II OZ 1118/15

II OZ 1118/15 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2015-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2440/15 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2016-02-24
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy Jaktorów na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2440/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przebiegu napowietrznej linii wysokiego napięcia 400 kV Kozienice – Ołtarzew przez teren Gminy Jaktorów w sprawie ze skargi Gminy Jaktorów na uchwałę Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 7 lipca 2014 r. Nr 180/14 w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego Województwa Mazowieckiego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej Gminie Jaktorów wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 7 lipca 2014 r. w części dotyczącej przebiegu napowietrznej linii wysokiego napięcia 400 kV Kozienice – Ołtarzew przez teren Gminy Jaktorów.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, zaskarżona uchwała nie jest przepisem prawa miejscowego (żaden przepis tak nie stanowi), lecz wewnętrznie obowiązującym aktem polityki przestrzennej. Żadna ustawa szczególna nie wyłącza jednak wstrzymania wykonania planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Oznacza to, że tego rodzaju plan, może podlegać wstrzymaniu, o ile wnioskodawca uprawdopodobni zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W tym celu powinien jednak powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżący tego nie uczynił, zaś Sąd nie jest obowiązany do wzywania go do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentacją, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Sąd również z urzędu nie dopatrzył się, aby występowały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego planu, który jest wewnętrznie obowiązującym aktem polityki przestrzennej. Nie jest on aktem, którego wykonanie mogłoby spowodować dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Gmina Jaktorów, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego województwa wpływa na kształt aktów planistycznych gminy, które musi ona podjąć pod przymusem sporządzenia ich przez wojewodę i na jej koszt.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że skarżąca gmina nie uprawdopodobniła we wniesionym wniosku związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a przesłankami warunkującymi wstrzymanie jej wykonania, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak jest również takich okoliczności w rozpoznawanym zażaleniu. Natomiast odnośnie ewentualnych kosztów związanych z wprowadzaniem ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu miejscowego, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199) "koszty wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu miejscowego oraz zwrotu wydatków na odszkodowania, o których mowa w art. 36, a także kwoty przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów realizacji zadań gminnych są ustalane w umowie zawartej pomiędzy marszałkiem województwa a wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Przepisy art. 21 stosuje się odpowiednio". Skarżąca gmina nie określiła zaś nawet zakresu prac planistycznych i przybliżonych jej kosztów, ograniczając się do wskazania, że koszty sporządzenia studium lub planu zagospodarowania przestrzennego wynoszą "od kilkudziesięciu do przeszło 100 000 zł i są to znaczne wydatki". Tym samym skarżąca Gmina nie przedstawiła żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.