II OZ 1271/25

II OZ 1271/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2617/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-01-29
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2617/24 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi C. J. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 marca 2024 r., nr 522/2024 w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2617/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił C. J. (dalej "skarżący") przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2024 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że analiza akt sprawy potwierdza, że wezwanie w formie dokumentu elektronicznego z dnia 14 kwietnia 2025 r. (k. 53) zawierało w swej zwięzłej treści informację o doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego i wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Doręczenie korespondencji sądowej w trybie ePUAP zostało zaś potwierdzone poświadczeniem z 14 kwietnia 2025 r. (k. 59). Co istotne, skarżący kasacyjnie wykonał jedynie część tego wezwania, która przybrała dodatkową formę w postaci zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że nieuzupełnienie przez skarżącego pozostałych braków formalnych skargi kasacyjnej nastąpiło w wyniku omyłki Sądu, czy trudności w odczytaniu pełnego tekstu wezwania, jak wskazuje się we wniosku. Sąd podkreślił, że pełnomocnik skarżącego otrzymał wezwanie z jasnym i prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie uzupełnienia braków formalnych skargi oraz o skutkach uchybienia temu terminowi. Nie można uznać, aby wadliwe odczytanie wezwania na platformie stanowiącej elektroniczny odpowiednik listu poleconego za potwierdzeniem odbioru, bez rozwinięcia pełnej udostępnionej treści w systemie ePUAP, stanowiło obiektywną, a więc niezależną od skarżącego okoliczność, która miała wpływ na niezawinione uchybienie przez niego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Tym bardziej, że – jak wskazuje argumentacja wniosku – odczytanie pełnej treści wezwania było możliwe przy wykorzystaniu systemu ePUAP wykorzystywanej przez Sąd w doręczeniach elektronicznych. W powyższych okolicznościach niepełne odczytanie treści wezwania kierowanego do pełnomocnika skarżącego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, skutkiem którego było niewykonanie wezwania Sądu w pełni, nie świadczy o wystąpieniu okoliczności niezależnych od strony.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Pełnomocnik podniósł, że korespondencja z Sądu inaczej wyświetla się w systemie edoreczenia.gov.pl, a inaczej w systemie epuap.gov.pl. Pełnomocnik korzystając z pierwszego z tych systemów działał w przeświadczeniu, że został wezwany jedynie do uiszczenia wpisu sądowego. W związku z powyższym podniósł zarzuty naruszenia art. 148 ust. 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych, jak również art. 86 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, Legalis).
Powyższe ma znaczenie w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że nawet pomimo zrozumienia dla trudności technicznych z jakimi zetknął się pełnomocnik skarżącego nie można uznać, że były one niezależne od pełnomocnika. Do takich przeszkód można by zaliczyć awarię techniczną systemu, która uniemożliwiłaby pełnomocnikowi odebranie korespondencji, lecz nie można w ten sam sposób traktować sposobu wyświetlania dokumentów w systemie.
Pełnomocnik jako profesjonalista jest odpowiedzialny za dobór narzędzi, którymi posługuje się w doręczaniu i odbieraniu pism. Nawet przyjmując, że nie był świadomy, iż dokumenty wyświetlają się w sposób odmienny na różnych skrzynkach odbiorczych, mógł sprawdzić dla pewności obie skrzynki, bądź skontaktować się z Sądem telefonicznie. Nie stosując środków zapobiegawczych i korzystając z systemu, którego funkcji pełnomocnik nie jest pewien bierze on na siebie ryzyko popełnienia błędu takiego jak w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.