejże opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. W razie nie uiszczenia opłaty na wezwanie, podlega ona przymusowemu ściągnięciu w drodze egzekucji od wnioskodawcy.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący wnioskując o uzasadnienie wyroku zobligowany był uiścić opłatę kancelaryjną za taką czynność sądową.
Wysokość opłaty kancelaryjnej również odpowiadała obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa bowiem § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 535) stanowi wprost, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł.
Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy obowiązek uiszczenia przez skarżącego opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za sporządzenie uzasadnienia istniał i wysokość tej opłaty została określona w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo. Tym samym, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 198 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.