II OZ 147/12

II OZ 147/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-02-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Uzasadnienie
Sygn. powiązane
II OZ 382/11 - Postanowienie NSA z 2011-05-11
II SA/Bk 86/11 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2011-11-10
II OSK 497/12 - Wyrok NSA z 2013-06-27
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.16 par.2, art.103, art.141 par.3 art.160, art.194 par.1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
II OZ 147 / 12 POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 86/11 w zakresie odmowy sporządzenia uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 86/11 w zakresie nieuwzględnienia odwołania J. B. od zarządzenia Przewodniczącego składu orzekającego z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 86/11 w zakresie oddalenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania legalizacyjnego postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
II OZ 147/12
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił skarżącemu J. B. sporządzenia uzasadnienia postanowienia tego Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r., którym nie uwzględniono odwołania skarżącego od zarządzenia Przewodniczącego składu orzekającego z dnia 17 listopada 2011 r. wydanego w przedmiocie uzupełniania protokołu rozprawy.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż we wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia postanowienia z 8 grudnia 2011 r. skarżący uznał, że pouczenie zawarte w jego odpisie nie zawierało informacji, iż jego uzasadnienie nie zostanie sporządzone nawet na pisemny wniosek. Tymczasem jest ono niezbędne do ustalenia motywów, jakimi kierował się Sąd, nie uwzględniając odwołania. Jest również niezbędne do wniesienia skargi kasacyjnej na przepisy uniemożliwiające poznanie motywów Sądu.
Oddalając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na treść art. 103 w związku z art. 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oraz podkreślił, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą uzasadnieniu podlegają wyłącznie postanowienia zaskarżalne (art. 163 § 1 i 2 p.p.s.a.). Te, które nie podlegają zaskarżeniu, nie wymagają zatem uzasadnienia. W procedurze sądowoadministracyjnej postanowienie jest zaskarżalne zażaleniem wyłącznie w tych przypadkach, w których stanowi o tym wprost ustawa. Nie istnieje domniemanie zaskarżalności orzeczeń wpadkowych. Z treści art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wymieniono przypadki postanowień zaskarżalnych zażaleniem nie wynika, aby do tej kategorii należało postanowienie o odmowie uwzględnienia odwołania od zarządzenia o uzupełnieniu protokołu rozprawy, gdyż nie zostało ono w tym przepisie wymienione. Nie przewidziano zażalenia na to postanowienie również w przepisie regulującym procedurę uzupełniania protokołu rozprawy (art. 103 p.p.s.a.). Jeżeli zatem postanowienie w przedmiocie uzupełnienia protokołu rozprawy (pozytywne lub negatywne), wydane po rozpoznaniu odwołania od zarządzenia przewodniczącego składu orzekającego nie podlega zaskarżeniu, to zgodnie z zasadą z art. 163 § 1 i 2 p.p.s.a. nie podlega również uzasadnieniu.
Z powyższych względów, wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia nie mógł zostać uwzględniony. Nadto Sąd pierwszej instancji wskazał, ż skarżący może podnosić zarzuty dotyczące czynności procesowych Sądu, niepodlegające odrębnemu zaskarżeniu i uzasadnieniu w skardze kasacyjnej.
Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 141 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. B., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- prawa materialnego w postaci art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż brak bezpośredniego środka zaskarżenia na postanowienie wydane w trybie art. 103 zdanie drugie w związku z art. 160 p.p.s.a. upoważnia Sąd do procedowania w sposób niejawny (utajenie motywów podejmowanych orzeczeń), gdy takie działanie nie mieści się w treści konstytucyjnego prawa do sądu, przy czym sposób zakomunikowania motywów orzeczeń nie jest przez wskazaną normę konstytucyjną ograniczony do formy pisemnej,
- obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 103 zdanie drugie w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., albowiem w tym przypadku jednoosobowy skład Sądu był nieodpowiedni, gdyż odwołania od zarządzenia Przewodniczącego składu orzekającego w przedmiocie odmowy sprostowania protokołu rozpatrywane są przez pełen skład i tylko taki był władny do rozpoznania wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia, co skutkuje nieważnością postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne.
Na wstępie, odnosząc się do przedstawionego w zażaleniu zarzutu nieważności postępowania, stwierdzić należało, iż przedmiot niniejszej kontroli stanowiło postanowienie z dnia 7 lutego 2012 r. Sądu pierwszej instancji o odmowie sporządzenia uzasadnienia do postanowienia z dnia 8 grudnia 2011 r., a nie jak wskazuje skarżący postanowienie nie uwzględniające odwołania od zarządzenia Przewodniczącego w przedmiocie uzupełnia protokołu rozprawy, który to środek odwoławczy został rozpoznany uprzednio postanowieniem Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r. Nie podlegał on zatem ocenie w niniejszym postępowaniu zażaleniowym. Także jednoosobowy skład Sądu wydający kontrolowane rozstrzygnięcie w świetle art. 141 § 3 w związku z art. 16 § 2 p.p.s.a. był prawidłowy. Z tych względów bezzasadny pozostawał zarzut naruszenia art. 103 w związku z art. 16 § 2 w związku z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Nadto prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji w oparciu o normę art. 163 § 1 i 2 p.p.s.a., że postanowienia, które nie podlegają zaskarżeniu, nie są uzasadnianie, chociaż możliwym będzie podniesieniu przeciwko niemu zarzutów, ale dopiero na etapie postępowania kasacyjnego. Niezaskarżalność postanowienia wydanego na skutek odwołania złożonego w trybie art. 103 zdanie drugie p.p.s.a. wynikała z nie zamieszczenia tych rozstrzygnięć w katalogu postanowień, od których stronie przysługuje zażalenie z art. 194 § 1 p.p.s.a. ani w przepisie szczególnym regulującym daną instytucję, w tym przypadku art. 103 tej ustawy. Ustaleń tych nie podważa również przedstawiony w rozpoznawanym zażaleniu zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 103 i art. 160 p.p.s.a., gdyż w takim działaniu Sądu nie sposób dopatrzeć się jakiegokolwiek naruszenia konstytucyjnego prawa strony do Sądu, szczególnie że nie są one wyłączone spod jakiejkolwiek kontroli.
Ze wskazanych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.