II OZ 115/23

II OZ 115/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2321/22 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2023-10-04
Skarżony organ
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. T. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2321/22 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi P. z siedzibą w S., C. G., B. T. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 26 sierpnia 2022 r., znak DLI-I.7621.10.2021.AN.15(IM) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi P. z siedzibą w S., C.G., B.T. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 26 sierpnia 2022 r., znak DLI-I.7621.10.2021.AN.15(IM) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, zarządzeniem z dnia 14 lutego 2023 r. wezwał stronę skarżącą, B.T., do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi z dnia 10 października 2022 r., wraz z załącznikami, celem doręczenia uczestnikom postępowania w kwocie 147 (sto czterdzieści siedem) złotych, stosownie do § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r., w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 1090 ze zm., dalej: "rozporządzenie").
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł B.T., wnosząc o jego uchylenie.
Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono niewłaściwe niezastosowanie art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja RP") poprzez niewłaściwe jego niezastosowanie poprzez brak pominięcia § 1 ust. 3 rozporządzenia, które jest sprzeczne z delegacją ustawową, a mianowicie art. 236 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), gdyż zgodnie z wytycznymi w nim zawartymi "wysokość opłaty za wydruki dokumentów elektronicznych nie może przekraczać rzeczywistych kosztów ich tworzenia", podczas gdy przewidziana w tej jednostce redakcyjnej rozporządzenia kwota 50 gr za stronę wydruku czarno-białego jest wyzyskiem, gdyż jest faktem powszechnie znanym, że przedsiębiorcy trudniący się takimi wydrukami pobierają za nie – i to uwzględniając marżę zysku dla siebie – od 15 gr do 20 gr za stronę. Na tę okoliczność Żalący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Według Skarżącego, Przewodniczący naruszył brakiem pominięcia tej jednostki redakcyjnej rozporządzenia również art. 92 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe niezastosowanie jednostki redakcyjnej rozporządzenia wydanego sprzecznie ze szczegółowymi wytycznymi w powołanej delegacji ustawowej, jak też naruszył poprzez niewłaściwe niezastosowanie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, który gwarantuje Żalącemu sprawiedliwe rozpatrzenie sprawy, co skutkuje tym, że Sądowi nie wolno wykorzystywać imperium do zdzierstwa poprzez zarabianie na wydrukach dla Stron od 2 do 3 razy tyle, ile wynosi cena rynkowa.
W związku z tym zarzutem Żalący wniósł o wystąpienie do TSUE z pytaniem prawnym, czy powołana jednostka redakcyjna rozporządzenia jest zgodna z art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych UE.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z generalną zasadą odpłatności wymiaru sprawiedliwości, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Do kosztów sądowych należą m.in. opłaty sądowe, na które składają się wpis i opłata kancelaryjna (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 47 § 3 p.p.s.a., w przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się. W celu doręczania dokumentów stronom, które nie stosują środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism, sąd sporządza kopie dokumentów elektronicznych w postaci uwierzytelnionych wydruków, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 57; dalej: "u.i.d.p."), tj. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 180). Natomiast zgodnie z art. 235a p.p.s.a., opłatę kancelaryjną pobiera się za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism.
Wprowadzenie opłaty kancelaryjnej, o której mowa w tym przepisie oznacza, że strona korzystająca ze środków komunikacji elektronicznej powinna pokrywać koszty nadawania jej pismom tradycyjnej formy i przekazywania do pozostałych stron.
Żalący nie neguje samej zasadności zarządzenia, a jedynie wysokość ustalonej opłaty. Jednakże postawiony w związku z tym zarzut braku pominięcia § 1 ust. 3 rozporządzenia nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Pominięcie wskazanego powyżej przepisu doprowadziłoby do naruszenia art. 235a p.p.s.a., albowiem brak określenia wysokości opłaty za wydruki dokumentów elektronicznych doprowadziłby do niepobrania wymaganej opłaty, wymaganej art. 235a p.p.s.a.
Nie można również uwzględnić wniosku Żalącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Należy wyjaśnić, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., możliwość przeprowadzenia dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma charakter wyjątkowy i odnosi się wyłącznie do dowodów z dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 3702/21, LEX nr 3409781). Natomiast dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest możliwe. (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1215/08, LEX nr 594964).
Z kolei wniosek o zwrócenie się z pytaniem prawnym do TSUE nie odnosi się do przedmiotu sprawy, zaś w niniejszym postępowaniu nie dostrzeżono wątpliwości, które uzasadniłyby taki wniosek.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.