II OZ 191/05

II OZ 191/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ludwik Żukowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1491/06 - Wyrok NSA z 2007-11-09
II SA/Bd 1001/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2006-03-29
II OZ 1016/05 - Postanowienie NSA z 2005-11-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone zażaleniem postanowienie Sądu
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA L. Żukowski (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, z dnia 7 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 1001/04 o pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia, od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2004r. o sygn. akt II SA/Bd 1001/04, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej przez Z. G. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 26 sierpnia 2004 r. o nr [...] wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia, - postanawia – uchylić zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (zwany dalej WSA), postanowieniem z dnia 16 listopada 2004r. o sygn. akt II SA/Bd 1001/04 nie uwzględnił wniosku Z. G. o wstrzymanie zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu.
Od wyżej wskazanego postanowienia Sądu zażalenie w imieniu Z. G. wniósł K. G.. Ponieważ do zażalenia nie zostało załączone pełnomocnictwo, Sąd postanowił wezwać K. G. o jego nadesłanie ze wskazaniem uprawnień przewidzianych treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.). W wezwaniu, jako rygor niezastosowania się do niego, podano pozostawienie zażalenia bez rozpoznania.
W dniu 29 grudnia 2004r. wpłynęło do WSA w Bydgoszczy pismo K. G. wraz z pełnomocnictwem. Z treści pełnomocnictwa wynika m.in., że Z. G. upoważnił K. G. do działania w jego imieniu przed wszystkimi sądami. Treść pełnomocnictwa nie wyjaśnia jednak czy K. G. jest według art. 35 P.p.s.a. osobą która może reprezentować Z. G. przed sądem administracyjnym.
W dniu 7 stycznia 2005r., WSA w Bydgoszczy wydał postanowienie, w którym postanowił pozostawić zażalenie K. G. bez rozpoznania. Jak wynika z treści uzasadnienia, K. G. nie wykonał wezwania Sądu w całości gdyż pełnomocnictwo nie wskazuje uprawnień wynikających z treści art. 35 § 1 P.p.s.a. Ponadto, udzielone pełnomocnictwo nie zostało opłacone opłatą skarbową.
Od powyższego postanowienia, Z. G. działając osobiście wniósł zażalenie, w którym domagał się zmiany orzeczenia Sądu. Skarżący podkreślił, że choć z treści pełnomocnictwa nie wynika, że K. G. jest jego synem, to z całą pewnością taką informacje zawarto w zażaleniu od postanawiania Sądu o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
zażalenie strony jest zasadne, gdyż zaskarżone postanowienie narusza przepisy procedury sądowoadministracyjnej, w sposób który miał istotne znaczenie dla załatwienia sprawy.
Trafnie zauważa skarżący, iż informacja o tym, że jest on ojcem swego pełnomocnika K. G. została zawarta w treści zażalenia od postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2004r. o sygn. akt II SA/Bd 1001/04. Na podstawie lektury tego pisma, bez trudności można dowiedzieć się, że Z. G. jest ojcem K. G.. Wobec tego nie było potrzeby aby treść pełnomocnictwa zawierała takie właśnie wskazanie. Sąd badając sprawę nie może ograniczać się tylko do analizy treści pełnomocnictwa, gdyż okoliczności sprawy mogą wyjaśnić inne znajdujące się w aktach dowody. Zażaleniu strony, po otrzymaniu przez Sąd pełnomocnictwa, można było bez przeszkód nadać bieg. Pomimo tego strona została wezwana do przedłożenia pełnomocnictwa wyraźnie wskazującego, czy K. G. należy do kręgu osób mogących z mocy art. 35 § 1 P.p.s.a. reprezentować Z. G.. Na marginesie, K. G. nie został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Nie ma więc racji Sąd I instancji twierdząc w uzasadnieniu, że nie można ocenić czy udzielone pełnomocnictwo jest skuteczne, skoro nie wiadomo do kręgu jakich osób należy zaliczyć K. G.. Podejście Sądu było, przynajmniej w tym zakresie, nazbyt formalistyczne.
Sąd w treści uzasadnienia wskazuje również, że na pełnomocnictwie nie naklejono znaczków opłaty skarbowej. Jest oczywistym, że niewywiązanie się z tego wymogu nie stanowi przeszkody do przyjęcia przez K. G. umocowania do działania w postępowaniu sądowym od swego ojca Z. G.. Mówiąc inaczej, nie ma to znaczenia dla skuteczności udzielonego pełnomocnictwa.
Wypada też wskazać na przyjęcie przez Sąd niewłaściwej podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia. Jeżeli Sąd I instancji uznał, że brak zażalenia nie został przez stronę usunięty, to powinien zastosować art. 178 P.p.s.a., poprzez regulację zawartą w art. 197 § 2 P.p.s.a. Należy zwrócić uwagę, iż przepis art. 49 P.p.s.a. może być stosowany jedynie wówczas gdy ustawa nie stanowi inaczej. Konieczność odrzucenia środka zaskarżenia, a nie pozostawienia bez rozpoznania, w przypadku nieuzupełnienia jego braków formalnych wynika wprost z treści art. 178 P.p.s.a.
Z tych powodów Sąd I instancji w sposób niewłaściwy zastosował art. 35 § 1 oraz art. 49 P.p.s.a. Sprawa zażalenia złożonego przez K. G. w imieniu Z. G. nie powinna zostać przez Sąd zakończona poprzez pozostawienie pisma bez rozpoznania. Zażaleniu strony po uiszczeniu należnej opłaty sądowej powinno nadać się bieg przewidziany procedurą sądowoadministracyjną.
Taki stan rzeczy, był powodem uchylenia postanowienia na podstawie art. 197 § 2 P.p.s.a.