II OZ 1392/25

II OZ 1392/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 88, art. 185 par. 1, art. 197 par. 2, art. 156 par. 1 i 3, art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 556/25 odrzucające wniosek A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 4 grudnia 2024 r., znak: Wl-I.7821.27.1.2023.HP.AW w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: 1. sprostować z urzędu komparycję postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 556/25, w ten sposób, że w miejsce oznaczenia strony skarżącej "A. K.", wpisać "A. K.", 2. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 556/25, odrzucił wniosek A. K. (skarżący) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego (Wojewoda) z dnia 4 grudnia 2024 r., znak: Wl-I.7821.27.1.2023.HP.AW.
Sąd podał, że skarżący pismem z dnia 26 lutego 2025 r. ("data wpływu do Sądu") złożył skargę na ww. decyzję Wojewody. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą ww. decyzję doręczono na adres skarżącego w dniu 30 grudnia 2024 r. W dniu 29 stycznia 2025 r. upłynął zatem ustawowy termin do wniesienia skargi. Skargę skarżący złożył natomiast 26 lutego 2025 r. osobiście w Mazowieckim Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia podnosząc, że do końca stycznia pracował na terenie Niemiec. Według skarżącego w dniu 20 lutego 2025 r. upłynął termin do wniesienia skargi. Tego dnia miał awarię samochodu, a po powrocie okazało się, że poczta jest już nieczynna.
Sąd przywołał art. 87 § 1 i 2, art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a.") oraz stwierdził, że z akt sprawy wynika, że ww. decyzja została odebrana, w imieniu skarżącego, w dniu 30 grudnia 2024 r. W konsekwencji 30-dniowy termin do złożenia skargi upływał skarżącemu w dniu 29 stycznia 2025 r. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi skarżący mógł zatem najwcześniej złożyć w terminie 7 dni od tej daty, czyli do 5 lutego 2025 r. Wniosek został jednak złożony dopiero w dniu 26 lutego 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i jako taki podlegał odrzuceniu.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając "naruszenie przepisów postępowania, w tym przepisów o przywróceniu terminu do dokonania czynności (wniesienia skargi na decyzję) w związku z art. 49 ustęp 1 i 2 k.p.a. o sposobie ogłoszenia i terminie doręczenia decyzji", co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do niesłusznego odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na ww. decyzję. Skarżący wskazał, że Sąd błędnie przyjął, że doręczono mu decyzję w dniu 30 grudnia 2024 r. Podkreślił, że w tym dniu, być może odebrała tę decyzję jego żona. Skarżący wyjaśnił, że nie mieszka jednakże z żoną, prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. Żona mieszka ("i w tamtym czasie mieszkała") w N., a on za granicą. Natomiast kiedy jest w Polsce zamieszkuje ("i zamieszkiwałem") w W. przy ul. [...] nr [...] m. [...] i było to jego miejsce zamieszkania w tamtym czasie. Ponadto skarżący wskazał, że przedmiotowa decyzja została "wydana przez ogłoszenie publiczne". Zgodnie z "art. 49 ustęp 1 i ustęp 2 k.p.a. przyjmuje się, że decyzja została doręczona w terminie 14 dni od dnia doręczenia publicznego." W tej konkretnej sprawie decyzja była ogłoszona 7 stycznia 2025 r. Zatem przyjąć należy, że decyzja Wojewody została mu doręczona w dniu 21 stycznia 2025 r. W związku z czym termin na wniesienie skargi upływał 20 lutego 2025 r., a nie 29 stycznia 2025 r., jak napisał Sąd I instancji. Strona zatem prawidłowo wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 26 lutego 2025 r., bowiem w ostatnim dniu terminu na wniesienie skargi, tj. w dniu 20 lutego 2025 r., wystąpiły obiektywne przeszkody, które uniemożliwiły złożenie skargi stronie (szczegółowe uzasadnienie we wniosku o przywrócenie terminu - w aktach sprawy). Ubocznie skarżący zauważył, że termin przeglądania akt w R. nie ma znaczenia, bowiem o terminie do wniesienia skargi decyduje wyżej wymieniony przepis k.p.a. Nadto, skarżący nie przeglądał wówczas akt postępowania, jak błędnie przyjął Sąd, lecz na prośbę żony zrobił jedynie zdjęcie mapy podziałowej dotyczącej tylko własnej działki. Został poinformowany przez pracownika w R., że decyzję otrzyma drogą administracyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. (pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu). Wniosek jest niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np.: jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 p.p.s.a.); jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 p.p.s.a.); jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 lub 141 § 1 p.p.s.a.) albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego. Jeśli wniosek został złożony terminowo i jest dopuszczalny, to sąd administracyjny musi rozstrzygnąć wniosek - przywracając termin bądź odmawiając przywrócenia terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie zapadło przedwcześnie, albowiem nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności przedmiotowej sprawy. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest lakoniczne, nie zawiera szczegółowego odniesienia do argumentacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Po pierwsze, nie zostało należycie wyjaśnione, dlaczego Sąd Wojewódzki uznał, że w przypadku skarżącego, termin do wniesienia skargi należało liczyć od doręczenia decyzji skarżącemu, tj. od dnia 30 grudnia 2024 r., mimo że skarżący stał na stanowisku, że termin na wniesienie skargi biegnie od dnia publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, według skarżącego termin do wniesienia skargi upływał w dniu 20 lutego 2025 r. Wymaga to odniesienia do obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) oraz art. 11f ust. 3 w zw. z art. 11f ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 311). Po drugie, nawet gdyby przyjąć (NSA tego nie przesądza), że termin na wniesienie skargi należy liczyć od dnia doręczenia decyzji skarżącemu (30 grudnia 2024 r.), to należy także ustalić, czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji stronie, mając na uwadze w szczególności, że decyzja Wojewody została przesłana na adres inny niż wynikający ze złożonego odwołania i informacji o działce (nr ew. [...]). Ustalenie powyższego powinno stanowić punkt wyjścia dla dalszej oceny, czy wniosek o przywrócenie terminu był dopuszczalny, ew. czy dochowany został termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia. Stosownie do art. 156 § 1 i § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaskarżone postanowienie wobec błędnego oznaczenia nazwiska strony skarżącej, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.