II OZ 1930/25

II OZ 1930/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i wstrzymano wykonanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 769
art. 144 ust. 15 pkt 1, art. 144b ust. 1 pkt 3, art. 144b ust. 2 i ust. 3
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
Dz.U. 2024 poz 935
rt. 61 § 3, art. 188, art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 16 grudnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1406/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2025 r., znak: DSMiM-WKPM.479.1.18.2024 w przedmiocie cofnięcia zatwierdzenia na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji studiów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1406/25, po rozpozaniu wniosku Uczelni [...] z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca lub Uczelnia) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2025 r., znak: DSMiM-WKPM.479.1.18.2024 w przedmiocie cofnięcia zatwierdzenia na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji studiów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd mając na względzie przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz znaczenie właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie stwierdził, że niewystarczające dla wstrzymania wykonania było samo powołanie się na art. 61 § 3 P.p.s.a., bez przywołania konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do Uczelni wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione.
Sąd zauważył, że powołując się na utratę znacznej liczby studentów i spowodowaną tym utratę dochodów z czesnego za studia, skarżąca nie wykazała w żaden sposób, jaki będzie to miało wpływ na jej sytuację finansową. Innymi słowy, brak odniesienia twierdzeń skarżącej do jej aktualnej kondycji finansowej nie pozwala na ocenę, czy rzeczywiście możliwa utrata wpływów z opłat wnoszonych przez studentów będących cudzoziemcami spowoduje istotną szkodę lub nawet utratę płynności finansowej Uczelni. Sąd nie uznał za przekonującą, w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. tę argumentację skarżącej, w której zwraca ona uwagę na skądinąd oczywiste dolegliwości, jakich doznają studenci zmuszeni do zmiany miejsca kontynuacji studiów. Przedstawionej w skardze treści wniosku o wstrzymanie nie można uznać za wystarczającą i uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skarżąca nie wskazała na konkretne okoliczności uprawdopodobniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a okoliczności te powinny zostać także poparte stosownymi dokumentami.
Sąd stwierdził, że skarżąca nie wskazała, że w stosunku do niej zachodzi któraś z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wobec czego nie było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na:
a. błędnym i dowolnym przyjęciu, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanki "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody", podczas gdy Sąd I instancji dysponował konkretnymi danymi liczbowymi (wykazującymi utratę ponad 1000 studentów), które w kontekście sytuacji finansowej Uczelni i trwającego procesu sanacyjnego w sposób oczywisty zagrażają jej istnieniu;
b. całkowitym pominięciu i nierozważeniu przesłanki "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" w jej wymiarze niemajątkowym, w szczególności w świetle tego, że:
- Uczelnia [...] jest uczelnią międzynarodową, posiadającą filie zagraniczne na [...] w [...], w [...] w [...], [...] oraz w [...] w [...]; pozbawienie Uczelni możliwości rekrutowania cudzoziemców, co jest elementem akademickiej międzynarodowej działalności edukacyjnej, w bezpośredni sposób wpłynie na docelowe zniszczenie jednego z głównych filarów konstrukcji Uczelni i jej działalności edukacyjnej,
- nieodwracalnej utraty reputacji Uczelni na rynku krajowym i międzynarodowym,
- zniweczenia pozytywnych, dynamicznych i obecnie widocznych skutków trwającego procesu naprawczego, który został potwierdzony m.in. postanowieniem Prokuratora Prokuratury Krajowej, który to proces z sukcesem dobiega już końca;
2. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez wydanie orzeczenia bez należytego rozważenia całokształtu materiału dowodowego i okoliczności faktycznych wynikających z akt sprawy, co doprowadziło Sąd I instancji do wyciągnięcia wniosków sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a mianowicie, że utrata wielomilionowych przychodów i zniweczenie procesu sanacyjnego nie stanowi znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzglednienie wniosku o wstrzymanie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, Skarżąca wystąpiła o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego edług norm przepisanych.
W uzasadnieniu Uczelnia przedstawiła opis procesów naprawczych, które dokonały się od czasu wydania zaskarżonej decyzji i wydarzeń związanych z prowadzoną przez Uczelnię działalnością oświatową, które w jej ocenie świadczą o tym, że zgodnie z prawem prowadzi pełną, transparentną, faktyczną działalność w zakresie prowadzenia studiów dostrzeganą przez środowiska krajowe i zagraniczne. Wszystko to buduje dobry wizerunek Uczelni. Prowadzi działalność dydaktyczną, organizuje proces kształcenia, prowadzi zaawansowaną obsługę studentów, wydawane są kluczowe dokumenty jak karty przebiegu studiów i dyplomy. Liczni absolwenci Uczelni (zarówno pod dawną, jak i obecną nazwą) z powodzeniem funkcjonują na rynku.
Zauważa, że do skargi Uczelnia przedłożyła obszerną dokumentację, która w oczywisty sposób nie powstałaby w ogóle, gdyby działalność Uczelni miała charakter fikcyjny, co bez wątpienia również powinno mieć wpływ na treść skarżonego postanowienia.
Uczelnia podkreśla, że z 12 lutego 2025 roku w Uczelni uchylony został zarząd przymusowy. Jak wynika z treści znajdującego się w aktach postępowania postanowienia Prokuratora wydanego w sprawie o sygn. akt [...]. Uczelnia posiada właściwie działające organy, procedury i mechanizmy pozwalające jej na legalne prowadzenie działalności statutowej. Wskazuje, że jedną z wielu przyczyn uchylenia zarządu przymusowego był fakt podejmowania przez zarządcę całkowicie nietrafionych z ekonomicznego i organizacyjnego punktu widzenia decyzji w odniesieniu do kluczowych obszarów funkcjonowania Uczelni.
W ocenie skarżącej Sąd w postanowieniu w sposób całkowicie dowolny i nieuzasadniony uznał, że nie uprawdopodobniła ona ani groźby wystąpienia znacznej szkody, ani trudnych do odwrócenia skutków.
Uczelnia w kontekście wykazania przesłanki znacznej szkody wskazał, że Sąd
musi dokonać oceny ryzyka jej wystąpienia w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. "Znaczna szkoda" nie musi oznaczać wyłącznie uszczerbku już poniesionego. Jest to przede wszystkim groźba wystąpienia takiej straty (majątkowej lub niemajątkowej), która w sposób istotny zachwieje sytuacją finansową strony lub zagrozi jej egzystencji. Ocena czy szkoda jest "znaczna", musi być odnoszona do konkretnej sytuacji podmiotu, który o ochronę wnosi. "Trudne do odwrócenia skutki" to z kolei takie następstwa faktyczne lub prawne, których usunięcie (w przypadku późniejszego uwzględnienia skargi) będzie niemożliwe lub będzie wiązało się z nadmiernymi trudnościami, przekraczającymi normalne niedogodności. Obejmuje to m.in. utratę renomy, zaufania klientów (studentów) czy zniweczenie efektów długotrwałego procesu organizacyjnego.
Mając na uwadze, zaistniałą w przeszłości, trudną sytuację Uczelni, która od ponad roku nieustannie walczyła o odzyskanie utraconej renomy i dobrego imienia z uwagi na pojawiające się, często bez jakiegokolwiek oparcia na faktach negatywne doniesienia medialne, nie można uznać, że brak wstrzymania wykonania decyzji nie spowoduje ostatecznego załamania działalności Uczelni. Konsekwencje braku postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji będą nieodwracalne i destrukcyjne w skutkach dla Uczelni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął przedstawione przez Uczelnię, konkretne i wymierne dowody na spełnienie obu przesłanek. Skarżąca w sposób jednoznaczny uprawdopodobniła groźbę wystąpienia szkody o charakterze egzystencjalnym.
Sąd I instancji otrzymał informację (i sam ją powołał) o liczbie studiujących w grudniu 2024 r. studentów zagranicznych. Przywołując dane finansowe należy wskazać, że według stanu na grudzień 2024 roku szacowana utrata wpływów z tego tytułu przez Uczelnię wynosiła w przybliżeniu ok. 5 420 000,00 zł rocznie lub 2 710 000,00 zł tylko za semestr letni. Bazując na tych danych wskazuje, że ta strata się pogłębia i będzie pogłębiać z każdym kolejnym semestrem i rokiem akademickim.
Dalej Uczelnia podnosi, że poprzez krzywdzącą i wydaną bez uzasadnionej podstawy prawnej decyzję MNISW w grudniu 2024 r., Uczelnia poniosła realne straty finansowe, w tym w zakresie bardzo wysokich nakładów na rozwój zagranicznego obszaru rekrutacyjnego, działań bezpośrednio związanych z przyjmowaniem cudzoziemców.
Uczelnia wskazuje, że z chwilą otrzymania akredytacji w 2023 roku pozwalającej na rekrutowanie studentów cudzoziemców, rozpoczęła intensywne prace inwestycyjne, aby ten obszar rozwinąć. O poziomie zaangażowania, realności tych działań i najwyższej jakości prowadzonych prac świadczą: Załącznik 1 - Prezentacja umiędzynarodowienia Uczelni; Załącznik 3 - Prezentacja obrazująca przyjętą wówczas strategię strategia w zakresie rozwoju uczelni w obszarze przyjmowania studentów – cudzoziemców; Załącznik 4 Grafika - struktura organizacyjna Biura International; Załącznik 8 - Prezentacja procesu rekrutacji studentów – cudzoziemców.
W tamtym czasie został powołany prorektor ds. współpracy międzynarodowej w osobie dr A. B., której zadaniem było przygotowanie całej infrastruktury dydaktycznej i organizacyjnej na obsługę całego toku studiów dla studentów zagranicznych - poniesione wówczas przez Uczelnie koszty na konsultację i działania organizacyjne obrazuje Załącznik nr 2 - koszty na konsultację i działania organizacyjne.
Uczelnia ponadto rozpoczęła współpracę z [...] (podmiot specjalizujący się w proesach rekrutacyjnych) - a o założeniach tej współpracy, prognozowanych przychodach (które Uczelnia bezpowrotnie utraciła w wyniku decyzji MNISW i braku wstrzymania jej wykonalności przez Sąd I instancji) świadczy korespondencja pomiędzy K. T. ([...]) a Prorektor A. B. - ze szczegółowym kosztorysem - Załącznik nr 7.
Biorąc powyższe pod uwagę, Uczelnia jest przekonana, iż w wyniku decyzji MNISW utraciła realne źródło dochodu. Podkreśla, że jest uczelnią niepubliczną, zatem nie korzysta z żadnej dotacji ani subwencji ministerialnej na proces dydaktyczny czy badawczy - gdyż takie dofinansowania są w pełni zastrzeżone dla uczelni publicznych.
Utrata dla uczelni niepublicznej studentów - cudzoziemców oraz brak możliwości rekrutowania nowych generuje nieodwracalne szkody finansowe. Biorąc pod uwagę, że czesne na uczelni prywatnej wynosi co najmniej kilkaset złotych miesięcznie, utrata takiego wpływu oznacza stratę przychodów rzędu kilkuset tysięcy złotych miesięcznie. W skali roku akademickiego przekłada się to na wielomilionowy uszczerbek w budżecie.
Nie można przy tym tracić z pola widzenia faktu, że publiczna informacja (wydana w grudniu 2024 r.) o zakazie przyjmowania studentów-cudzoziemców powoduje także długofalowe szkody wizerunkowe. Odbudowa zaufania potencjalnych kandydatów może zająć miesiące lub lata. Będą oni obawiać się powtórzenia tej sytuacji i związanego z tym ryzyka konieczności zmiany uczelni, co dodatkowo uderzy w przyszłą rekrutację.
Zatem uznanie przez Sąd, że utrata ogromnej liczby studentów-cudzoziemców też tych zaplanowanych w kolejnych rekrutacjach, nie jest szkodą "znaczną", jest niezrozumiałe i całkowicie nieuprawnione. W skardze oraz w załączonych do niej dokumentach, Uczelnia wielokrotnie podnosiła, iż znajduje się w szczególnej, bezprecedensowej sytuacji faktycznej i prawnej. Przez niemal rok (od lutego 2024 r. do lutego 2025 r.) Uczelnia na mocy postanowienia prokuratora objęta była zarządem przymusowym, który (jak już wskazano powyżej), podejmował liczne nieekonomicznie i nietrafne decyzje biznesowe.
Od marca 2025 r. Uczelnia działa w sposób autonomiczny, samodzielnie, przez swoje statutowe organy, w pełni z poszanowaniem prawa, wymogów jakościowych i prowadzenia kształcenia na dobrym poziomie. Zarzut o rzekomym braku studentów polskich był nieprawdziwy w czasie wydawania decyzji przez MNISW, jak i jest nieprawdziwy obecnie. W uczelni obecnie kształci się blisko 7000 studentów polskich.
Uczelnia w czasie wydawania decyzji MNISW znajdowała się w intensywnym procesie naprawczym (który obecnie jest już prawie zakończony), o czym ówczesny Minister doskonale wiedział, jednak całkowicie ignorował wszystkie płynące z Uczelni sprawozdania i informacje w tym względzie.
Efektem prac prowadzonych przez władze Uczelni oraz zaangażowanych pracowników uczelni stało się postanowienie Prokuratora Prokuratury Krajowej z dnia 12 lutego 2025 r. uchylające zarząd przymusowy ze skutkiem natychmiastowej wykonalności. Postanowienie wydane m.in. w oparciu o uznanie przez Prokuraturę, że Uczelnia posiada organy i mechanizmy pozwalające na właściwe, prawidłowe i jakościowe, zgodne z przepisami prawa prowadzenie działalności.
W tym kontekście, utrata blisko 5 mln zł przychodu nie jest "zwykłą stratą biznesową". Jest to strata wielkich rozmiarów, a utrzymanie w mocy decyzji MNISW, praktycznie unicestwia płynność finansową podmiotu, niweluje możliwość dalszego finansowania działań naprawczych (jak wdrażanie nowych systemów jakości, zatrudnianie kadry, zmiany w programach studiów) a także bezpośrednio zagraża dalszemu istnieniu Uczelni i może doprowadzić do jej upadłości, zanim Sąd merytorycznie rozpozna skargę. O realności przedstawionego ryzyka wyraźnie świadczy przygotowana przez Uczelnię prognoza finansowa na rok akademicki 2025/2026, z której wynika, że strata na wrzesień 2026 r. wyniesie ponad 6 mln zł, które to ryzyko udałoby się znacząco zmitygować, w sytuacji, gdyby Uczelnia mogła rekrutować i dalej kształcić studentów- cudzoziemców.
Sąd I instancji pominął także argumentację Uczelni dotyczącą skutków niemajątkowych, które są równie dotkliwe i, co najważniejsze, ze swej natury nieodwracalne.
Uczelnia jest w trakcie odbudowy swojego wizerunku. Decyzja MSWiA oparta jest na zarzutach dotyczących przeszłości, które Uczelnia kwestionuje jako nieaktualne i wybiórcze i oparte na doniesieniach medialnych, które stały się przedmiotem pozwów złożonych przez Uczelnię w celu ochrony swojego dobrego imienia, ochrony interesu swoich studentów i całej wspólnoty uczelni. Wykonanie decyzji przed merytorycznym jej zbadaniem przez Sąd, będzie miało skutek w postaci nieodwracalnej utraty reputacji Uczelni zarówno na krajowym jak i międzynarodowym rynku edukacyjnym. Żadne późniejsze orzeczenie Sądu nie przywróci zaufania krajowych i zagranicznych partnerów, agencji rekrutacyjnych i kandydatów, gdy w świat zostanie przekazana informacja, że Uczelnia straciła prawo do przyjmowania cudzoziemców. Jest to klasyczny przykład skutku, który - nawet po wygranej sprawie - jest niemożliwy do odwrócenia.
Celem skargi Uczelni jest wykazanie, że organ oparł swoją decyzję na nieaktualnym stanie faktycznym, ignorując potęgę działań naprawczych i rozwojowych przez nowe władze uczelni. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji oznacza, że organ wyegzekwuje karę (cofnięcie zatwierdzenia) opartą na przeszłych, dawnych nieaktualnych już danych, zanim Sąd w ogóle zbada, czy ewentualne uchybienia zostały usunięte, a co najważniejsze czy rzeczywiście miały miejsce. Prowadzi to do sytuacji, w której Sąd może stwierdzić, że argumentacja Uczelni była prawidłowa i zasługująca na uwzględnienie, a jej działania naprawcze były skuteczne, ale Uczelnia do tego czasu utraci płynność finansową i studentów-cudzoziemców. Odmowa wstrzymania czyni zatem prawo do sądu (art. 45 Konstytucji RP) i merytoryczne rozpoznanie skargi całkowicie iluzorycznym.
Sąd w uzasadnieniu postanowienia nie odniósł się również merytorycznie do trudnych do odwrócenia skutków dla 896 studentów oraz do faktu, że wykonanie decyzji unicestwi proces naprawczy i reputację Uczelni, czyniąc kontrolę sądową bezprzedmiotową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione.
Sąd I instancji trafnie ocenił, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie zawierał argumentacji, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jedyną okolicznością jaką na podstawie treści tego wniosku mógł ocenić Sąd I instancji był wpływ potencjalnej utraty czesnego od 1048 studentów- cudzoziemców za rozpoczęte już kształcenie na kierunkach studiów oferowanych przez Uczelnię z uwagi na cofnięcie uprawnień do prowadzenia studiów dla cudzoziemców (cofnięcie zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia z art. 144 ust. 15 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 769 ze zm.)). We wniosku zabrakło jednak danych i okoliczności, które taki ubytek studentów pozwoliłyby zakwalifikować jako znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki.
Na pewno wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje konieczności opuszczenia Polski przez studiujących tam cudzoziemców, który uzyskali status – pobyt czasowy z uwagi na kształcenie się w tej uczelni albowiem art. 144b ust. 2 ustawy o cudzoziemcach przewiduje, że cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 144, przed dniem, o którym mowa w ust. 1 (wydania ostatecznej decyzji o cofnięciu zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia), może kontynuować kształcenie w jednostce prowadzącej studia, w stosunku do której została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1. Wynika z tego, że istnienie ostatecznej decyzji nie skutkuje zmianą statusu pobytowego dla tych studentów-cudzoziemców, którzy przed dniem wydania tej decyzji byli studentami tej uczelni. Uczelnia z powodu wydania tej decyzji nie utraci tych studentów, których już zrekrutowała. Ponadto z art. 144b ust. 3 tej ustawy wynika, że w postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 144, cudzoziemcowi kontynuującemu kształcenie w jednostce prowadzącej studia, w stosunku do której została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się wymogu związanego z obowiązkiem zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia. Czyli w razie ponownej oceny statusu cudzoziemca studenta, kontynuującego studia na uczelni, której cofnięto zatwierdzenie, wymóg istnienia zatwierdzenia uczelni nie będzie stosowany.
Z art. 144b ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wynika, że jednostka prowadząca studia, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia, od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna, nie może prowadzić przyjęć cudzoziemców na studia.
Powyższe prowadzi do wniosku, że uczelnia prowadząca nabór cudzoziemców na studia nie będzie mogła tego robić od dnia wydania przedmiotowej, ostatecznej decyzji o cofnięciu zatwierdzenia.
Sąd I instancji nie mógł wziąć tego skutku pod uwagę niejako z urzędu albowiem zobligowany był treścią okoliczności wskazanych we wnisku o wstrzymanie a tam takiej okoliczności nie podniesiono. Wniosek skoncentrował się na odpływie dotychczasowych studentów, co nie miało podtaw prawnych, gdyż samo wydanie zaskarżonej decyzji nie miało wpływu na ich status pobytowy czy możliwość dalszego kontynuowania nauki.
Analiza zażalenia wskazuje jednak wyraźnie na skutek zaskarżonej decyzji tj. okoliczność braku możliwości przyjęć studentów cudzoziemców na studia i jej wpływu na aktualne funkcjomowanie Uczelni do czasu merytorycznego rozpozania skargi przez Sąd I instancji. Wobec powyższego NSA wziął pod uwagę ten skutek zaskarżonej decyzji i na podstawie danych wskazanych w zażaleniu dokonał oceny czy okoliczność taka w przypadku tej uczelni może świadczyć o wystąpieniu zagrożenia znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami.
W ocenie NSA, z informacji zawartych w zażaleniu przedstawiających charakterystykę i organizację prowadzonej przez Uczelnię działalności edukacyjnej ukierunkowanej na studentów cudzoziemców można przyjąć, że całkowite pozbawienie Uczelni dochodów związanych z kształceniem studentów cudzoziemców przy już poniesionych wymiernych i wysokich kosztach organizacji ich kształcenia może zagrozić jej sytuacji finansowej. Nie chodzi tu bynajmniej o uszczuplnie dotychczasowych dochodów ale o znaczące bo grożące utratą płynności finansowej pogorszenie sytuacji majątkowej. Jeśli przyjąć, że Uczelnia w planie organizacji rekrutacji studentów cudzoziemców przeznaczyła na same wynagrodzenia 1.350.000 złotych, a założony budżet działań marketingowych wyniósł 1.080.000 złotych, to brak możliwości prowadzenia naboru studentów cudzoziemców może prowadzić do znaczącej szkody po stronie Uczelni. Z przedstawionych szacunkowych wyliczeń wynika, że zakaładano rekrutację 500 studentów na kolejny rok akademicki co przy kwocie czesnego 2000 EUR miało wygenerować 1 mln EUR dochodu. Przy kosztach na poziomie 560 000 EUR zysk dla Uczelni wyniósłby 440 000 EUR. Można zatem przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do straty na poziomie 1 mln EUR bowiem przy kosztach obsługi rekrutacji na poziomie 560 000 EUR nie uzyska dochodu zwiazanego z przyhęciem nowych studentów. W roku 2024 Uczelnia nie pozyskała nowych studentów co skutkować miało stratą 5 mln złotych. Przewidywania na 2025/2026 r. mówią o stracie z tego tytułu w wysokości ponad 6 mln złotych.
Ponadto ewidentną i równie boleną stratą dla Uczelni jest utrata renomy z uwagi na fakt wydania zaskarżonej decyzji. Wizerunek i pozytywna opinia jest dobrem mającym wymierny wpływ na wynik i sytuację fiansową uczelni prywatnej, która przecież nie korzysta z subwencji z budżetu Państwa. Jeśli Uczelnia nie zrekrutuje studentów cudzoziemców z uwagi na przeszkody prawne to na pewno odbije się to na jej renomie w środowisku akademickim i potencjalnych studentów. Można zatem przyjąć, że wykoanie decyzji może zagrozić wystąpieniem w sytuacji Uczelni trudnymi do odwróceia skutkami.
Wobec powyższego, w ocenie NSA, należało stawiedzić, że o ile Sąd I instancji nie mógł ocenić wszystkich okoliczności sprawy bo nie zostały mu one przedstawione w sposób czytelny we wniosku, to z uwagi na podniesione w zażaleniu okoliczności należało wstrzymać wykoanie zaskarżonej decyzji by chronić Uczelnię do czasu rozpozania skargi przed ewidentnymi zagrożeniami w postaci możliwej utraty płynności finansowej i utraty wizerunku czy renomy z uwagi na brak możliwości rekrutacji noiwych studentów cudzoziemców. Zagrożenia te, zdaniem NSA, wypełniają znamiona znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków, które stanowią przesłanki wstrzymania wykonania z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oraz art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.