II OZ 1857/25

II OZ 1857/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 243/25 o odrzuceniu skargi B.B. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 lipca 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wa 243/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę B.B. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
W uzasadnieniu swego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że B.B., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do WSA w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (znak WSC-II-W.6151.28040.2025).
Pełnomocnik skarżącego wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego bądź złożenie oświadczenia, że skarżącemu nie został nadany numer PESEL. Ponadto, do pełnomocnika skarżącego skierowano wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W wezwaniach wskazano przy tym, że termin na uzupełnienie ww. braku formalnego skargi oraz na uiszczenie należnego wpisu sądowego wynosi 7 dni, przy czym w przypadku nieuzupełnienia w owym terminie braku formalnego bądź nieuiszczenia w terminie wpisu sądowego – skarga zostanie odrzucona. Korespondencja sądowa z odpowiednimi wezwaniami została skutecznie doręczona na podany we wniesionej skardze adres pełnomocnika w dniu 23 maja 2025 r. (k. 23). Termin na uzupełnienie braku formalnego oraz na uiszczenie należnego wpisu sądowego upłynął bezskutecznie z dniem 30 maja 2025 r. Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że w pismach datowanych na 24 kwietnia 2025 r. oraz 23 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę, jednakże – jak wskazał sąd pierwszej instancji – cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Pomimo zatem wniesienia przez pełnomocnika skarżącego pism zawierających oświadczenie o cofnięciu skargi, w niniejszej sprawie skargę sąd wojewódzki skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył B.B., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o zmianę tego orzeczenia.
W przekonaniu strony skarżącej, skoro cofnęła ona skargę na bezczynność, postępowanie powinno zostać umorzone ze względu na bezprzedmiotowość.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, Ppsa). Do warunków wymaganych przez przepisy tej ustawy do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 Ppsa - uiszczenie wpisu od skargi.
Na mocy przepisu art. 47 § 1 Ppsa, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 2 pkt 1 lit. b Ppsa, pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Przepis art. 49 § 1 Ppsa stanowi zaś, że w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 Ppsa jest art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, który w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia.
Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 Ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący (z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a) wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 Ppsa).
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 60 Ppsa, skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji – jak słusznie przyjął sąd pierwszej instancji, cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd wojewódzki prawidłowo odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi oraz brak uiszczenia wpisu sądowego. Skarga ta zawierała zatem braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, a co za tym idzie nie mogła zostać skuteczne cofnięta.
Mając na uwadze podane okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.