II OZ 1462/25

II OZ 1462/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Odrzucono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P., R. P., D. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 701/24 w przedmiocie odmowy przyznania K. P. prawa pomocy w sprawie ze skargi K. P. i R. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r., nr 883/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P.; 2. odrzucić zażalenie R. P., D. K. i D. K.
Uzasadnienie
K. P. i R. P. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r., nr 883/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 701/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") odmówił przyznania K. P. prawa pomocy. Sąd pierwszej instancji uznał, że K. P. nie posiada interesu prawnego pozwalającego złożyć skargę w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja dotyczy bowiem wyłącznie dokonanej przez organ oceny w zakresie dopuszczalności wniesionego przez R. P. odwołania od decyzji organu pierwszej instancji .
Zażalenia na postanowienie z dnia 29 kwietnia 2025 r. wnieśli K. P., R. P., D. K. i D. K.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie K. P. należy oddalić jako nieusprawiedliwione.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zastosowanie tej regulacji następuje, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (zob. postanowienie NSA z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I ONP 10/12) w szczególności, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a. (tak postanowienie NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 13/14).
Mechanizm oczywistej bezzasadności skargi znajduje zastosowanie w odniesieniu do spraw oczywistych pod względem stanu faktycznego i prawnego. Do spraw oczywistych zaliczają się z jednej strony sprawy tzw. seryjne - czy to dotyczące tych samych stron, czy też różnych podmiotów - które wielokrotnie trafiają do sądów administracyjnych, a z drugiej strony - sprawy niepowtarzalne, jednostkowe, które jednak w świetle stanu faktycznego i prawnego konkretnej sprawy oraz wysoce nieprzekonującej treści wniesionego środka prawnego nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że nie może on zostać uwzględniony (zob. J. Olszanowski, P. Ostrowski, "Oczywista (bez)zasadność skargi i skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2025, nr 4, s. 57 i n.).
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro wniosek K. P. o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi, która kwalifikuje się do odrzucenia wobec jej niedopuszczalności, to również uznać należy, że na obecnym etapie skarżąca nie nabyła prawa do ubiegania się o przyznanie jej prawa pomocy. Wskazać przyjdzie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2473/24 odrzucił skargę K. P. (postanowieniem z dnia 20 czerwca 2025 r. Sąd ten odrzucił wniesioną skargę kasacyjną od tego orzeczenia, a kolejnym postanowieniem z dnia 24 lipca 2025 r. - odrzucił zażalenie na to postanowienie).
W efekcie zażalenie wniesione przez K. P. należało oddalić.
Zażalenia wniesione przez R. P., D. K. i D. K. podlegały natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, niebędącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zażaleń R. P., D. K. i D. K., którzy nie są adresatami postanowienia z dnia 29 kwietnia 2025 r., jego adresatem była wyłącznie K. P.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 sentencji w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.