II OZ 189/05

II OZ 189/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ludwik Żukowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1319/04 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2004-11-24
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA L. Żukowski (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 27 grudnia 2004 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1319/04 o odmowie przywrócenia L. P. terminu do złożenia odpisu skargi, od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lipca 2004r. znak : [...] wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, - postanawia – oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej WSA), postanowieniem z dnia 24 listopada 2004r. o sygn. akt VII SA/Wa 1319/04 postanowił odrzucić skargę L. P. złożoną na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odrzucenie skargi zostało uzasadnione tym, że skarżąca nie nadesłała w wyznaczonym przez Sąd terminie 7 dni odpisu skargi.
Po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi L. P. wniosła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do nadesłania odpisu skargi. Do tego wniosku załączyła odpis skargi. Swoją prośbę uzasadniła tym, że zapomniała złożyć odpis skargi w czym nie można przypisać jej winy.
WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 27 grudnia 2004r. odmówił L. P. przywrócenia terminu do złożenia odpisu skargi. Według Sądu, strona nie uprawdopodobniła braku winy.
Od wyżej wskazanego postanowienia zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła L. P.. Skarżąca w swym zażaleniu podniosła, że nie można przypisać jej winy w niezachowaniu terminu, gdyż jednocześnie wniosła opłatę sądową od skargi. Skarżąca działając bez pełnomocnika miała trudności ze zrozumieniem skierowanego do niej wezwania. W zażaleniu wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
zażalenie nie może zostać uwzględnione, gdyż Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia.
Skarżąca w swym zażaleniu podniosła, iż nie można przypisać jej winy w niedopełnieniu formalności jaką było złożenie odpisu skargi. Brak jej winy wynikł z niezrozumienia treści wezwania. Co oczywiste, powołana przez skarżącą okoliczność nie stanowi o braku winy w niedochowaniu obowiązkowi nadesłania odpisu skargi. Skierowane do skarżącej wezwanie było zrozumiałe a przez to skarżąca mogła z łatwością wywiązać się z tego obowiązku. Przekonuje do tego i to, że skarżącą uiściła w terminie należny od skargi wpis sądowy. Skoro strona była w stanie zrozumieć jedną z części wezwania, to trudno znaleźć przeszkodę uniemożliwiającą wykonanie wezwania w całości.
Nie znajduje też podstaw do uwzględnienia argument wskazany w treści wniosku o przywrócenie terminu, który ma przekonywać Sąd o braku winy L. P.. Strona przyznaje, że konieczność nadesłania odpisu skargi uszła jej uwadze. Nie stanowi tu kwestii, iż zapomnienie o obowiązku wykonania nałożonych na stronę obowiązków, nie jest przeszkodą uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej. Jest to wyraźny dowód nienależytego dbania strony postępowania o spełnienie obowiązków związanych ze wszczętym procesem.
Tak więc dokonana przez WSA ocena wniosku strony i wynikająca z tej oceny konkluzja, jest zdaniem Sądu prawidłowa.
NSA dostrzega jednak uchybienia Sądu I instancji przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu.
Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca w wyznaczonym przez Sąd terminie nie nadesłała uwierzytelnionego za zgodność z oryginałem odpisu skargi. Spowodowało to odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej P.p.s.a.). Postanowienie WSA z dnia 24 listopada 2004r. sygn. akt VII SA/Wa 1319/04 o odrzuceniu skargi skarżąca otrzymała w dniu 9 grudnia 2004r., co potwierdza dowód doręczenia. Ponieważ skarżąca twierdzi, że powodem uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi było jej zapomnienie o konieczności nienadesłania odpisu skargi, za czas w którym ustała przyczyna uchybienia terminu należy uznać dzień, w którym strona dowiedziała się o tej konieczności, czyli dzień otrzymania odpisu postanowienia Sądu z dnia 24 listopada 2004r. o sygn. akt VII SA/Wa 1319/04. Oznacza to, że termin 7 dni do złożenia przez L. P. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi zakończył się w dniu 16 grudnia 2004r. w czwartek. Nie ulega też kwestii, iż strona wniosek o przywrócenie terminu nadała w urzędzie pocztowym w Hajnówce w dniu 17 grudnia 2004r., a więc z jednodniowym przekroczeniem określonego w art. 87 P.p.s.a. terminu 7 dni. Wobec przekroczenia terminu wniosek skarżącej powinien zostać odrzucony. Wydanie rozstrzygnięcia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji gdy wniosek został złożony po upływie siedmiu dni liczonym od czasu ustania przyczyny uchybienia nakazuje unormowanie zawarte w art. 88 P.p.s.a. Pomimo tego Sąd I instancji rozpoznał wniosek merytorycznie i odmówił przywrócenia terminu.
Sąd podkreśla, że to naruszenie przepisów postępowania nie może zadecydować o skasowaniu zaskarżonego postanowienia z uwagi na zakaz reformationis in peius oraz związanie Sądu II instancji granicami zażalenia. Przepis art. 134 § 2 P.p.s.a. oraz art. 183 § 1 P.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym z mocy art. 193 P.p.s.a. oraz art. 197 § 2 P.p.s.a.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 197 § 2 P.p.s.a.