II OZ 127/12

II OZ 127/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-03-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-02-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
658
Hasła tematyczne
Wyłączenie sędziego
Sygn. powiązane
II SAB/Po 20/05 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2010-03-31
II OZ 647/12 - Postanowienie NSA z 2012-08-01
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 18, art. 19, art. 184, art. 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 1 marca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.E. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 września 2010 roku, sygn. akt II SAB/Po 20/05 odrzucające wniosek o wyłączenie sędziów w części dotyczącej żądania wyłączenia sędziego Edyty Podrazik oraz oddalające wniosek w pozostałym zakresie w sprawie ze skargi M. E. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek M.E. o wyłączenie sędziego Edyty Podrazik oraz oddalił wniosek w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że sędzia Edyta Podrazik została wyłączona od rozpoznawania przedmiotowej sprawy prawomocnym postanowieniem z dnia 22 października 2008 r., a kolejny wniosek w takiej sytuacji jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Odnosząc się zaś do żądania wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w osobach: Marii Kwiecińskiej, Aleksandry Łaskarzewskiej, Jolanty Szanieckiej, Małgorzaty Góreckiej, Wiesławy Batorowicz, Barbary Drzazgi, Elwiry Brychcy i "pozostałych" oraz przekazania niniejszej sprawy do równorzędnego wydziału Sądu działającego zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP Sąd wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia 12 stycznia 2009 r. odmówiono już raz wyłączenia m.in. sędziów Marii Kwiecińskiej, Aleksandry Łaskarzewskiej, Danuty Rzyminiak-Owczarczak, Jolanty Szanieckiej, Barbary Kamieńskiej, Małgorzaty Góreckiej, Wiesławy Batorowicz, Barbary Drzazgi a postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. ponownie odmówiono wyłączenia sędziego Aleksandry Łaskarzewskiej. Jednakże Sąd uznał, że wnioskodawczyni częściowo przedstawiła nowe okoliczności, które jej zdaniem mogłyby stać się podstawą do wyłączenia sędziów wskazanych we wniosku. Rozpoznając wniosek Sąd wskazał, że zarzuty co do czasu prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego, stosowania przepisów procesowych oraz zasadności wydanego rozstrzygnięcia nie stanowią okoliczności uzasadniającej wątpliwość co do bezstronności sędziów. Nie jest również dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, iż wnioskodawczyni kwestionuje zasadność rozstrzygnięć w innych sprawach toczących się z udziałem tych sędziów. Okoliczność, że sędziowie reprezentują pogląd prawny niekorzystny dla strony lub wydają odmienne z jej oczekiwaniami rozstrzygnięcia (także w innych sprawach, w których stroną jest wnioskodawczyni) nie stanowi podstawy ich wyłączenia. Ponadto Sąd podkreślił, że w sprawie brak jest nawet uprawdopodobnienia istnienia okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziów w rozpatrywanej sprawie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M.E. podnosząc zarzuty zawarte w swoich wcześniejszych wnioskach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 p.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek strony, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.).
Odnosząc się do pkt. 1 zaskarżonego postanowienia, w którym są odrzucił wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego Edyty Podrazie, należy stwierdzić, że Sąd I instancji postąpił zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skoro bowiem sędzia Edyta Podrazik został już wyłączona od rozpoznawania przedmiotowej sprawy, to stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. wniosek taki należało odrzucić.
Odnosząc się zaś do pkt. 2 zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że w związku z tym iż Sąd I instancji dopatrzył się nowych okoliczności, które uzasadniały ponowne złożenie wniosku o wyłączenie sędziów, rozpoznał on sprawę i ocenił podniesione we wniosku okoliczności. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu analiza akt prowadzi do wniosku, iż w sprawie nie zaistniały żadne z przyczyny wyłączenia sędziów, których dotyczy wniosek, z mocy ustawy na podstawie art. 18 p.p.s.a. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach złożonych przez tych sędziów nie istnieje między nimi a stroną postępowania jakikolwiek stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie. Tym samym w sprawie brak jest podstaw do wyłączenia z rozpoznawania sędziów wymienionych we wniosku skarżącej.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.