II OZ 18/26

Skarżąca, M.G., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmawiającą jej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W ramach skargi złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że konieczność opuszczenia terytorium Polski do czasu rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji pozbawi ją możliwości osobistego udziału w postępowaniu, co naruszałoby prawo do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Sąd uznał, że decyzja odmawiająca zezwolenia na pobyt czasowy nie nakłada obowiązku opuszczenia kraju ani nie podlega przymusowemu wykonaniu. Skutkiem takiej decyzji jest jedynie brak nabycia prawa do legalnego pobytu, a ewentualne zobowiązanie do powrotu i jego przymusowe wykonanie następuje na podstawie odrębnej decyzji. Skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów proceduralnych, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Sąd podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania ma chronić przed szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami, a ciężar uprawdopodobnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. NSA potwierdził stanowisko WSA, że decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie jest decyzją podlegającą wykonaniu w rozumieniu przepisów, a obawy skarżącej dotyczące opuszczenia kraju są związane z ewentualną przyszłą decyzją o zobowiązaniu do powrotu. Sąd odwołał się do utrwalonego orzecznictwa ETPC, zgodnie z którym sprawy dotyczące pobytu cudzoziemców nie zawsze podlegają gwarancjom z art. 6 EKPCz, a prawo do sądu może podlegać ograniczeniom. NSA stwierdził, że odmowa wstrzymania wykonania nie narusza prawa do sądu, zwłaszcza przy reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający