II OZ 19/26

II OZ 19/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
II SA/Gd 553/25 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2026-03-26
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 28 stycznia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.P. i S.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 553/25 odrzucające zażalenie D.P. i S.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2025 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D.P. i S.P. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 21 maja 2025 r., nr WOP.7722.68.2022.JS w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku postanowieniem z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 553/25, odrzucił zażalenie D.P. i S.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2025 r. o odrzuceniu wniosku S.P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D.P. i S.P. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (PWINB) z 21 maja 2025 r., nr WOP.7722.68.2022.JS, w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
W uzasadnieniu swego postanowienia w przedmiocie odrzucenia zażalenia sąd pierwszej instancji wskazał, że ww. postanowienie WSA w Gdańsku z 10 października 2025 r. zawierające pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia doręczono skarżącym w dniu 21 października 2025 r. (k. 75 i 76 akt).
Skarżący w dniu 27 października 2025 r. wnieśli zażalenie, które nie było podpisane, oraz od którego nie został uiszczony wpis sądowy.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II WSA w Gdańsku z 3 listopada 2025 r. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia oraz do usunięcia braków formalnych zażalenia przez podpisanie zażalenia znajdującego się w aktach sprawy bądź przez nadesłanie zażalenia zawierającego własnoręczny, oryginalny podpis celem dołączenia do akt sprawy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Poinformowano skarżących, że nadesłanie odpisu zażalenia przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego nadsyłania. Wezwania doręczono skarżącym 7 listopada 2025 r.
Skarżący w dniu 13 listopada 2025 r. przesłali do WSA podpisane przez siebie zażalenie, jednakże nie uiścili wpisu sądowego (k. 93 akt).
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że termin do uiszczenia wpisu od zażalenia jest terminem ustawowym, w związku z czym jego skrócenie czy wydłużenie na wniosek zobowiązanego do uiszczenia tej opłaty sądowej jest niedopuszczalne, wobec czego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa), orzeczono o odrzuceniu zażalenia.
Zażalenie na ww. postanowienie złożyli D.P. i S.P., wnosząc o jego uchylenie.
Skarżący kwestionują fakt otrzymania wezwania do uiszczenia opłaty sądowej. Wskazują, że w dniu 7 listopada 2025 r. otrzymali przesyłkę sądową z 3 listopada 2025. Przesyłka ta zawierała wyłącznie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez jego własnoręczne podpisanie. Do tego wezwania odnieśli się w całości, przesyłając do sądu w dniu 13 listopada 2025 r. podpisane przez nich zażalenie. Skarżący podnoszą, że w żadnej z doręczonych kopert nie znajdowało się wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 Ppsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest m. in. zażalenie. W myśl art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Szczególne znaczenie ustawodawca nadał obowiązkowi uiszczenia opłaty od zażalenia. W art. 220 § 2 Ppsa stanowi się, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek z 7 listopada 2025 r. (k. 87 i 88 akt sądowych) wynika, że doręczenia zostały dokonane prawidłowo na adres skarżących podany zarówno w skardze, jak i następnie zażaleniu (odbiór potwierdziła własnoręcznym podpisem D.P.), a przesyłki te zawierały tak wezwania do uiszczenia wpisu, jak i wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Zawarte w zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacje dowodzą, że skarżący otrzymali wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia i podważają wiarygodność ich twierdzeń. Wskazać bowiem należy, że skarżący kwestionują doręczenie jednego z dwóch wysłanych im przez sąd wojewódzki dokumentów, tj. wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia, twierdząc, że otrzymali jedynie wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia przez podpisanie zażalenia, czemu uczynili zadość. Natomiast na obu zwrotnych potwierdzeniach odbioru w polu: "rodzaj przesyłki" wpisane są wyraźnie dwa odrębne wezwania.
Subiektywne przeświadczenie skarżących o wadliwości doręczenia, nie może stanowić argumentu uzasadniającego wniesione zażalenie. Należy bowiem podnieść, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2022 r. II OZ 561/21, LEX nr 3323249). W niniejszej sprawie skarżący nie obalili domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Domniemania tego nie mogą obalić werbalne argumenty skarżących, że nie zostali oni wezwani do uiszczenia wpisu od zażalenia, w sytuacji gdy odbierając przesyłki potwierdzili ich odbiór.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji co do zasadności odrzucenia zażalenia z uwagi na nieuiszczenie w terminie należnego wpisu
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.