II OZ 134/08

II OZ 134/08 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
II SA/Gd 120/04 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2006-05-11
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 86 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 120/04 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 120/04 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia zażalenie oddalić.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił J. G. przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2007 r. w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.
W dniu 19 października 2007 r. J. G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na ww postanowienie w przedmiocie prawa pomocy, doręczone mu w dniu 28 marca 2007 r. Uzupełniając powyższy wniosek wywiódł, że w związku z zatorem tętniczym jako osiemdziesięciolatek nie jest w stanie, w pewnych okresach, poruszać się ani podejmować jakichkolwiek decyzji. Na potwierdzenie powyższego, skarżący załączył skierowania lekarskie oraz dokument z badania tętnic szyjnych. Wskazał także, że oczekuje na wykonanie badania, które miało być wykonane w [...] ale na skutek kolejki i strajku lekarzy termin ten przesunięto ostatecznie na dzień [...]. Podał także, że w okresie [...] stan jego poprawił się na tyle, iż był zdolny do napisania i wysłania wniosku.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji fakt, iż skarżący cierpi na zator tętnic i pozostaje pod stałą opieką specjalistów, nie stanowi obiektywnego usprawiedliwienia dla spóźnienia z jakim skarżący złożył zażalenie, gdyż opóźnienie to wynosi ponad 6 miesięcy. Nadto jak zauważył Sąd poprawa stanu zdrowia skarżącego nastąpiła w połowie [...] mimo braku przeprowadzenia badania usuwającego skutki zatoru tętnic.
Pomimo, iż skarżący jest niewątpliwie osobą schorowaną i w podeszłym wieku to z ujawnionych dokumentów nie wynika, zdaniem Sądu pierwszej instancji, aby w okresie ponad sześciomiesięcznym, skarżący nie był zdolny z powodu swych schorzeń do napisania i wysłania środka odwoławczego. Nadto, jak wskazał Sąd, strona skarżąca mogła wyręczyć się w czynności przed sądem swoją żoną.
W tej sytuacji, z uwagi na treść art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniosek skarżącego podlegał oddaleniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. G. wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie utraconego terminu. Skarżący zarzucił, iż w jego wieku i stanie zdrowia nie sposób zachować "wszystkich terminów". Skarżący wskazał także, że żona będąca dorosłym domownikiem, uprawniona jest wedle procedury jedynie do odbioru korespondencji ale nie do wniesienia odwołania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Mając powyższe wymogi na względzie, należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jego winy. Na okoliczność tą nie może mieć wpływu zarówno podeszły wiek jak i problemy zdrowotne wnioskodawcy, pomimo, iż są one udokumentowane. Na uwagę zasługuje mianowicie fakt, iż z dokumentacji sprawy nie wynika trwała niemożność skarżącego do dokonania czynności procesowej w terminie wcześniejszym aniżeli dzień [...]. Pomimo oświadczenia skarżącego data ta, poprzedzająca badania o których wspomniał Sąd I instancji, może również świadczyć o późniejszej od upływu terminu ustawowego woli skarżącego do złożenia zażalenia na postanowienie sądowe z dnia 20 marca 2007 r. lub też o tym, że skarżący o złożeniu zażalenia w ogóle zapomniał. Z tego względu uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku skarżącego trzeba uznać za niedostateczne.
W odniesieniu do zarzutów przytoczonych we wniesionym zażaleniu należy podkreślić, że nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej tak znaczne przekroczenie terminu, fakt nieznajomości terminów w postępowaniu przed sądem. O terminie do złożenia zażalenia skarżący został bowiem prawidłowo powiadomiony.
Podkreślić należy także, że schorzenia na jakie cierpi skarżący nie wykluczają również możliwości sporządzenia zażalenia osobiście przez skarżącego i nadania go na poczcie przez domownika.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.