II OZ 1197/06

II OZ 1197/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Borkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Prawo pomocy
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. i Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2006r. sygn. akt 7/IV SA 1329/03 o odmowie przyznania skarżącym prawa pomocy w sprawie ze skargi K. i Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2003r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lipca 2006r., sygn. akt 7/IV SA 1329/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym K. i Z. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący uzyskują miesięczny dochód w wysokości 2805 zł miesięcznie, a także posiadają dom o powierzchni 75m2. Posiadają nadto kiosk, który jest przedmiotem toczącego się postępowania sądowego.
Na powyższe postanowienie K. i Z. W. złożyli zażalenie podnosząc, że są schorowani, w podeszłym wieku i nie stać ich na ponoszenie kosztów sądowych. Podnieśli także, iż wpływy z najmu kiosku zmniejszyły się o 200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy.
Stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową wnioskodawców i biorąc po uwagę ich stan majątkowy zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego nie przekracza możliwości finansowych skarżących. Biorąc pod uwagę dochody i sytuację majątkową wnioskodawców Sąd zasadnie ocenił, iż skarżący nie znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie im prawa pomocy.
W szczególności zgodzić się trzeba z twierdzeniem Sądu, iż skarżący nie wykazali, że nie są w stanie samodzielnie zgromadzić środków na poniesienie kosztów postępowania oraz kosztów wynagrodzenia adwokata. Skarżący nie zdołali podważyć tej oceny i nie wykazali takich wydatków, które umniejszałyby znacznie ich dochody.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.