II OZ 1053/16

II OZ 1053/16 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2016-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-09-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Teresa Kobylecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1006/16 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-01-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3 art. 184 art. 197 par.  1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1006/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Wojewody M. z dnia 17 lutego 2016 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1006/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił D. N. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Wojewody M. z dnia 17 lutego 2016 r., nr ... w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że Wojewoda M. decyzją z dnia 17 lutego 2016 r. nr ... utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 29 grudnia 2015 r. nr ... orzekającą o wymeldowaniu D. N. z pobytu stałego z lokalu nr ... położonego przy ul. P. W. ... w W.
Na powyższą decyzję z dnia 17 lutego 2016 r. D. N. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie wymeldowania.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie skonkretyzowała w czym miałaby się wyrażać szkoda oraz jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny.
Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w ocenie Sądu, wymeldowanie jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 powołanej ustawy, a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Sąd podkreślił, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może spowodować negatywnych skutków. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388 z późn. zm.) zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zamelduje. Decyzja o wymeldowaniu ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencje do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Lex nr 54068, OTK-A 2002/3/34) podkreślono, że zameldowanie jest jedynie formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Powoduje to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc bada również wymeldowanie, które jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, ustaniu jej pobytu w dotychczasowym miejscu (tj. jego opuszczeniu).
Zatem w ocenie Sądu, odmowa wstrzymania wykonania decyzji o wymeldowaniu nie może powodować niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odmówił D. N. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Wojewody M. decyzji z dnia 17 lutego 2015 r., nr ..., który utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 29 grudnia 2015 r., nr ...
W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 29 października 2014 roku Sąd Rejonowy dla W. P. P. w W. nakazał by skarżąca wraz z synem D. N. opuściła lokal nr .. przy ul. P. W. ... w W. i wydała go Spółdzielni Mieszkaniowej B. w W. - bez prawa do lokalu socjalnego. Skarżąca wskazała, że Spółdzielnia chce sprzedać przedmiotowy lokal, a przed sprzedażą powstrzymuje ją jedynie meldunek skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Nie jest rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżąca upatruje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji o wymeldowaniu. Obowiązkiem skarżącej było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Inicjatywa w tym zakresie należy do D. N., a brak podania przez nią jakichkolwiek informacji i niepoparcie ich stosownymi dokumentami prowadzi do uznania, iż strona nie wywiązała się z obowiązku wykazania w wystarczającym stopniu istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Argumenty podniesione w zażaleniu nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Słusznie bowiem Sąd I wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny, nie ma ona charakteru nieodwracalnego oraz nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw do lokalu.
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.
-----------------------
1