II OZ 1257/25

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odmówiło wstrzymania wykonania postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania decyzji o nakazie rozbiórki. Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie postanowienia o grzywnie może narazić ją na niebezpieczeństwo znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wskazując na ogólnikowość jej wniosku. Skarżąca w zażaleniu zarzuciła sprzeczność ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym i podniosła, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wymagają szczególnych i wyjątkowych zagrożeń. Argumentowała, że konieczność zapłaty grzywny w kwocie [...] złotych spowoduje jej niedostatek i znaczną szkodę majątkową. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i służy ochronie przed negatywnymi, nieodwracalnymi skutkami. Stwierdził, że skarżąca nie wykazała wystarczająco przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiając adekwatnych informacji o swojej sytuacji finansowej ani nie umotywując zasadności przyznania ochrony tymczasowej. Sąd zaznaczył, że sama wysokość grzywny nie przesądza o wstrzymaniu wykonania, a w przypadku zobowiązań pieniężnych skutki są zazwyczaj odwracalne, gdyż ewentualnie uiszczone, a nienależne zobowiązanie podlega zwrotowi.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający